آزاده صالحی: مادرش همیشه آرزو داشت یک فرش برای خودشان ببافد. یک فرش که مال خودشان باشد. خودخودشان. یک بار از مادرش پرسید: اگر یک فرش داشتیم اسمش را چه می‌گذاشتی و مادر پیش از آنکه چشمانش را روی هم بگذارد با لبخند گفت: خلیج فارس. نپرسیده می‌دانست مادرش عاشق خلیج فارس است.
اگر می‌توانست یکی ببافد و میانش را دم یک طاووس بزرگ نقش کند، چه خوب می‌شد. حتماً به یاد مادر اسمش را هم می‌گذاشت خلیج فارس. هیچ وقت هم نمی‌فروختش. حتی اگر بی‌پول می‌ماند. تصویر مادر در لابه‌لای این رویا می‌دوید که مگر آدم خلیجش را می‌فروشد؟
بی‌اختیار روی خاک طرح یک قالی بزرگ را
اتود زد. صدای مرغان دریایی سکوت خلیج را شکست.
انگار فریاد می‌زدند: همیشه خلیج... همیشه...
همیشه... فارس...