الهام صالح:
سگ‌ها بی‌وقفه پارس می‌کنند. پارس کردن سگ، چیز عجیبی نیست، هیچ‌وقت نبوده، اما اگر این پارس کردن تا حد کر شدن گوش آدم‌ها ادامه پیدا کند، می‌توان گفت اتفاق عجیبی رخ داده است. اگر سال‌ها صدای زوزه‌ای از حنجره سگ‌ها بلند نشده باشد، این اتفاق محیرالعقول می‌شود. در تحیر عقل، دو نکته هست؛ یکی پارس نکردن سگ‌ها، یکی پارس کردن آنها به صورت دسته‌جمعی، آن هم بی‌وقفه. عجیب‌تر می‌شود اگر بگوییم که همه این جنجال‌ها به خاطر کشیده شدن یک شاخه نارون روی زمین باشد. بله! عجیب است. اصلا شاید بتوان گفت: «بلم سنگی»، کتاب اتفاق‌های باورنکردنی است، همین هم خواندنی‌اش می‌کند.
«ژوزه ساراماگو» اینجا هم ذهن مخاطب را به کار می‌گیرد. اتفاق عجیب، پشت اتفاق عجیب. چه کسی ممکن است فکر کند عوعو کردن سگ‌ها شهردار یک شهر را وادار به درخواست کمک کند؟ توی داستان هم دقیقا همین‌طور است. مردم پاریس، به استمداد شهردار شهر «سربر»، کلی می‌خندند. در حالی که اصلا اتفاق خنده‌داری نیست. مردم «سربر» که به ستوه آمده‌اند، خودشان دست‌به کار می‌شوند. آنها در شهر، پیراشکی‌های مسموم پخش می‌کنند. سگی، پیراشکی می‌خورد. سم داخل پیراشکی، کار خودش را می‌کند و سگ می‌میرد. سگ‌های دیگر پراکنده می‌شوند و غائله خاتمه می‌یابد. در کالبد شکافی‌ها مشخص می‌شود سگ مرده، حنجره صوتی ندارد. پس چطور عوعو می‌کند؟ این هم از همان دست اتفاق‌های عجیب داستان «بلم‌سنگی» است. «پدرو اورسه» روی زمین پا می‌کوبد و زمین می‌لرزد. «ماریا گوبایر»، جوراب کهنه‌ای می‌یابد و شروع می‌کند به شکافتن آن. رشته دراز پشم آبی، تمامی ندارد. «وررررررررر»، این صدای بال سارهایی است که در آسمان پرواز می‌کنند. آنها مقصدی ندارند، اما هدف دارند، هدف آنها، دنبال کردن «ژوزه آنائیسو» است. هرجا که او توقف می‌کند، پرندگان ناپدید می‌شوند. دوباره که راه می‌افتد، سروکله سارها با همان صدای «وررررررررر» پیدا می‌شود. یعنی ممکن است چه اتفاقات عجیب دیگری رخ دهد؟
بلم سنگی/ نویسنده: ژوزه ساراماگو/ ترجمه: مهدی غبرائی/ انتشارات هاشمی/ قیمت: 2000 تومان