وحيد ارجمنـد:
ایده‌پردازان دولت وحدت ملی یا همان «دولت ائتلافی»، پیش از آنکه بتوانند گام در محدوده‌های ارائه و بررسی این سازوکار بگذارند، هر کدام به شیوه‌های گوناگون از مواضع خود در این باره عقب نشسته‌اند. اگر هاشمی رفسنجانی در همایش 30 سال قانونگذاری مجلس، سعی کرد فصل مشترک جمع اضداد حضار شود تا خود را پشتوانه ایده وحدت ملی معرفی کند، اگر ناطق‌نوری با وجود اذعان به عقیم‌ماندن «طرح وحدت ملی» دیگر بار
طرحی نو در انداخت و بازوهای پارلمانی خود را بدین‌منظور فعال ساخت و اگر برخی چهره‌های اصولگرا در برخی اظهارات خود اینگونه وانمود کردند که موافق با این ایده‌اند، اما به یک‌باره چه اتفاقی افتاد که اکنون برآیند اظهارات اخیر این افراد در رابطه با این طرح منجر به جایگزینی طرح دولت ائتلافی به جای طرح دولت وحدت ملی شده است. هرچند به اعتقاد آگاهان، طرح دولت وحدت ملی در واقع بهانه‌ای بود برای فراهم کردن بستری برای مطرح کردن نیت اصلی گردانندگان این ماجرا که چیزی نیست به جز «دولت ائتلافی». اگر هاشمی رفسنجانی لب به سخن می‌گشاید و ایده را متعلق به ناطق می‌داند و از علی لاریجانی، باهنر، حبیبی و عسگراولادی می‌گوید و به شکل ظریفی با ارائه برخی نظرات درباره چگونگی تقسیم سمت‌ها در دولت برآمده از این طرح، مخالفت اصلاح‌طلبان را ابراز می‌کند، آیا جز در هراس از تضعیف جایگاه خود نزد روحانیت است؟ روحانیتی که حضور برخی گرایشات را در همایش اخير مجلس تاب نياورد و اخیرا برخی نشست‌های مهم را در این رابطه انجام داده است. نشست‌هایی که به نظر می‌رسد حاکی از نگرانی شدید آنها نسبت به ورود این گرایشات به بدنه نیروهای انقلاب است. از دیگر سو فراز و فرودهای ناطق‌نوری در اعلام حمایت از طرح دولت وحدت ملی هم می‌تواند نشانگر نگرانی وی از تفاسیر متعدد و البته جدید از رفتار سیاسی او نزد نیروهای وفادار به نظام و انقلاب باشد. ناطق‌نوری در مجموعه اصولگرایی همان ناطقی است که نسبت به آشوب‌های خیابانی 18 تیر واکنش‌های درخور توجهی انجام داد. قطعا پا فشاری بر ایده وحدت ملی، وجهه رئیس مجالس چهارم و پنجم را تخریب خواهد کرد. البته از این موضوع هم نباید گذشت که ناطق‌نوری همچنان خوب می‌داند دلایل شکست بزرگش در انتخابات ریاست جمهوری هفتم چیست. اما چرخش عجیب اندک اصولگرایان حامی این ایده نیز جالب به نظر می‌رسد و گویا حاکی از هراس آنان از برخی تحولات و تحرکات انتخاباتی درون اردوگاه اصولگرایان باشد. بویژه آنکه واکنش شدید اصولگرایان نوگرا به این ایده و نزدیکی مواضع آنان به اطرافیان دولت می‌تواند به مثابه یک پیام آشکار درون اردوگاهی به دوستان باشد. کوتاه سخن اینکه «فقط» برجسته شدن آفت‌های ظاهری و رقابتی طرح وحدت ملی موجب عقب‌نشینی محسوس ایده‌پردازان سرشناس آن شده است در صورتی که بررسی ابعاد محتوایی و ایدئولوژیک این ماجرا که بدون شک هزینه‌های فراوان آن در سلب اعتماد افکار عمومی به سیاست‌‌ورزی نیروهای درون نظام قابل اندازه‌گیری نیست؛ می‌تواند آفت‌های فراوانی را برای طراحان آن به ارمغان بیاورد. نکته پایانی آنکه حمایت کارگزاران سازندگی از طرح دولت وحدت ملی هر چند که نیت و مقاصد آن از سوی برخی اصولگرایان شناسایی شد، اما در ادامه و در صورت تداوم چنین ساز و کارهایی می‌تواند تغییراتی اساسی را در ترسیم مرزبندی‌های ایدئولوژیک سیاسی به‌وجود آورد.