«ناصر» وقتی با سر و وضع به هم ریخته به کلانتری انتقال داده شد، پیش‌روی افسر بازجو نشست و گفت: دیشب وقتی مغازه را تعطیل کردم به سمت خانه‌مان در همین محله حرکت کردم، تنها بودم و قدم زنان راه می‌رفتم. محله‌مان شب‌ها خلوت است و در تاریکی کمتر کسی در کوچه‌ها دیده می‌شود. وی افزود: در حال صحبت با تلفن همراهم بودم که ابتدا صدای موتوسیکلت شنیدم و سپس سایه 2 مرد موتورسوار را روی دیوارهای کوچه که از پشت سر من به من نزدیک می‌شدند دیدم. اصلا تصور نمی‌کردم خطری برای من پیش بیاید، 2 مرد با رسیدن به من ایستادند، احساس بدی به من دست داد تا اینکه یکی از آنها چاقویی روی سینه‌ام گذاشت و دوستش تلفن همراهم را گرفت.
هیچ مقاومتی در برابرشان نکردم. جیب‌هایم را خالی کردند و گردنبند طلایم را به زور گرفتند، بعد وقتی دیدند دیگر پولی نمانده است، خواستند بروند که مرد چاقوکش به سمت من برگشت و با تهدید چاقو خواست همراهشان بروم تا تلفن همراهم را به من برگردانند. «ناصر» ادامه داد: پس دادن گوشی‌ام بهانه بود، من باید با آنها می‌رفتم چون چاقو زیر گلویم بود، من را میان خودشان سوار موتوسیکلت کردند و با سرعت حرکت کردند، در همه لحظات نوک چاقو را در پهلویم احساس می‌کردم و جرات مقاومت یا داد و فریاد نداشتم آنها از شهر خارج شدند و به سمت امامزاده سه‌برادران رفتند».
دخمه‌های وحشت
پسر جوان که هنوز ترس در گلویش مانده، از سه دخمه وحشت‌آور در بیابان خبر داد و گفت: همه جا تاریک شده بود، نور چراغ موتوسیکلت تنها تا چند متری را روشن می‌کرد، مطمئن بودم آنها من را خواهند کشت تا اینکه از دوردست نور چراغ نفتی که همان فانوس بود را دیدم که از دیوار یک دخمه آویزان بود. نزدیک‌تر که شدیم سه آلونک را دیدم که با کارتن‌های روغن و حلبی پر از شن ساخته شده بودند، اگر خودم نمی‌دیدم باور نمی‌کردم وسط بیابان چنین خانه‌هایی ساخته شده باشند. هیچ دری نداشت و به جای آن پتویی آویزان بود، موتوسیکلت را در فاصله 20 متری دخمه‌ها نگه داشتند، جوان چاقوکش موهایم را با چنگ‌هایش چسبید و من را به سمت یکی از دخمه‌ها کشاند. فقط ناله می‌کردم تا اینکه داخل کلبه حلبی شدیم.
در همان حالت وحشتزده‌ام با دیدن یک زن جوان و یک مرد بیشتر تعجب کردم. آنجا پاتوق این سه مرد و زن معتاد بود، من را به زور پای بساط مصرف مواد مخدر نشاندند. سپس شیشه کشیدند. هیچ حرف نمی‌زدم، زن جوان خشن‌تر از مردان بود و او بیشتر از همه تریاک و شیشه کشید، نمی‌دانستم می‌خواهند چه بلایی بر سرم بیاورند تا اینکه پس از مصرف شیشه به حالت عجیبی فرو رفتند و به سمت من حمله کردند. هرچه التماس کردم اعتنایی نکردند و به اذیت و آزار من پرداختند، بعد دست و پایم را بسته و من را در گوشه‌ای انداختند و خودشان به دخمه‌های دیگر رفتند.
گروگان سایه‌های خوفناک افزود: صبح که شد، همان 2 مرد، من را سوار موتوسیکلت کردند، تلفن همراهم را پس دادند و با تهدید اینکه اگر ماجرا را به پلیس خبر دهم باز من را به دخمه‌هایشان خواهند برد، خواستند سکوت کنم، اما من از لحاظ روحی به هم ریخته‌ام و تصور می‌کنم اگر این افراد دستگیر نشوند سراغ جوانان دیگری نیز خواهند رفت.
محاصره دخمه‌های وحشت
وقتی پرونده هولناک سرنوشت این پسر 24 ساله در اختیار بازپرس دانشور از شعبه 7 دادسرای شهرری قرار گرفت، وی با توجه به اطلاعاتی که ماموران کلانتری 13 آبان از دخمه‌های وحشت داشتند، دستور داد تا تیمی از تجسس به ردیابی شبکه سایه‌های خوفناک بپردازند.
با این اقدام قضایی، ماموران کلانتری شبانه و با راهنمایی‌های ناصر، به بیابان‌های اطراف باقرشهر رفتند و سه دخمه حلبی را تحت نظر قرار دادند. وقتی مشخص شد هر سه مرد و زن در دخمه‌ها هستند، کلید عملیات زده شد و ماموران به سمت سه آلونک حمله کردند. مردان شیطان‌صفت که خود را پیش روی پلیس می‌دیدند با وجود محاصره شدن با چاقو به ماموران حمله کردند و سعی در فرار داشتند که با شنیدن صدای تیراندازی‌های هوایی چاره‌ای جز تسلیم ندیدند.
بی‌خانمانان
صبح دوشنبه 18 آذرماه سال‌جاری، سه مرد و یک زن دخمه‌نشین در برابر بازپرس دانشور پرده از جزئیات زورگیری شبانه در کوچه‌های تاریک برداشتند.
بهروز، سردسته این شبکه که از اشرار سرشناس و سابقه‌دار است، ابتدا با ادعای اینکه خود و دوستانش همگی بی‌خانمان هستند، گفت: «به‌خاطر نداشتن سرپناهی در کلبه‌های حلبی زندگی می‌کنیم، شب پیش از دستگیری نیز ناصر، میهمان ما بود و هیچ اذیت و آزاری صورت نگرفته است».
این داستان بافی‌های بهروز، خیلی زود رنگ باخت، چراکه وقتی وی و همدستانش در برابر طعمه‌شان قرار گرفتند، پرده از اسرار شب حادثه برداشتند. سردسته باند گفت: «من و همدستانم چون بی‌خانمان بودیم با یکدیگر آشنا شدیم. لیلا نیز از بهزیستی فرار کرده بود و با من دوست شد. همه‌مان اعتیاد داریم وقتی دخمه‌ها را آماده کردیم برای تهیه هزینه‌های خوراکی و اعتیادمان تصمیم گرفتیم در قالب گروهی به زورگیری بپردازیم. از آن به بعد در کوچه‌پس‌کوچه‌های خلوت و تاریک با موتوسیکلت پرسه می‌زدیم و از پسران جوان که رهگذر بودند زورگیری می‌کردیم، شب حادثه وقتی ناصر را دیدیم سراغش رفتیم و او را به دخمه‌ها کشاندیم و چون شیشه مصرف کرده بودیم از حالت عادی خارج شدیم و به اذیت و آزارش پرداختیم».
لیلا نیز گفت: «سال‌ها پیش به‌خاطر اعتیاد همسرم از او طلاق گرفتم. جایی در خانه‌مان نیز نداشتم. از آن به بعد خیابانگرد شدم تا اینکه دستگیرم کردند و به بهزیستی بردند. مدتی در بهزیستی زندانی بودم تا اینکه فرار کردم. چند شب در خیابان‌ها می‌خوابیدم تا اینکه با «بهروز» آشنا شدم. از آن به بعد در دخمه‌ها شب را صبح می‌کردم و روزها همراه این سه مرد در مترو یا خیابان‌ها کیف‌قاپی و جیب‌بری می‌کردیم».
طعمه‌های دیگر
با اعترافات سایه‌های خوفناک مشخص شد که آنان به جز ناصر، طعمه‌های بسیاری داشته‌اند که شاید به‌خاطر ترس از آبروریزی طرح شکایت نکرده‌اند.
بنا به گزارش خبرنگار «وطن‌امروز»، بازپرس دانشور با توجه به ماهیت جرم و مجازات سنگین آن با صدور رای عدم صلاحیت، پرونده سه مرد و یک زن دخمه‌نشین را به مرجع صالح ارجاع داد. این گزارش حاکیست؛ کسانی که در دام سایه‌های خوفناک گرفتار شده‌اند می‌توانند برای شناسایی آنان، به کلانتری 13 آبان مراجعه کنند.