پیله انقلاب معجزه کرد؛ چه بسیار کرم که پروانه شدند. غصه نخور مادرم. بچه پروانه هم پروانه می‌شود؛ فرزند ستاره، نور و از دامن تو همت به معراج رفت. مادرم! ما تو را به محمد ابراهیم نمی‌شناسیم. همت را به تو می‌شناسیم. همت گُلی بود که باغبانش تو بودی. باغبان از گل، خوشبوتر است. همت ریشه در چشمان تو دارد. خانواده همت یعنی، اشک تو. همت از سلاله باران است. ادامه نسل گل را باید در دستان پینه بسته باغبان جست و جو کرد. بوی پیراهن همت می‌دهد دست تو. خوب مادری کردی برای سردار. اجازه بدهی ما هم تو را مادر صدا مي‌کنیم. پدران ما در دوکوهه به محمد ابراهیم تو می‌گفتند «برادر همت». محبوب‌ترین فرمانده ما همت است. مزار حاج همت در شهرضای اصفهان نیست. مزار همت چشمان توست. ضربان قلب تو یعنی صدای حاج همت. قلعه قلب آوینی را تو فتح کردهای مادرم. چه چشمان قشنگی داشت محمد ابراهیم تو. یادت هست؟ سرمه ولایت علی کشیده بودی بر چشمانش. با وضو به او شیر می‌دادی. مگر نه؟ اذان علی در گوش محمد ابراهیم خواندی. مگر نه؟ تو را زیاد دوست داشت از همان بچگی. مگر نه؟ عصای دستت بود. مگر نه؟ یادت هست چشمانش همیشه خون می‌بست؟ یادت هست بسیجی‌ها را عاشق بود؟ یادت هست بچه‌ها تا
محمد ابراهیم تو را می‌دیدند، دوره‌اش می‌کردند؟ روزی از روزهای اردیبهشت سال 1334 یادت هست؟ دوازدهمین روز ماه دوم فصل بهار، پرستویی دیده به جهان گشود که در دامن تو پرواز را یاد گرفت. 22 اسفند 61 هم در خیبر به شهادت رسید. کمتر از 30 سال عمرش به قفس بود. مرغ باغ ملکوت پرورش داده بودی محمد ابراهیم خود را. برایش از کربلای حسین قصه می‌گفتی. یادت هست؟ سردار سر جدای طلائیه، سیدالشهدای جنگ ما بود و این همه را همت مدیون توست. مادرم! این روزها دل تو از «مجنون»، عاشق‌تر است. «هور» همین قطرات اشک توست که جاری می‌شود در نیستان گونه‌ات. «جزیره» مقدس‌تر از چشم تو نیست. نگاه تو از «طلائیه» آسمانی‌تر است. ما همت را به تو می‌شناسیم و گل را به باغبان و ستاره را به آسمان و نور را به ماه و مهتاب را به خورشید و عشق را به خون و خاک را به بسیجی‌ها. با وجود بسیجی‌ها هیچ جایی آسمانی‌تر از زمین نیست که اینجا زمین نیست؛ معراج پرستوست. مادرم! ببخش بی‌معرفتی ما را. عمری از تو گذشت و نیامدیم برای یک بار دق‌الباب کنیم خانه‌ات را و حالی بپرسیم از مادر حاج همت. ببخش ما را. ما گمان کرده بودیم نسل گل را باید در خار جست و جو کرد. ببخش ما را. نسل همت نماز نشسته توست. نسل گل را در ریشه باید یافت. غنچه اگر بد باز می‌شود، اگر شکفته نشده پرپر می‌شود، اگر دخیل می‌بندد به نعلین شریح قاضی، اگر عکس می‌گیرد با خفاش، اگر با شب‌پرستان می‌نشیند در یک قاب، اگر خون‌فروشی می‌کند، اگر همدست می‌شود با ضدانقلاب، تو بی‌گناهی مادرم. آن گلی که تو باغبانش بودی، همت بود که رفت و فدای راه ماه شد. تو مادر گل بودی، نه مادربزرگ خار. ما فقط چشمان همت، آن سر جدای از بدن را به پای تو می‌نویسیم. شأن تو پرورش همت، تربیت محمد ابراهیم بود. شأن تو آسمانی است. همت نام شناسنامه هیچ کسی نیست. مالک این اسم، اشک مقدس چشمان توست. کوسه‌ها عروس دریایی را خریده‌اند. نام خانوادگی این عروس، دیگر «دریایی» نیست. ما با چشم همت پیمان اخوت بسته بودیم نه با اشک تمساح. غصه نخور مادرم! یکی چون تو لاله پرورش می‌دهد و یکی خار. باکری هم یعنی مادر حمید. این شهید یک چیزی می‌دانست که دوست نداشت بعد از جنگ زنده بماند. دوست نداشت باشد و ببیند این روزها را. که ببیند از ریشه‌اش، تیشه درست کرده‌اند، خار مهیا کرده‌اند برای چشم شیدا. لیلای همت و باکری ولایت فقیه است. هر لاله‌ای مجنون عشق است. سایه باغبان را دور دیدند از سر آلاله‌ها و کمر بستند به انقطاع نسل لاله‌ها. نسل لاله را ما در چشم تو می‌جوییم مادرم. بیستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد. محمد ابراهیم را تو همت کردی و نانش را دارند بعضی‌ها می‌خورند. چه زجری کشیدی که از آب و گل درآوردی محمد ابراهیم را. یادت هست؟ باید به نام تو زد گل را. ما کام خار را تلخ می‌کنیم. کسی که با خفاش در یک قاب می‌گنجد، نامش هر چه باشد همت نیست. وصیت همت اطاعت محض از ولایت فقیه بود. نسل همت، یعنی لشکر سپاه خامنه‌ای. هر کسی در این دیار بسیجی باشد، فرزند همت است. شناسنامه‌ها زیاد دروغ می‌گویند. به مرامنامه‌ها باید توجه کرد. ما فریب شناسنامه‌ها را نمی‌خوریم. همت باید در قلب ما باشد، نه در شناسنامه ما والا نام خانوادگی قابیل هم «آدم» بود اما آنکس که «آدم» بود هابیل بود. مادرم! از چه غمگین نشسته‌ای؟ قلب هر بسیجی به عشق محمد ابراهیم تو می‌زند. ما از جنس ریشه‌ایم؛ تعصب داریم به سردار خیبر. همت، شناسنامه احدی نیست؛ مرامنامه ماست. مادرم! نسل ۹ دی همه فرزندان محمد ابراهیم تو هستند؛ ما همه نوه‌های تو هستیم. فرزندان همت. اگر مرد باشیم، پسر سردار خیبریم و اگر خانم، دختر باکری. محمد ابراهیم در دامن تو پرورش یافت که حاضر بود آب بخورد در پوتین بچه بسیجی‌ها. هر آنکس که گل پرورشش می‌دهد عطر لاله می‌گیرد. کاش همه ما را تو بزرگ کرده بودی. دلت نگیرد مادرم از این روزگار. ادامه نسل همت را در قطرات اشک چشمت جست و جو کن و گاهی که پاک می‌کنی، چشمت را و نگاهت به ما می‌افتد، خدا را شکر کن که از همت، یک نسل عاشورایی به جای مانده است. نسل همت یعنی ستاره‌های حضرت ماه. آه نکش مادرم. دلم کباب می‌شود. بچه پروانه هم پروانه می‌شود. نسل نور ابتر نیست.
9 دی از سرچشمه کوثر حاج همت بود. بچه پروانه هم پروانه می‌شود. تو چرا غصه می‌خوری؟ تو باید جواب آن کسی را بدهی، که خودت باغبانی کردی برایش. کسانی که تو بزرگ‌شان نکردی، گناه‌شان را پای تو نمی‌نویسند. پای تو ثواب می‌نویسند، چون در دامن تو همت پرورش یافت. بچه پروانه هم پروانه می‌شود. فتنه را مادرم، بشوی با زلال اشک خود که گل بوی دست باغبان می‌دهد. همت معطر به قلب نازنین توست. ما همت را به تو می‌شناسیم. از همه کمتر، تو از همت حرف می‌زنی. از همه کمتر، مادر باکری از حمید. اصلا زنده است، نیست، چه می‌کند؛ بر ما معلوم نیست. ببخش ما را ای مادر خوبی‌ها! اینجا خار بیشتر از ریشه بوی گل می‌دهد. همه از خانواده گل شده‌اند، الا باغبان. می‌بینی مادرم! با استعاره باید حرف زد. هر چیزی را نمی‌شود گفت. به اسم همسر گل، نامه می‌نویسند به فرمانده سپاه که تو خیانت در امانت شهدا کردهای! کدام خیانت را کردهای در امانت شهدا «آقا عزیز»؟ ایستادن پای ولایت، وصیت همت بود. این دیگر به شما ربطی ندارد که بعضی‌ها دقیقا دارند نقش بعثی‌ها را بازی می‌کنند. کسی که با جورج سوروس مذاکره می‌کند، از بعثی‌ها پست‌تر است. بعثی‌ها لااقل منافق نبودند. کسانی که نان همت و باکری را می‌خورند و علیه وصیت پدران و همسران‌شان شمشیر می‌کشند، بگذار به تو بگویند؛ خیانت کردهای در امانت شهدا. خیانت تو به جان خودت بود، نه به امانت شهدا. تو بعد از جنگ، زیادی زنده بودی. حالا تحمل کن این نهروان را. این جمل را. چه کار از دستت برمی‌آید جز غم و غصه؟! تو هم داغداری مثل مادر همت. می‌دانم. تو وقتی ای سردار عاشورایی، زلال‌تر می‌شوی، که به اسم همت، به نام باکری، بکوبانندت. چه جوابی می‌خواهی به این نامه بدهی؟ سکوت کن. سر فرو کن در چاه دلت. دیدی «یاران چه غریبانه رفتند از این خانه» اشتباه بود؟ غریبانه، ماندن توست در این خانه. تحمل کن. به همت هم زیاد انگ می‌زدند اما به همت، فرزند مسیح کردستان نمی‌گفتند؛ «خائن در امانت شهدا». تو خیانت کردی در جان خود. تحمل کن. بزن پشت دستت که کاش تو هم با پرستوها رهسپار بهار می‌شدی. «آقا عزیز»! سپاه، پاسدار انقلاب اسلامی است. دشمن سپاه، آمریکا و اسرائیل است. ما حتی سران فتنه را هم وقتی دشمن می‌خوانیم، کلاس کار جمهوری اسلامی پایین می‌آید. نامه‌هایی هست که فقط باید خواند و خون دل خورد. باورت می‌شد این روزها را؟ تو کدامیک از آن 3 دسته وصیتنامه حمید باکری هستی؟ اولی به گمانم شهدا بودند که شما ای فرمانده ما، سنگ قبری نداری و هیچ کس برایت فاتحه نمی‌خواند. دومی انگار راه برگشتگان بودند. کسانی که خون‌فروشی می‌کنند. تو منصوب ولی‌امر مایی در سپاه حق علیه باطل. بغض دشمن، کینه عدو، حمله منافق، نامه خصم و ناله خار که استخوان شده در گلوی تو، حکایت از آن دارد که تو در راهی. چه می‌گویم؛ که تو فرمانده سپاه ماهی. اما دسته سوم. سکوت این روزهای تو، مگر ترجمانی غیر از خون دل خوردن و دق کردن است؟ گذشت جنگ خون. باید الان خون دل خورد. یادت بیاور گاه گاهی علی را پای پیکر طلحه. جمل است این روزگار ما سراسر. هر آن کس که علیه تو به جنگ ایستاده، بی‌نسبت با خوبی‌هانيست. عده‌ای از گذشته‌ها، از تصاویر، از عکس‌ها، از شناسنامه‌ها، از نام‌ها، چماق ساخته‌اند بر فرق حال فعلی افراد. عمار بودن سخت است، نه؟ می‌خواست عمار در همان احد، در همان بدر، با حمزه به شهادت برسد و تو هم می‌خواستی زنده نمانی بعد از آن جنگ دوست داشتنی. با علی در بدر بودن شرط نیست،ای برادر نهروان در پیش روست. در نهروان، نه خبری از آوینی هست و نه حاج صادق تو را به جهاد می‌خواند. چه غریبانه است این جهاد. دشمن داری اما در لباس دوست و جنگ هست اما سنگری نمی‌بینی. سنگر خوب و قشنگی داشتیم، دوره‌اش گذشت. سنگر امروز تو دل توست. دشمن تو این بار با ماهواره آمده، نه با ترکش و خمپاره. گاهی حتی باید دست دشمن را بیرون آمده از آستین کسانی ببینی که زیاد عکس داشتند با امام و زیاد خواب امام را می‌بینند! این اما در باورت نمی‌گنجید که عمار باشی و کسی از نسل حمزه، از نسل آن سفرکردگان، خائن خطابت کند! فکر این یکی را نمی‌کردی سردار. غریبانه مانده‌ای. در باغ شهادت که باز بود، باید می‌رفتی. کار دستت داد این زنده ماندت. هزاری هم خون دل بخوری، کسی تو را شهید نمی‌خواند. خائن به امانت شهدا می‌خواند اما شهید نمی‌خواند. گاهی با خود زمزمه کن؛ همت کجاست؟ باکری کجاست؟ چمران کجاست؟ کجا هستند برادران دستواره؟ قُجه‌ای؟ وزوایی؟ ورامینی؟ حاج‌عباس کریمی؟ آن شهید روستایی؟ آن شهیده ایام مقاومت خرمشهر؟ گاهی با خود دوکوهه را زمزمه کن. وضویی بساز در حوض جلوی حسینیه حاج همت. بایست به نماز. شکوه نکن از دست روزگار. تقصیر خود توست. نامه‌ها در راه است. ناله‌ها باید سر دهی. باورت نبود، روزگار این همه تلخ بگذرد. مالک باش برای علی. دعا کن اصحاب نام را. نبین زخم زبان را. دعا کن شاید باران بگیرد در این پهن دشت حدوث. جواب چه کسی را می‌خواهی بدهی؟ همسر باکری یا پسر همت؟ این «همت» نامش هم آتش می‌زند دلت را. تا کجاها که نرفته بودی با باکری. با مهدی با حمید. یادت هست آن 2 لهجه شیرین آذری را؟ ورق بزن آلبوم جنگ را. تورق کن خاطرات پرمخاطره را. جوابی اگر لازم است ما می‌دهیم. تو خراب نکن رابطه‌ات را حتی با اسم همت. مگر عاشقش نبودی؟ پاوه را یادت هست؟ همت در پاوه و متوسلیان در مریوان و باقری در فکه و باکری در بدر و خرازی در کربلای 5 و حاج امینی در سه‌راه شهادت و حاجی باشی در شرق ابوالخصیب، هر کجا که جنگ بود، تو هم بودی. زیاد از جنگ، زخم برداشتی اما بگذار ترکش این نامه‌ها، تو را زلال‌تر کند. مالک باش ای فرمانده سپاه علی. مبادا گلایه کنی از این روزگار، نزد همت و باکری. از دوست هر چه رسد نیکوست. می‌بینی! لحن سخن من، همین که شما مخاطبش می‌شوی، تغییر می‌کند. اینجا دیگر این جمله کنایه نیست؛ «بچه پروانه هم پروانه است». این وسط مهم‌ترین رسالت شما شمع بودن است. امانت نور دست شماست. آن فرزند شهید بی‌ادعای یکی از چند دهات اطراف تنکابن، شما را فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی می‌داند. تو اگر امانتدار خوبی برای نور نبودی، هنوز بوی هور نمی‌دادی. عَلَم خیبر، این روزها دست توست و ما هر روز داریم خبر شهادتت را می‌شنویم. تو روزی هزار بار شهید می‌شوی. شهیدی که سنگ صبور آلاله‌هاست و سنگ قبر ندارد مثل لاله‌ها، به تو می‌گویند شهید بی‌تابوت، به تو می‌گویند. زنده ماندنت را بعد از جنگ، این شهادت مستمر و هر روزه‌ات را، تبریک که نه، فقط تسلیت باید گفت. تسلای تو نجوای با پرستوهاست. محکم بایست. چشم امید ما تو هستی. سپاه، پاسدار انقلاب اسلامی است و آرم روی پیراهن غرق در خون همت. خیانت را در امانت شهدا، خون‌فروشان می‌کنند. تو بی‌گناهی. این بار واقعا تقصیر روزگار است. آزگار است این روزگار. آموزگاران شهادت جملگی کوچ کرده‌اند به کوچه بهار و تو را تنها رها کرده‌اند. بعد از جنگ، «آقا عزیز» راستش را بگو؛ چند بار به شهادت رسیده‌ای؟ آخر می‌دانی، شما فرمانده‌ای داری که چفیه‌اش را مناسبتی نمی‌بندد. یا ظافر!