بدون زخمی بر صورت

حمیدرضا صدر: در نگاه اول شباهتی به فوتبالیست‌های حرفه‌ای ندارد. در حقیقت شباهتی به ورزشکاران ندارد. کوچک‌اندام است و کوتوله‌وار کنار مدافعان غول‌پیکر و بلندبالای برابرش. به همین دلیل او را در آرژانتین  « The Flea » می‌خوانند یعنی «حشره» یعنی کوچولویی که از گوشه و کنارها راهش را پیدا می‌کند تا نیشی زده و فرار کند. می‌گویند دو پایش موازی نیستند و متمایل به هم هستند. می‌گویند به همین دلیل وقتی می‌دود نمی‌توانند او را با سایر بازیکنان مقایسه کنند. می‌گویند به همین دلیل وقتی پا به توپ می‌شود به صورت غیرقابل پیش‌بینی‌تری آن را به حرکت درمی‌آورد. گویی به زمین چسبیده شده و نمی‌توان او را از زمین جدا کرد. با این وصف‌گویی ضربه‌های پای چپش او را شبیه بندبازها روی طناب باریکی در ارتفاعی بلند می‌کند. او عناوین بهترین دریبل زن، بهترین پاس‌دهنده برای حمله، با سرعت مهارناپذیری در مسافات کوتاه، او ستایش شده. دوستش دارند... . با این وصف اعتبار لیونل در آرژانتین هرگز به حد محبوبیت جهانی‌اش نرسیده. خیلی از آرژانتینی‌ها با تردید به لیونل خجالتی می‌نگرند. خیلی‌های‌شان با صدای بلند می‌گویند کارلیتو صورت زخمی را به لیونل کوچولو ترجیح می‌دهند. کارلوس توس را که جایی در تیم راهی شده به برزیل نیافت و روی نامش خط کشیدند (و زمزمه‌های دروغ و راستی که می‌گویند مربی تیم ملی با دستور لیونل او را کنار گذاشت). آرژانتینی‌ها کارلیتو را یکی از آن هموطنان جسور و بی‌باک‌شان می‌خوانند. متعلق به یکی از همان محله‌های فقیرنشین که با جان کندن بالا آمده و هنوز به پوست صورت سوخته‌اش می‌بالد و تمایلی هم به عمل جراحی آن نشان نداده. در حالی که لیونل در 11 سالگی راهی بارسلونا شد. آرژانتینی‌ها لیونل را یک اروپایی شسته و رفته می‌خوانند. بازیکن دوست‌داشتنی اتوکشیده‌ای با موهای صاف پسرانه. بازیکنی مثل کریستیانو رونالدو اروپایی. مثل ژاوی و اینیستا... و نه مثل دیگو مارادونا که اصراری نداشت دوست داشتنی باشد. سرانجام زمان موعود فرارسیده. زمان به‌صدا درآوردن جام 2014. جامی که لیونل باید خود را هم برای تاریخ فوتبال ملی تعریف کند و هم برای هموطنانش. از یک سو خود را هم از حصار بارسا درآورد و از سوی دیگر از سایه دیگو مارادونا. او را بهترین بهترین‌ها خوانده‌اند ولی وقتی پای مقایسه فردی پیش آمده لیونل برابر دیگو، کوچک شده. بازیکن باشگاهی لبالب از ستاره قلمداد شده. بازیکنی که بدون ژاوی و اینیستا هیچ‌یک از آن افتخارات را کسب نمی‌کرد. در حالی که مارادونا همان بازیکنی بوده که آرژانتین بی‌ستاره را قهرمان کرده. همان بازیکنی بوده که ناپولی کوچک را برای نخستین بار- و تا امروز آخرین بار- قهرمان سری A کرده و قهرمان جام یوفا. مارادونا که در رسانه‌ها فریاد کشیده و حرف زده. از سیاست سخن گفته و انگلیسی‌ها را در میدان به زانو درآورده و کاری کرده تا آرژانتینی‌ها احساس کنند از زیر بار خفت لشکرکشی بریتانیایی‌ها به جزایر فالکلند بدرآیند. مارادونا که برای آرژانتینی‌ها شمایل جایگاه فرهنگی، اجتماعی و سیاسی پیدا کرده. ولی لیونل در خارج از میدان پسرک خجالتی بوده. بیزار از میکروفن‌ها. بی‌اعتنا به برق فلاش‌ها. بی‌میل به مصاحبه و حرف زدن. همه اینها یعنی لیونل مسی شباهتی به شماره 10 افسانه‌ای آرژانتین، دیگو مارادونا، نداشته و مقایسه شان لبالب از فاصله‌ها بوده. هرچند نمی‌توان لیونل را برای اینکه در محله‌های فقیرنشین باقی نماند و راهی تیم‌های کوچک نشد سرزنش کرد ولی نمی‌توان رویکرد مردمان زادگاهش را هم به هیچ گرفت. همان‌هایی که خوب می‌دانند لیونل چه‌ها کرده. می‌دانند 6 عنوان قهرمانی لالیگا و ۳ لیگ قهرمانان را فتح کرده، می‌دانند ۳ عنوان کفش طلای اروپا و ۴ توپ طلا را گرفته، با این وصف لیونل را با دهن‌کجی در سایه دیگو قرار داده‌اند. گفته‌اند هنوز پا به معبد بزرگان نگذاشته. گفته‌اند کنار پله و بکن‌باوئر جایی نیافته و قله‌هایی که روماریو و رونالدوی برزیلی به آن رسیده‌اند را فتح نکرده. لیونل با آرژانتین قهرمان جهان زیر 21 ساله‌ها شده. سال 2007 عنوان بهترین بازیکن کوپاآمه‌ریکا را گرفته. مدال طلای المپیک را بر گردن آویخته. با این وصف یادگارهای جام‌های جهانی‌اش نومیدکننده بوده‌اند. بی‌رنگ. بی‌آب. سال 2006، ۱۸ساله بوده که پکرمن او را به تیم ملی فراخوانده. 18 ساله بوده که به عنوان ذخیره پا به میدان گذاشته. دقیقه 75 برابر صربستان و مونته‌نگرو جای ماکسی رودریگز. زمانی که آرژانتین با سه گل جلو بوده و در 15 دقیقه پایانی 3 گل دیگر هم به ثمر رسانده. او در دیدار بعد برابر هلند– دیداری که هر دو تیم صعود کرده بودند در ترکیب اصلی بازی کرده– و وقتی در مرحله بعد آرژانتین طی ضربات پنالتی برابر آلمان شکست خورد روی نیمکت نشسته بود. لیونل در جام‌جهانی 2010 بیست و دو ساله بود. زمانی که بارسا همه جام‌ها را فتح کرده بود و او مرد کلیدی تیم مارادونا به‌شمار می‌رفت. زمانی که در اوج به نظر می‌رسید. لیونل در همه دیدارها بازی کرد، پاس گل داد ولی دروازه‌ای را باز نکرد. نتوانست برابر آلمان بی‌ترحم خودی نشان دهد. هیچ چیز. هیچ. آرژانتین با 4 گل برابر ژرمن‌ها خوار شد و خفیف. او در اروپا سال معرکه‌ای را طی کرده بود ولی ناکام ماند. مثل زیدان 2002 و رونالدینیوی 2006 که برخلاف نمایش باشگاهی‌شان در جام جهانی نزول کردند... حالا لیونل در 26‌سالگی راهی برزیل شده و 26 سالگی برای آرژانتینی‌ها یادآور شیرین‌ترین خاطره‌ها است. دیگو مارادونا 26 ساله بود که در سال 1986 آرژانتین را در قاره آمریکا قهرمان جهان کرد. حالا 28 سال گذشته و زمانش در همان قاره فرا رسیده است.