طناز احدي مقدم:
بازیکنان خوب لزوما نمی‌توانند مربی خوبی هم باشند. اینک قصد داریم ۱۰ نفر از بازیکنان بزرگ فوتبال ایتالیا را که در کسوت مربیگری ضعیف و ناموفق نشان دادند معرفی کنیم.
۱۰- آلساندرو کاستاکورتا
این مدافع پرقدرت ۷ بار به همراه میلان اسکودتو را فتح کرد اما تنها تجربه او در امر مربیگری بسیار ناامیدکننده بود. کاستاکورتا در اکتبر ۲۰۰۸ سرمربی تیم دسته دومی مانتوا شد اما تنها ۳ ماه بعد در پی کسب ۴ پیروزی، ۴ تساوی و ۶ شکست از سمتش استعفا داد. این دوره برای او آنقدر تلخ بود که دیگر نخواهد به مربیگری فکر کند.
۹- پیترو ویرچوود
ویرچوود از اعضای تیم ملی ایتالیا در جام جهانی ۱۹۹۰ بود و در طول دوران ورزشی‌‌اش 2بار به همراه رم و سمپدوریا فاتح اسکودتو شد. او در سال ۲۰۰۱ برای مربیگری به تیم دسته سومی کاتانیا رفت اما این دوره و همچنین تجربه حضور در فلورنتیا ویولا با ناکامی همراه بود. این مدافع اسبق تیم ملی در سال ۲۰0۵ مربی تریستینا شد اما تنها ۴ ماه در این تیم دوام آورد و از آن زمان تاکنون در هیچ باشگاهی مربیگری نکرده است.
۸- جوزپه مه‌آتزا
این اسطوره فوتبال ایتالیا هرگز نتوانست در کسوت مربیگری موفقیت‌های دوران بازیگریش را تکرار کند. مه‌آتزا دوران خوبی را در اینتر سپری کرد و بعد از بازنشستگی به عنوان نخستین مربی ایتالیایی راهی ترکیه شد اما تنها ۵ ماه در بشیکتاش دوام آورد. مه آتزا برای یک دوران کوتاه در دهه ۵۰ مربی تیم ملی نیز بود اما قطعاً بزرگ‌ترین دستاورد او در دوران مربیگری به کار در سطح تیم‌های جوانان می‌رسد که بازیکن بزرگی چون ساندرو ماتزولا را به فوتبال ایتالیا معرفی کرد.
۷- چیرو فرارا
این مدافع ارزشمند فوتبال ایتالیا نتوانست به دلیل مصدومیت‌های متوالی شایستگی‌‌های خود را در جمع لاجوردی پوشان اثبات کند و تنها ۴۹ بازی ملی انجام داد. فرارا در جام جهانی ۲۰۰۶ دستیار لیپی بود و سال ۲۰۰۹ به جای کلودیو رانیه‌ری مربی یوونتوس شد. تیم او فصل را عالی شروع کرد اما در ادامه ضعف‌های یووه آشکار شد و بعد از باخت این تیم به رم در میانه‌های فصل فرارا از سمتش برکنار شد. آیا مدیر دیگری حاضر است سکان هدایت تیمش را به او بسپارد؟
۶- چیچو گراتزیانی
گراتزیانی از اعضای تیم قهرمان ایتالیا در سال ۱۹۸۲ بود. نخستین تجربه مربیگری او به سال ۱۹۸۹ و تیم فیورنتینا بازمی‌گردد. او همچنین در رجینا و نخستینو نیز مربیگری کرد و سپس نزدیک به یک دهه بدون تیم بود تا اینکه در سال ۲۰۰۱ مربی کاتانیا شد. گراتزیانی به این تیم سیسیلی کمک کرد تا از سری C به سری B بیاید اما خوب این نمی‌تواند دلیلی بر موفقیت او در عرصه مربیگری باشد.
۵- جیوانی فراری
او 8 بار اسکودتو را تصاحب کرد. ۴۴ بازی در تیم ملی انجام داد و در هر ۲ قهرمانی ایتالیا در دهه ۳۰ حاضر بود. در تقابل با این افتخارات او در عرصه مربیگری بسیار ضعیف عمل کرد. او در یوونتوس ناکام بود و در اینتر نیز به خاطر درگیری با یکی از بازیکنان تنها بعد از ۲ بازی مجبور به کناره‌گیری شد. فراری از مسؤولان ناکامی تیم ملی ایتالیا در رسیدن به جام جهانی ۱۹۶۲ بود.
۴- مارکو تاردلی
تاردلی یکی از گل‌های ایتالیا را در فینال جام‌جهانی ۱۹۸۲ به ثمر رساند که صحنه خوشحالی بعد از گل او مدت‌ها آرم برنامه‌های ورزشی بود. او به عنوان مربی تیم زیر ۲۱ سال ایتالیا عملکرد قابل قبولی داشت اما بعد از اینکه در سال ۲۰۰۰ جانشین مارچلو لیپی در اینتر شد نتایج اسفباری کسب کرد از جمله شکست ۶ بر صفر در دربی میلان و شکست ۶ بر یک مقابل پارما در کوپا ایتالیا. تاردلی در تیم‌های چزه‌نا، باری و آرتزو نیز مربیگری کرد و یک دوره ناموفق را در کشور مصر گذراند. ظاهرا او به عنوان دستیار موثرتر عمل می‌کند چنان که در تیم ملی ایرلند نیز دستیار تراپاتونی بود.
۳- آنتونیو کابرینی
بازیکن اسطوره‌ای یوونتوس یکی از اعضای تیم قهرمان جهان در سال ۱۹۸۲ بود اما در عرصه مربیگری از حد متوسط نیز فراتر نرفت. کابرینی در دسته‌های پایینی سری A مربیگری کرد و با وجود موفقیت نسبی در آرتزو در تیم‌های کروتونه، پیزا و نوارا عملکرد ضعیفی داشت. او در سال ۲۰۰۷ مربی تیم ملی سوریه شد اما بدون اینکه حتی در یک بازی رسمی این تیم را هدایت کند به کشورش بازگشت.
۲- زبیگنیو بونیک
او متعلق به نسل طلایی فوتبال لهستان در دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰ بود. بونیک در ایتالیا بسیار محبوب بود و در رم و یوونتوس بازی کرد و جیوانی آنیلی مالک متمول یوونتوس علاقه زیادی به او داشت. او در تیم‌های لچه، باری و نخستینو مربیگری کرد اما نتوانست به موفقیتی دست یابد. بونیک در سال ۲۰۰۲ مربی تیم ملی کشورش شد اما تنها بعد از ۵ مسابقه این تیم را ترک کرد.
۱- روبرتو دونادونی
دونادونی یکی از تکنیکی‌ترین هافبک‌های فوتبال ایتالیا بود که در ۲ جام جهانی ۹۰ و ۹۴ برای لاجورد‌ی‌پوشان بازی کرد. او مربیگری را در لیورنو آغاز کرد و در سال ۲۰۰۶ بعد از کناره‌گیری لیپی مربی تیم ملی شد. دونادونی هر چند تیم را به یورو ۲۰۰۸ رساند اما به خاطر ناکامی در این مسابقات مجبور به کناره‌گیری شد. او بعد از مدتی مربی ناپولی شد اما تنها ۸ ماه در این تیم دوام آورد و از آن زمان تاکنون در هیچ تیمی مربیگری نکرده است.