مانند خیلی از هم‌سن‌هایم،بعنوان یک پسربچه، بتی به نام رئال مادرید داشتم، چطور می‌توانستم اینگونه نباشم هنگامی که تنها 9 ساله بودم که به همراه پدرم در تراس قدیمی همپدن به تماشای ستاره‌هایی نظیر پوشکاش، دی‌استفانو و خنتو برابر آینتراخت فرانکفورت نشستم، دیداری در جریان قهرمانی اروپا که به پیروزی 7 بر 3 رئال انجامید، پنجمین قهرمانی آنها در اروپا. آه! تنها چندماه بعد به ناامیدی رسیدم، زمانی که دوران سلطنت رئال در اروپا کوتاه شد، زمانی که در دوره قبلی لیگ قهرمانان مادریدی‌ها برابر رقیب سنتی 4 بر 3 شکست خوردند، شکستی تلخ در اولین رویارویی سال 1961 شکل گرفت، چهل و هفت سال پیش 2 خط تهاجمی تیم‌ها مرا به آتش کشیدند، برای بارسلونا «لادیسلاو کوبالا»، «ساندرو کوشیز»، «اوا ریستو»، «لوئیز سوآرز» و «زولتان سیزبور» و برای رئال مادرید «تخادا»، «لوئیس دل‌سول»، «دی‌استفانو»، «پوشکاش» و «فرانچسکو خنتو». و بعدها کمی که بزرگتر شدم به این عقیده رسیدم که چطور رئال در زمان حکومت دیکتاتوری ژنرال فرانکو زیر نظر ماشین تبلیغات سیاسی در این وضعیت قرار داشت. گرچه رئال به یک نوع «استقلال یا عدم وابستگی» قبل از مرگ فرانکو در سال 1975 رسیده بود، اما من هرگز فراموش نمی‌کنم که این مساله به گونه‌ای دیگر افشا شد (آنها در زمان دیکتاتوری فرانکو از حمایت دولت وقت برخوردار بودند) و من هنگامی که 2 غول اسپانیایی روز یکشنبه در ال‌کلاسیکو برابر هم صف‌آرایی کردند دورادور با فریادهایم از کاتالان‌ها حمایت می‌کردم. و حالا این رقابت‌ها شبیه دیگر ورزش‌ها نیست، رنجرز و سلتیک، میلان و اینتر، لیورپول و اورتون را صرف‌نظر کردم، من به زمانی اشاره می‌کنم در حدود سال 1920، زمانی که بارسلونا به دلیل اینکه هوادارانش زمان نواخته شدن سرود ملی اسپانیا صدای گاو درآورده بودند شش ماه تمام محروم شد، در آن زمان «جیمی بارنز» با قلم زیبایش درباره تاریخچه بارسا نوشت: یک تعصب مردمی، سرکوبی که در زمان فرانکو و در آن دوران خفقان صورت می‌گیرد و رئال در چشم هواداران کاتالان تبدیل به سمبل دیکتاتوری در اسپانیا شد، خصومتی که در روزهای تلخ جنگ‌های داخلی وجود داشت، هنگامی که جوزپ سانیول ریاست بارسلونا را به عهده داشت و فاشیست‌ها در بالاترین نقطه قرار داشتند و کوشش‌های فرانکو برای سرکوب کاتالان‌ها نتیجه نمی‌داد، بارسلونا در زمین بازی باز هم به موفقیت می‌رسید.
منبع: National