به نظر شما دیه‌گو مارادونا در قهوه شاگردانش چه می‌ریزد؟
چهارشنبه‌شب در مارسی، فرانسه؛ بزرگ‌تر، قوی‌تر و از نظر کار تیمی سریع‌تر از آرژانتین بود ولی آرژانتینی‌ها مثل خرگوش جست‌و خیز می‌کردند تا اینکه خط مقدم مستعدشان بازی را برد. گل‌های «جوناس گوتیه‌رس» و «لیونل مسی» ، که حالا بیش از هر زمان دیگری به عنوان بهترین بازیکن جهان آن هم در 21 سالگی نزدیک شده، به مارادونا اجازه داد تا برای دومین‌بار در جامه سرمربی آرژانتین جشن پیروزی بگیرد. یک بار دیگر مهاجمان غیرقابل پیش‌بینی گاوچران‌ها مایه تفاخر تیمشان شدند. کمی پیش از پایان نیمه اول، «سرخیو آگوئرو» در گوشه سمت راست هجده‌قدم فرانسه تا نزدیک خط اوت خرامید و بعد سانتری بلند به سوی جناح چپ و برای «گوتیه‌رس» فرستاد که او هم توپ را از کنار دستان «استیو مانداندا»ی ناکام به تور دروازه شلیک کرد. در نیمه دوم «کارلوس ته‌وس» هم که در دقیقه 81 به جای آگوئرو آمده بود، مسی را پشت هجده‌قدم صاحب توپ کرد تا او با رخنه در میان مدافعان فرانسوی و ضربه‌ای قدرتمند به گوشه دروازه مانداندا، حرکات آقای سرمربی در روزگار جوانی‌اش را یادآوری کند و گل دوم را به ثبت برساند. فرانسوی‌ها به ندرت ایده‌ای برای مهار خلاقیت آرژانتینی‌ها داشتند، اما دست‌کم «ریمون دومنش» که از جام جهانی گذشته تاکنون شغلش همواره در معرض تهدید بوده است همه تلاشش را کرد تا مسی را مهار کند. او برای مهار مسی یک یارگیر تمام عیار به نام «اریک آبیدال» اختصاص داده بود، یعنی همان دفاع چپی که هر روز در زمین تمرین بارسلونا با مسی کار می‌کند و با حرکاتش آشنایی کامل دارد.
بلافاصله پس از آگاهی از این قضیه مسی از همان ابتدا از سمت راست به مرکز خط حمله جابه‌جا شد، جایی که او «لاسانا دیارا» هافبک دفاعی فرانسوی رئال‌مادرید را به سلسله تکل‌‌هایی زشت و خطرناک واداشت. اگر دومنش در زمان انتشار این مقاله هنوز در پستش مانده باشد باید به این بیندیشد که چطور کیفیت پاسکاری تیمی و ارسال توپ برای ستاره‌های هجومی عمدتا بلااستفاده‌اش را افزایش دهد. در نقطه مقابل، دفاع آرژانتین هم مشکلات خودش را داشت، بویژه «امیلیانو پاپا» دفاع چپ 26 ساله‌ای که هرگز خارج از وطنش توپ نزده بود. بازیکن «ولز سارسفیلد» وقتی در نیمه دوم به جلو حرکت می‌کرد با تشویق هواداران آرژانتینی حاضر در «ولودروم» مارسی مواجه می‌شد ولی او به وضوح از فرم به دور بود و توپ‌های بیشتری را نسبت به هموطنانش از دست می‌داد. برای همین باید بگوییم پر کردن پست دفاع چپ برای مارادونا کار آسانی نخواهد بود. در همین حال کاپیتان ایده‌آل مارادونا، «خاویر ماسچرانو» ، تقریبا خودش به عامل دردسر بدل شده بود، چنانکه رویارویی او با «یوان گورکوف» فرانسوی به درگیری دو بازیکن انجامید و فقط خودداری «ماسچرانو» در واکنش به حریف بود که از یک لحظه سرخ در مسابقه جلوگیری کرد. با همه اینها مارادونا دغدغه چندانی نسبت به تیمش ندارد. مهاجمان شهیر فرانسوی مثل تیری آنری، نیکولاس آنلکا و فرانک ریبری به ندرت از زوج میانه دفاع آرژانتین شامل «گابریل هاینتزه» و «مارتین دی‌میکلیس» عبور کردند. وقتی هم که آنلکا یک بار این کار را انجام داد این «خوان پابلو کارسیو» سنگربان آرژانتینی بود که در محوطه جریمه انتظارش را می‌کشید. همچنین ال‌دیه‌گوی سرمربی، چندان نباید بابت غیبت بازیساز بزرگشان، «خوان رامون ریکلمه» نگران باشد. زوج فرناندو گاگو و ماسچرانو توپ را به سرعت به سمت جناحین به حرکت درمی‌آوردند یا پاس‌هایی بلند به فضاهای خالی ارسال می‌کردند که مسی و آگوئرو آماده جولان دادن تند و سریع در آن نقاط بودند. بدین‌گونه بود که در پایان هر دو نیمه شاهد رشته پاسکاری‌‌های متعدد آرژانتینی‌ها با یکدیگر بودیم و در حالی که فرانسوی‌ها فقط دنبال توپ می‌دویدند، هواداران آرژانتینی فریاد «اوله، اوله» مشهورشان را سر می‌دادند. و بالاخره مارادونا، که عمده زمان مسابقه را با رفتاری سنگین و احساسی بر لب خط سپری کرد و دستور پشت دستور حواله شاگردانش می‌کرد تا مبادا رقیبشان را یک لحظه راحت بگذارند، به طوری که صدای او پس از سوت پایان مسابقه دیگر درنمی‌آمد. در پایان وقتی آقای سرمربی می‌خواست با همان وضع با شبکه آرژانتینی «تیس اسپورتز» مصاحبه کند به زحمت می‌توانست جملات را ادا کند: «ما بازی را به همان شکل که می‌دانید آغاز کردیم و در مواقعی حقیقتا فرانسه را حیران ساختیم».