همانطور که از قبل پیش بینی می‌شد،این بازی هم به مانند چند داربی گذشته از لحاظ فنی چیزی نداشت و تماشاگران از این بازی لذت نبردند. در نیمه اول استقلال خیلی محتاط‌تر از پرسپولیس بازی کرد و کمتر دیدیم که مهاجمان فرصت گلزنی را به دست آورند. استقلالیها بی‌گدار به آب نمی‌زدند، چون با اختلاف 9 امتیاز نسبت به رقیب خود در صدر جدول قرار داشتند و در حقیقت به تساوی هم راضی بودند. تساوی هم لطمه‌ای به صدر‌نشینی آنها وارد نمی‌کرد.
در آن سوی میدان پرسپولیس هم با ترس بازی می‌کرد و موقعیت چندانی در نیمه اول نصیبش نشد، اما خط میانی پرسپولیس در نیمه اول به مراتب بهتر از استقلالیها بود و در اکثر دقایق توپ و میدان را در اختیار داشت. با شروع نیمه دوم دیدیم که شرایط بازی به کلی تغییر کرد و هر 2 تیم یک بازی روان‌تر و تماشاگر‌پسندی را از خود به نمایش گذاشتند. بعد از گل جباری شرایط خیلی به سود استقلال بود و به راحتی می‌توانست حداقل 2 گل دیگر بزند، اما کم‌توجهی «سیاوش اکبرپور» در زدن ضربات آخر سبب شد که روی فشار بی‌امان پرسپولیس و روی خطای هند «علیزاده» به گل برسد. مطمئنا اگر «اکبرپور» از یکی از موقعیت‌های خود استفاده می‌کرد بازی به مراتب زیباتری را از هر 2 تیم می‌دیدیم، اما همیشه یک گل تضمین‌کننده برد نیست و شرایط به‌گونه‌ای بود که هر لحظه انتظار این می‌رفت که پرسپولیس گل می‌زند. در هر صورت بازی هیچگونه بار فنی نداشت و هر 2 تیم فقط اقدام به ارسال توپ روی دروازه‌ها می‌کردند. در کل استقلال بهتر بازی کرد و موقعیت‌های بیشتری داشت. در این بازی استقلال با همان سیستم همیشگی خود یعنی 2-5-3 بازی کرد که البته در دقایقی این سیستم به 1-4-5 تغییر می‌کرد، اما آن استقلال زهردار بازی‌های قبلی نبود و این به دلیل حساسیت بالای داربی بود. پرسپولیس هم با سیستم 1-3-2-4 بازی می‌کرد، اما بازیکنان به خوبی نمی‌توانستند نیکبخت را تغذیه کنند. البته نیکبخت هم دیگر آن بازیکن آماده گذشته نبود و نیست، چندین موقعیت عالی را از دست داد. ناآمادگی نیکبخت را می‌شود از اضافه وزن و شکم او به راحتی فهمید. فیکس بازی کردن این بازیکن هم فقط به دلیل محروم بودن «توره» و نداشتن مهاجم در این تیم بود. به طور کلی چیزی که در این بازی ندیدیم یک بازی ترکیبی خوب و پاس‌های عمقی بود، چیزی که در لیگ‌های معتبر به خوبی دیده می‌شود. در ضمن «نلو وینگادا» سرمربی پرسپولیس هم هیچ نقشی در ارنج تیم نداشت و این «پیروانی» بود که ترکیب را چیده بود، اما سرمربی جدید قرمزها یک مزیت را برای این تیم داشت که آن بار منفي روانی‌اي بود که برای استقلالیها به وجود آمده بود، چون استقلالیها نمی‌دانستند که این سرمربی چه تفکراتی دارد و قلعه‌نویی به روش کار این مربی آشنا نبود. در پایان باید بگویم که جای تاسف دارد که به خاطر یک سری احساسات، 2 تیم نتوانستند بازی روان همیشگی خود را ارائه دهند. به‌طور حتم اگر 2 تیم احساسی بازی نمی‌کردند، بازی جذاب‌تر می‌شد و گل‌های بیشتری به ثمر می‌رسید، ولی متاسفانه چند سالی است که قبل از شروع بازی می‌توان حدس زد که در پایان همه چیز به تساوی کشیده می‌شود.