مرتضي رضايي:
بهت زده! این بهترین توصیف برای شرح‌حال علی علیزاده بود، درست زمانی که محسن ترکی نقطه پنالتی را نشان داد. مطمئنا خودش هم می‌دانست که همه کاسه‌کوزه‌ها سر او شکسته خواهد شد. مشابه همان اتفاقی که در بازی رفت برای کوشکی افتاد. حتی آب دهانش را هم نمی‌توانست قورت بدهد. آرزو می‌کرد که کاش هیچ وقت قلعه‌نویی به فکر تعویضش نیفتاده بود! لحظات حساسی است. همه سر کریمی ریخته‌اند. ضربه سر او بود که به دست علیزاده خورد. در یک لحظه بی‌سیم ماموران مستقر در ورزشگاه خرخر می‌کند. آنها باید خیلی سریع تغییر مکان می‌دادند و پشت دروازه پرسپولیس مستقر می‌شدند. مازیار توپ را بر می‌دارد و با اعتماد به نفس به سمت طالب‌لو می‌رود. وحید مطابق عادت همیشگی چند گام به جلو می‌آید تا برای تضعیف روحیه هم که شده با پنالتی‌زن خوش‌وبش کند. او چند پنالتی را با همین روش مهار کرده است، اما این بار شرایط کمی متفاوت است و البته حساس. آنقدر حساس که حتی علی کریمی با آن همه سابقه و بازی ملی، پشتش را به توپ کرده تا نبیند چه اتفاقی می‌افتد. سه، دو، یک مازیار قدم‌هایش را برداشته، به سمت توپ می‌دود، یک مکث کوتاه و گل. دقیقه 93 است. خیلی‌ها پیش‌بینی این نتیجه را کرده بودند. دیگر برای همه تبدیل به نوعی عادت شده است. تا صحبت از داربی به میان می‌آید پیش‌بینی خیلی‌ها مساوی است. همان موقع که مجتبی جباری روی حرکت زیبای برهانی گل استقلالی‌ها را وارد دروازه حقیقی کرد خیال همه راحت بود که بازی مساوی می‌شود. بعد از 4 تساوی پیاپی پیش‌بینی کردن این بازی با تمام حدس و گمان‌ها مطابقت دارد و کار چندان سختی نبود. قبل از اینکه بازی شروع شود بحث بر سر داور بود و ترکی کانون توجهات. این قضیه حتی تا 15-10 دقیقه ابتدای بازی هم صدق می‌کرد، اما هرچه عقربه‌های ساعت بیشتر برای جلورفتن تلاش می‌کردند فکر اینکه داور بازی ایرانی است کمتر به ذهن کسی خطور می‌کرد. تقریبا 15 دقیقه از ابتدای بازی گذشته است.
عدم توصیف دقایق قبلی به این دلیل است که شاید کسل بهترین واژه برای تفسیر آن باشد. برتری محسوس پرسپولیس در یکی، دو دقیقه اول را نمی‌شود به نام موقعیت نوشت. آنقدر سرد و کسل‌کننده که فردوسی‌پور مجبور شد برای جلب توجه هم که شده تکه پرانی را در دستور کار قرار دهد و با انتقاد ار نحوه بازی دو تیم عملکردشان را زیر سوال ببرد. «کسانی که الان در خانه‌هایشان خواب هستند نگران بازی داربی نباشند، چون وقتی که از خواب بیدار شوند اتفاقی نیفتاده است و بازی مساوی است». شاید استدلالی منطقی نباشد، اما دیگر کسی به پیروزی یکی از دو تیم بزرگ پایتخت در داربی خوشبین نیست و همه سعی می‌کنند با نیش و کنایه نسبت به این مساله انتقاد کنند. فریاد‌های بیهوده و تنش‌های نمایشی! بعید است کسی وصف دیگری از نیمه‌نخست این بازی داشته باشد. ردوبدل شدن چند پاس در عمق که توسط مدافعان دفع می‌شد،زدن یکی، دو ضربه کرنر که حتی هواداران را هم نیم‌خیز نکرد جای هیچ بحثی را برای نوشتن در نیمه نخست باقی نمی‌گذارد. گرفتن نتیجه تساوی در این نیمه گویای همه چیز است، اما با شروع نیمه دوم انگار ورق برگشته است. به نظر قرار است اتفاقاتی بیفتد که همه راضی به خانه‌هایشان برگردند! در حالی که همه منتظر فرصتی بودند تا به ترکی و قضاوتش گیر بدهند اتفاقات درون زمین تمام این حواشی را در خودش حل کرد تا پس از 14 سال، دیگر پای داور خارجی از ایران بریده شود. عملکرد خوب داور و کمک‌هایش باعث شد تا هم هواداران و هم خود بازیکنان کمی خوش‌بینانه‌تر به این قضیه نگاه کنند. ترکی بویژه در صحنه پنالتی خوب عمل کرد تا قضاوت نه چندان پر حرفش را با زیرکی هر چه تمام‌تر به پایان برساند. مطمئنا وقتی او در سوتش به نشانه پایان بازی دمید خوشحال‌ترین فرد میدان بود. دلایلش هم که به وضوح همه می‌دانند و... در دقایقی که حس تشویق کردن و ایجاد سر وصدا از تماشاگران گرفته شده، آرش برهانی تدارک یک ضد حمله را می‌بیند. دقیقه 55 است که این اتفاق می‌افتد. حمله ناقص سرخ‌ها که توسط محمد انجام شده بود ناتمام می‌ماند تا تیر رها شده استقلال از چله کمان پایه‌‌گذار نخستین گل بازی باشد.
آرش اگر کمی خوش شانس بود می‌توانست مثل بازی رفت دروازه پرسپولیس را باز کند، اما این بار شانس پشت در خانه جباری نشسته بود تا او با یک شوت دقیق و حساب شده همه را غافلگیر کند. شوتی که به گفته خیلی‌ها زدن آن فقط از جباری بر می‌آمد. همه فضای استادیوم آبی است. هیچ حرکتی از سمت سکونشینان سرخ دیده نمی‌شود. حتی سرمربی جدید پرسپولیسی‌ها هم سکوت اختیار کرده است. او اصلا تکان نمی‌خورد که شرح رفتارش را توصیف کنند! خیلی‌ها پرچم‌هایشان را روي سر کشیده‌اند تا اشک‌هایشان دیده نشود! در جو کاملا یک طرفه ورزشگاه شاید این بهترین کار برای رهایی از فشار‌های عصبی باشد. بعضی‌ها صورت‌های گواش زده خود را پاک می‌کنند و بعضی‌ها هم به یک جا خیره شده‌اند، اما هنوز امیدواری وجود دارد. به همین دلیل هم است که کسی ورزشگاه را ترک نمی‌کند. حالا پرسپولیسی‌ها چیزی برای از دست‌دادن ندارند. قلعه‌نویی تا به حال بازنده داربی نبوده و این نکته است که به آنها تلنگر می‌زند. عقربه‌ها دقیقه 87 را نشان می‌دهند. در نيم‌فصل اول در همین دقیقه بود که علی کریمی با یک ضربه دیدنی بازی را به تساوی کشاند، اما هوشیاری بازیکنان استقلال این موجب مي‌شود تا اشتباه فصل قبل تکرار نشود. تابلوی تعویض شماره10 را نشان می‌دهد. سیاوش اکبرپور باید جایش را به علی علیزاده بدهد. حتی بدبین‌ترین هوادار استقلال هم فکرش را نمی‌کرد که ناجی پرسپولیسی‌ها همین تعویض باشد. 5دقیقه بازی کردن در میدان برای علیزاده کافی بود تا هواداران پرسپولیس را خوشحال بدرقه کند. توپ روی دروازه سانتر می‌شود، کریمی ضربه سر، دست علیزاده، پنالتی، مازیار، گل و... این توهمات احتمالا روی اعصاب علیزاده است و با وجود اینکه بازی تمام شده شکی وجود ندارد که نمی‌تواند این اتفاق را هضم کند. پرسپولیس یک- استقلال یک. دیگر عادت کرده‌ایم. باز هم همه راضی بودند. نه اتوبوسی خراب شد و نه شیشه‌ای شکست. آخر بازی هم نیروی انتظامی اعلام کرد که هیچ اراذل و اوباشی دستگیر نشده است! این را هم نباید فراموش کرد که ترکی داور این بازی بود، یک داور ایرانی.