بعد از گذشت تقریبا یک ماه از پایان جنگ 22روزه در نوار غزه، مساله بازگشایی گذرگاه‌های این منطقه و همچنین آتش‌بس مشروط میان اسرائیل و جنبش حماس به یکی از اصلی‌ترین مسائل پیش‌روی کابینه رژیم صهیونیستی تبدیل شده است. سران رژیم صهیونیستی از مساله بازگشایی گذرگاه‌ها به‌عنوان عاملی درجهت امتیازگیری از مجامع بین‌المللی استفاده می‌کنند و با وجود فشارهای جهانی و افکار عمومی نسبت به تعهدات خود بی‌توجه هستند. اکنون فشار زیادی روی رژیم صهیونیستی در جهت بازگشایی گذرگاه‌های غزه وجود داشته و به تازگی یکی از مقامات سازمان ملل متحد اعلام کرده است غزه نیازمند دست‌کم 500 کامیون کالا برای مصارف روزانه‌اش است در صورتی که اکنون صهیونیست‌ها با کارشکنی فراوان اجازه عبور تنها 50 کامیون را می‌دهند.
با توجه به اینکه باز شدن گذرگاه‌ها یکی از سه شرط حماس و دولت هنیه برای امضای آتش‌بس موقت به شمار می‌رود اما تلاش رژیم صهیونیستی برای تحمیل یک آتش‌بس دائم به حماس، مشهود بوده و رژیم صهیونیستی تلاش می‌کند تا چراغ مقاومت در اراضی اشغالی را خاموش کند.
اکنون اسرائیلی‌ها با توجه به شرایط خاصی که بر ساختار سیاسی این رژیم حاکم است با وجود مخالفت حماس با آتش‌بس 18 ماهه تلاش می‌کنند تا طرح مصر را به حماس تحمیل کنند. در هر صورت اعلام آتش‌بس و پذیرش شروط حماس از سوی رژیم صهیونیستی یک پیروزی برای مقاومت تلقی می‌شود زیرا توانسته است با توجه به فشارهایی که بر این جنبش وارد است، خواسته‌های خود را به رژیم صهیونیستی تحمیل کند و سران این رژیم برای پذیرش آتش‌بس و شروط حماس به صورتی ضمنی اعلام آمادگی کرده‌اند. این مساله پیروزی دیگری برای جنبش‌های مقاومت در اراضی اشغالی است که تنها با مقاومت و مبارزه با تجاوزگران و ایستادگی در مقابل زیاده‌خواهی‌های آنها میسر شده است. بواقع به نظر می‌رسد که صهیونیست‌ها بازی باز و بسته کردن گذرگاه‌ها را تا پایان شرایط گذار کنونی ادامه خواهند داد. با توجه به شرایط موجود در رژیم صهیونیستی، کابینه کنونی تا روی کار آمدن کابینه جدید هیچ‌گونه تصمیمی را در زمینه بازگشایی گذرگاه‌ها نخواهد گرفت.
در رابطه با دولت آینده رژیم صهیونیستی براساس قانونی که در اسرائیل وجود دارد رئیس‌جمهور چون باید حزبی که بیشترین آرای انتخاباتی را کسب کرده است مامور تشکیل کابینه کند، در انتخابات 22 بهمن ماه حزب کادیما به رهبری لیونی اکثریت نسبی را به دست آورده است اما اکثریت حزب کادیما یک اکثریت بسیار ضعیفی بوده و تنها 28 کرسی از مجموع 120 کرسی را کسب کرده است. تنها حزب دیگری که می‌تواند کابینه ائتلافی با کادیما تشکیل دهد حزب کار بوده که این حزب نیز در ردیف پنجم انتخاباتی قرار گرفته و تعداد کرسی‌های آن 13 کرسی است.
این در حالی است که مجموع کرسی‌های 2 حزب 41 کرسی خواهد بود که برای تشکیل کابینه 61 کرسی نیاز است. بنابراین به نظر می‌رسد تشکیل کابینه ائتلافی از احزاب کادیما و کار با بن‌بست مواجه خواهد شد.
زیپی لیونی پیش از این تلاش‌هایی را در جهت تشکیل کابینه ائتلافی با حزب شاس و کار انجام داده بود که در این رابطه موفقیتی را کسب نکرد. بنابراین در شرایط جدید به نظر می‌رسد حزب کادیما فاقد توانایی برای تشکیل کابینه ائتلافی است و بر اساس قانون بعد از اینکه مرحله اول تشکیل کابینه به بن‌بست می‌رسد، پرز باید حزب ردیف دوم یعنی لیکود را مامور تشکیل کابینه کند. حزب دست راستی لیکود می‌تواند با حزب «اسرائیل خانه ما» که در ردیف سوم قرار دارد و حزب شاس ائتلافی را تشکیل دهند که در نهایت می‌توانند با کسب 8 رای از آرای کاندیداهای منفرد و غیرحزبی کابینه ائتلافی را تشکیل دهند. بنابراین پیش‌بینی می‌شود که در نهایت کابینه اسرائیل به رهبری نتانیاهو شکل گیرد. اما به هر حال تشکیلات وی تشکیلاتی متزلزل خواهد بود.
اکنون رژیم صهیونیستی در موضع ضعف قرار دارد یعنی از یک طرف جنگ را باخته است و از طرف دیگر در فضای سیاسی نتوانسته است انتخاباتی که انسجام‌بخش سامانه داخلی‌اش باشد را برگزار کند. بنابر این به نظر می‌رسد که مسؤول رژیم صهیونیستی در واقع چاره‌ای جز کنار آمدن با شرایط حماس برای آتش‌بس نداشته باشد. در عین حالی که اسرائیلی‌ها در یک شرایط بحران ناشی از شکست به سر می‌برند، این آتش‌بس هم تبعا تحت تاثیر این مساله، آتش‌بسی شکننده خواهد بود.