برنامه‌ریزی شهرهای جدید در جهان در طول یک قرن گذشته در پاسخ به شرایط متغیر اجتماعی و اقتصادی و اولویت‌های برنامه‌ریزی ملی مورداستفاده قرار گرفته و هرکشوری با توجه به امر توسعه خود، ساخت شهرهای جدید را در دستور کار قرار داده و به مرحله اجرا در آورده است و از آن به عنوان ابزاری برای رفع مشکلات شهری و ناحیه‌ای استفاده کرده و چون انگیزه‌ای برای تجدید حیات اقتصادی مناطقی که دچار رکود بوده‌اند و همچنین توسعه نواحی کمتر توسعه‌یافته نگریسته است. شهرهای جدید در ایران در سه تا چهار دهه گذشته وارد نظام شهرسازی شده است . افزایش جمعیت شهرنشین و نیازمندی به ایجاد مراکز شهری جدید که بتواند جمعیت اضافه شده را در خود جای دهد از عوامل موثر در ساخت اینگونه شهرها بوده است. اینگونه شهرها به خاطر جلوگیری از گسترش شهرهای بزرگ و کلانشهرها که با مشکلات عدیده‌ای از قبیل افزایش اجاره‌بها، گرانی زمین و هزینه مسکن مواجه هستند، ساخته شده‌اند. پروژه ساخت شهرهای جدید از سال 1364 با هدف جلوگیری از تمرکزگرایی امکانات و منابع اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی در شهرهای بزرگ آغاز شد. 20 سال از آن زمان می‌گذرد و از مجموع 20 شهر جدیدی که تاکنون مکان‌یابی شده، 18 شهر جدید ساخته و 14 شهر جدید جمعیت‌پذیر شده‌اند، اما از این تعداد تنها چهار شهر توانسته‌اند سقف جمعیتی پیش‌بینی شده برای اسکان در این شهرها را تحقق بخشند. شهر جدید «پردیس» با 125 درصد تحقق برنامه پیش‌بینی شده اسکان جمعیت، شهر جدید «صدرا» با 120 درصد، شهر جدید «هشتگرد» با 110 درصد و شهر جدید «اندیشه» با 107 درصد جمعیت اسکان یافته، در این مجموعه موفق‌تر از بقیه بوده‌اند. اما با این حال متولیان ساخت شهرهای جدید با وجود انتقادهایی که درباره شهرهای جدید وجود دارد، بر موفق بودن این پروژه تاکید دارند.