شاید با مطالعه وضع کنونی شهرهای جدید و نحوه سکونت در آنها مشخص شود پروژه طراحی شهرهای جدید از اساس در ایران با شکست مواجه شده است. براساس آمار موجود، شهرهای جدید ایران در مجموع پذیرای جمعیتی کمتر از 10 درصد ظرفیت اسکان خود بوده‌اند.
پاسخ به این سوالات در وضعیت کنونی شهرهای جدیدی که تاکنون ساخته شده نهفته است؛ آنجا که پیرزنی چند سال پیش هنگام ترک فولادشهر گفت: «اینجا مانند کارخانه‌ای است که تعدادی زن و بچه هم در آن زندگی می‌کنند.» می‌توان گفت در ایران به‌ویژه در یکصد سال اخیر با رشد شهرنشینی و مهاجرت روستاییان به شهرها، شهرها بیش از پیش بزرگ و جمعیت در این شهرها متراکم‌تر شد و بسیاری از روستاها و محل‌های مساعد از نظر جغرافیایی و آب و هوایی که حداقل‌های زندگی در آن مهیا بود کم‌کم به شهرهایی کوچک تبدیل شدند و سپس هریک بنا به پتانسیل رشد خود گسترش یافتند، تا جایی که از حدود 50 سال پیش دولت به دنبال برنامه‌ریزی برای اسکان سرریز جمعیت شهرهای بزرگ در شهرهای جدید افتاد؛ ایده‌ای که با تاسیس شهرهای جدید همچون پردیس، هشتگرد، اشتهارد، اندیشه و پرند در استان تهران، فولادشهر، مجلسی و بهارستان در اصفهان، مهاجران در اراک، صدرا در شیراز، سهند در تبریز، گلبهار و بینالود در مشهد، رامین در اهواز، علوی در بندرعباس، تیس در چابهار، لتیان در کرج، رامشاد در زاهدان و عالی‌شهر در بوشهر به دنبال تحقق آن بود اما امروزه با مطالعه وضع کنونی این شهرها و نحوه سکونت در آنها مشخص می‌شود پروژه طراحی شهرهای جدید از اساس در ایران با شکست مواجه شده است. ساکنان این شهرها بیشتر خانواده‌های کارگرانی هستند که در واحدهای صنعتی خارج از شهر مادر مشغول به کارند و اساسا از جهت شهری هیچ تعلقی به منطقه خود ندارند.