کنفرانس به اصطلاح بازسازی غزه، در حالی چند روز پیش در شرم الشیخ برگزار شد که نام این منطقه (شرم الشیخ) به هیچ وجه خاطرات خوبی را به اذهان مسلمانان متبادر نمی‌سازد و نام شرم‌الشیخ اساسا با سازش همراه بوده است. این نشست هم تفاوت چندانی با دیگر شرم‌الشیخ‌ها نداشت و تلاش شرکت‌کنندگان در جهت تقویت رژیم صهیونیستی و تضعیف و حذف مقاومت بود. نشست شرم‌الشیخ با حضور 80 کشور و نهاد بین‌المللی در شرایطی برگزار شد که حماس به عنوان دولت منتخب فلسطین هیچ نماینده‌ای در این نشست نداشت و تشکیلات خودگردان در این اجلاس حضور یافته بود. ابومازن در شرایطی به عنوان نماینده مردم فلسطین در شرم‌الشیخ حاضر شده بود که فارغ از مسأله مشروعیت تشکیلات خودگردان، خودش نیز مطابق قانون اساسی فلسطین هیچگونه مشروعیتی ندارد چرا که قریب به دو ماه است مدت ریاست وی پایان یافته است، بنابراین از ابتدای نشست مشخص بود که این اجلاس کاملا جنبه نمایشی داشته و هیچ ثمره‌ای برای مردم فلسطین نخواهد داشت و دغدغه اصلی آن حذف دولت منتخب فلسطین و مشروعیت‌بخشی به فتح و دولت سلام فیاض است. حتی به باور بسیاری از تحلیلگران، اجلاس شرم‌الشیخ، مکمل جنگ 22 روزه بود؛ به این معنی که اگر جنگ 22 روزه غزه را تلاش نظامی برای حذف مقاومت بدانیم، باید این اجلاس را تلاشی سیاسی برای حذف آن قلمداد کنیم. حتی سیاست اختصاص کمک‌های مالی به تشکیلات خودگردان به منظور بازسازی غزه را نیز باید تلاشی برای حذف مقاومت دانست.
این اقدام به خوبی نشان می‌دهد که شرکت‌کنندگان در این اجلاس به هیچ وجه دغدغه مردم غزه را ندارند چرا که به واسطه فساد مالی محرز سران فتح، بدیهی است که تنها اندکی از این کمک‌ها به مردم غزه ارائه خواهد شد. افزون بر این، شکاف و اختلافات در بین کشورهای عربی همچنان بشدت وجود داشت. کشورهایی نظیر قطر و سوریه از حامیان مقاومت محسوب شده و با روند کار این اجلاس اختلافی بنیادین داشته و در مقابل کشورهای مرتجع به رهبری مصر و عربستان قرار گرفته بودند. در این بین روابط بین دمشق و قاهره همچنان متشنج است و به گفته ناظران سیاسی، ولید المعلم، وزیر خارجه سوریه هیچ دیدار رسمی‌ای در حاشیه کنفرانس بازسازی نوار غزه نداشته است. حتی به گفته منابع نزدیک به برگزار‌کنندگان اجلاس، شیخ حمد بن جاسم نخست وزیر و وزیر خارجه قطر در کنفرانس شرم‌الشیخ حضور نداشته و به جای وی، تنها مشاور وزیر خارجه این کشور در کنفرانس شرکت کرده بود.
اساسا شکاف و اختلاف عمیقی بین سوریه با کشورهای مصر، عربستان سعودی و اردن وجود دارد که منشأ آن به بعد از جنگ تابستان 2006 میلادی بین رژیم صهیونیستی و حزب الله بازمی‌گردد. در آن زمان، بشار اسد، رئیس‌جمهوری سوریه، رهبران عرب را بدون اینکه نامی از آنها به میان آورد به دلیل انتقاد از حزب‌الله لبنان، به باد انتقاد گرفته بود. افزون بر این، روابط مستحکم و تنگاتنگ بین دمشق و تهران نگرانی برخی از کشورهای عربی را بر انگیخت زیرا این کشورها مدعی‌اند که ایران شیعی‌مذهب، نفوذ خود را در جهان عرب از عراق به لبنان و تا نوار غزه گسترش می‌دهد. شکاف و اختلاف بین کشورهای عربی پس از حمله اخیر رژیم صهیونیستی به نوار غزه با پیوستن قطر به صف مواضع سوریه در حمایت از مقاومت و در راس آن حماس گسترش یافت. اوج اختلاف قطر با کشورهای مرتجع در جریان اجلاس دوحه بود که به دلیل کارشکنی ریاض و قاهره، حد نصاب لازم برای برگزاری نشست سران کشورهای عربی در دوحه در محکومیت جنایت رژیم صهیونیستی علیه نوار غزه شکل نگرفت. بویژه که قطر از رقبای سنتی عربستان سعودی محسوب می‌شود و طی چند سال اخیر بشدت تلاش کرده تا نقش این کشور را در منطقه به چالش بکشد. نکته مهم دیگري که در این اجلاس وجود داشت، میزبانی مصر بود. تلاش مصر برای میزبانی اجلاس شرم‌الشیخ بواقع تلاشی برای اعاده حیثیت محسوب می‌شود با این حال از آنجا که مصر خود از طرف‌های اصلی در نبرد 22 روزه محسوب می‌شد و آشکارا در جبهه رژیم‌صهیونیستی حضور داشت، به هیچ وجه از صلاحیت میزبانی این اجلاس برخوردار نبود. حتی بیانیه پایانی اجلاس شرم‌الشیخ نشان داد که هیچ ثمره عملی‌ای بر این اجلاس مترتب نبوده است.
قرار گرفتن 5 میلیارد دلار کمک بین‌المللی در اختیار تشکیلات خودگردان تنها جیب ابومازن، سلام فیاض، محمد دحلان و دیگر رهبران فتح را پر خواهد کرد. در این اجلاس همچنین از رژیم صهیونیستی خواسته شده است که به قوانین بین‌المللي احترام گذارده و برای بازگشایی سریع گذرگاه‌ها اقدام کند که این موارد نیز با توجه به آنکه هیچ ضمانت اجرایی ندارند، کمترین تأثیری بر وضعیت مردم غزه نخواهند داشت. جالب آنکه هیلاری کلینتون، وزیر خارجه دولت اوباما اندکی پس از صدور بیانیه پایانی این نشست، به دیدار پرز، رئیس رژیم صهیونیستی و لیونی وزیر خارجه این رژیم شتافت تا بار دیگر حمایت بی‌حد و حصر خود و دولت متبوعش را از منافع رژیم صهیونیستی نشان دهد. از این رو می‌توان شرم‌الشیخ را تلاشی ناموفق برای نمایش حقوق بشر دانست که اعراب مرتجع و کشورهای غربی، نقش اول آن را بازی می‌کردند.