مسعود حکم‌آبادی :
صدیقه کیانفر، هم صدای آشنایی دارد و هم چهره شناخته شده‌ای. او از سال 36 و از رادیو نفت آبادان فعالیت خود را آغاز کرد. خودش می‌گوید به طور مفید 40 سال فعالیت هنری داشته است و حالا «وطن‌امروز» با او به گفت‌وگو نشسته تا درددل‌های این پیشکسوت را بشنود.
در جایگاه یک پیشکسوت، وضعیت کنونی هنر را چگونه می‌بینید؟
ما در جایگاه ایران خودمان موفق هستیم؛ به هر حال همه زحمت می‌کشند و برای کمک به این هنر فعالیت می‌کنند. فراموش نکنیم ما نباید خودمان را با هالیوود مقایسه کنیم!
فکر می‌کنید تا الان آنطور که باید حمایت شده اید؟
نه، اصلا! برای آنها اصلا مهم نیست که ما در چه وضعی هستیم، بارها مصاحبه می‌کنیم و بارها چاپ می‌کنند که فلان پیشکسوت آرزو دارد تا نمرده به مکه برود ولی هیچکس توجه نمی‌کند. مگر حمایت فقط پول است؟ همین که وقتی مدتی نباشیم دنبال‌مان بگردند، همین که ما را بیمه کنند خودش نوعی حمایت است.
از لحاظ اقتصادی چطور؟ تامین بوده‌اید؟
هرگز! بارها شده که تهیه‌کنندگان کلی از ما تعریف می‌کنند تا ما را راضی به ایفای نقشی بکنند، اما در نهایت دستمزد ما را پرداخت نمی‌کنند.
حضور جوان‌ها در سینما را چطور می‌بینید؟
بالاخره آنها هم باید کار کنند، نمی‌شود که ما همیشه باشیم. فقط امیدوارم این جوان‌ها هیچ وقت مغرور نشوند و هنر را به خاطر خود آن بپسندند نه شهرتش.
به عنوان یک مادر برای این جوانان چیزی بگویید.
ایثارگری همیشه حرف اول را می‌زند، کسی که وارد این رشته می‌شود، باید تمام وجودش را وقف هنر کند و البته مطالعه را فراموش نکند چون بهتر است کسی که قرار است جای ما پیرتر‌ها را بگیرد این هنر را به خوبی درک کند.
شما فرزندی هم دارید؟
بله، یک پسر دارم که مهندس الکترونیک است.
شما به او اجازه ندادید به این هنر بیاید؟
نه خودش علاقه نداشت، اما اگر می‌خواست من هرگز نمی‌گذاشتم؛ به خاطر همین مشکلاتی که گفتم.
با مردم رابطه‌تان چطور است؟
عالی! مردم به من توانایی کار کردن می‌دهند و فقط به خاطر آنهاست که در 75 سالگی شبانه‌روز کار می‌کنم.