«محمد البرادعی» دیپلمات کهنه‌کار مصری در زمان مدیریت 12 ساله خود بر سازمان بین‌المللی انرژی هسته‌ای، چهره‌ای دموکرات و تقریبا معقول از خود به جهانیان نشان داد. او در عین اینکه گاه بناحق ایران را نیز در موضوع برنامه صلح‌آمیز هسته‌ای‌اش غیرشفاف نمایش می‌داد، از دولت‌های استکباری آمریکا و رژیم جعلی صهیونیستی نیز آشکارا انتقاد می‌کرد. وی حتی در واپسین روزهایی که در کسوت مدیرکل آژانس اتمی می‌گذراند به صراحت و صادقانه و البته بسیار دیر اعتراف کرد همیشه در موضوع برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی، بشدت از سوی غرب و بویژه دولت ایالات متحده برای انتشار گزارش‌های مغرضانه علیه تهران تحت فشار بوده است که این اذعان خیلی به سود ایران تمام شد و اگرچه در رسانه‌های دنیا به دلیل فشار لابی‌های صهیونیستی آنچنان بازتاب نیافت که همه مردم جهان به مظلومیت و محق بودن جمهوری اسلامی پی ببرند اما موضع آمریکا و دیگر دولت‌های استکباری را ضعیف کرد. عملکرد بی‌شرمانه و ناعادلانه یوکیا آمانو، مدیرکل ژاپنی آژانس درباره موضوع هسته‌ای ایران در چند ماهی که از حضورش در راس این سازمان بین‌المللی می‌گذرد و لبخند رضایتی که غربی‌ها از وی آشکارا بر لب دارند گویای همه چیز است زیرا وی بسیار بیشتر از البرادعی، به خواسته‌های نامشروع و فراقانونی آمریکا و متحدانش تن می‌دهد.
***
البرادعی پس از سال‌ها دوری از سرزمین فراعنه اینک به‌عنوان اپوزیسیون حزب حاکم مصر به رهبری حسنی مبارک در رویای دستیابی به ریاست‌جمهوری این کشور مهم اسلامی است. محافل سیاسی جهان عرب اینک به وی به‌عنوان دیپلماتی کارکشته و سیاس می‌نگرند که قادر است دیکتاتوری حاکم بر مصر را پس از دهه‌ها ساقط کرده و این کشور دارای موقعیت استراتژیک در دنیا را به سوی دموکراسی سوق دهد. البرادعی از زمان بازگشت به قاهره، هیاهویی کم‌نظیر راه انداخته و علاقه‌مندی‌اش به شرکت در انتخابات سال 2011 ریاست‌جمهوری این کشور را اعلام کرده است. موج حمایت‌های مردمی و حزبی از البرادعی بویژه در میان نخبگان این کشور اینک علاوه بر نگران‌کردن حسنی مبارک که مایل به موروثی‌کردن ریاست‌جمهوری در مصر و جانشینی پسرش جمال است، موجب شده کاندیدای مورد حمایت رژیم اشغالگر قدس و مغز متفکر مصری‌ها که متاسفانه استعداد و قریحه ذاتی‌اش را به جای مصرف‌کردن در راه سربلندی مصر، در مسیر اهداف استکبار جهانی و صهیونیسم بین‌الملل قرار داده است یعنی عمر سلیمان نیز دچار هراس از دوران پس از مبارک شود.استقبال دور از انتظار از البرادعی در میان افکار عمومی مصر که عملا ثابت کرد مردم این کشور از 30 سال حکومت فرسوده نظامیان، خسته و دلسرد شده‌اند شعله امیدی را نیز در دل دیگر سیاسیون مصری برافروخته است.
البرادعی در سفرهایی که به سراسر سرزمین فراعنه داشت، حمایت 2 نیروی سیاسی بسیار بزرگ را به دست آورد؛ «اخوان‌المسلمین» و «ایمن نور» دبیر کل حزب الغد.
نور در انتخابات سال 2005 شرکت کرد و گفت: اگر انتخابات به سلامت برگزار شود «من احمدی‌نژاد مصرم». اما او موفق به کسب اکثریت آرا نشد و دیکتاتور مصر هم پس از برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری با پرونده‌سازی برای ایمن نور، او را متهم به تقلب و جعل سند کرد و به زندان افکند. اما هم‌اینک ایمن نور موفق شده در کنار البرادعی اپوزیسیونی قدرتمند تشکیل دهد و زنگ خطر را برای حاکمان سرزمین نیل به صدا درآورد.
البرادعی چندی پیش پس از مشاهده سیل عظیم مردمِ خواستار سرنگونی مبارک و نظامیان، با شجاعت اعلام کرد: حسنی مبارک باید سال‌ها پیش از قدرت کناره می‌گرفت. او اظهار داشت: «تغییر اجتناب‌ناپذیر است و رژیم نظامی مبارک برای جلوگیری از مقابله مردم، باید خود را آماده پذیرش این تغییر کند».اینک آمریکا و اسرائیل بسیار نگرانند با موج مردمسالاری، مصر را که از زمان مرگ مشکوک جمال عبدالناصر، در دوران ریاست‌جمهوری محمد انورسادات و حسنی مبارک کاملا در اختیار امپریالیزم و صهیونیزم است از دست بدهند. دولت نظامی مصر برای غرب و بویژه رژیم نامشروع صهیونیستی کارکردهای بی‌شماری دارد که مهم‌ترین آنها پیش‌بردن مذاکرات بی‌هدف سازش دولت خودگردان ابومازن با بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر افراطی اسرائیل است.
مبارک سالانه میلیاردها دلار کمک از واشنگتن دریافت می‌کند تا جلوی خیزش مردم مصر علیه اشغال فلسطین گرفته شود. کارکرد دیگر این عنصر محبوب تل‌آویو سعی در راستای منزوی کردن جمهوری اسلامی در دنیای عرب است تا تهران نتواند در میان اعراب، دموکراسی را گسترش دهد و افکار عمومی عربی را برای آزادی کامل فلسطین از چنگال بنی‌اسرائیل نجات دهد.جنبش دستیابی به مردمسالاری با ورود البرادعی به مصر در یک سال گذشته تکان مثبت بسیار عجیبی خورد و سال جاری و آینده میلادی (2010و 2011) که به ترتیب انتخابات پارلمانی و ریاست‌جمهوری در کرانه نیل برگزار می‌شود، سال‌هایی سرنوشت‌ساز برای نه‌تنها مصر بلکه جهان اسلام و دنیای عرب است. این روزها فرصت نادری فراهم آمده تا یکی دیگر از مهره‌های شیطان، سرنگون شده و نظامی سیاسی که به آرای عمومی احترام بگذارد بر قاهره حاکم شود. استقامت البرادعی می‌تواند موجب شود رژیم نظامی مبارک مجبور به ایجاد تغییراتی در قانون اساسی مصر شود تا مردم این کشور نیز طعم حاکمیت بر سرنوشت خود را پس از سال‌ها خودکامگی مبارک بچشند.