سلام محمد. چطوری؟ خوبی؟ راستش سید، آن زمان که برای آمدن در صحنه، مردد بودی، آن زمان که برای حضور، پیش‌شرط می‌گذاشتی، شب و روز عاجزانه دعا می‌کردیم که بر تردیدهایت غلبه و نامزدی خود را اعلام کنی و... عاقبت تو آمدی. زمستان‌مان بهاری شد و دعای‌مان مستجاب. تو آمدی، چونان بیرون آمدن خورشید از پشت ابر. البته خدا، پدر و مادر حافظ را بیامرزد. این تفأل تو بر لسان‌الغیب بود که عزمت را جزم کرد. گویی حافظ هم می‌خواست تو بیایی. و تو آمدی. تو آمدی اما میرحسین هم آمد. گفتی: آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟! و میرحسین آمد. آمد و حالا عطریانفر گفته احتمال رفتن تو هست. نه! همچین نکن با دل ما. نرو. می‌دانم ناراحتی اما نرو. این درست که کرباسچی می‌خواهد کفش کروبی را واکس بزند، این درست که اغلب بیگانگان از تو حمایت کرده‌اند، این درست که تو گفتی یا من می‌آیم یا میرحسین ولی هم تو آمدی هم میرحسین. این درست که طرفدارانت تو را به خاطر اغراض خودشان می‌خواهند، این درست که کروبی گفته هرگز به نفع تو کنار نمی‌رود، این درست که دوستانت تو را با شاه سلطان حسین مقایسه کردند، این درست که می‌گویند تو پای حرف‌هایت نمی‌ایستی، این درست که... اما... اما تو باید بمانی. باید بمانی و روی کروبی و میرحسین و اکبر اعلمی و شعله سعدی و عبدالله نوری و محمد هاشمی و حسن روحانی و محمدعلی نجفی و... را کم کنی. اصلا می‌دانی، کرباسچی، لیاقت این را ندارد که کفش تو را واکس بزند. کفش تو را باید با فرچه برقی واکس زد. حتی بهزاد نبوی هم لایق نیست. بمان خاتمی. به لج جناح مقابل هم که شده بمان. تو رای می‌آوری. همین کروبی را می‌بینی؟ دقیقه نود به نفع تو کنار می‌رود. حرف‌های الانش را نگاه نکن. میرحسین هم امروز فردا به نفع تو صحنه را ترک می‌کند. تو بمانی حتی نامزدهای آن طرف هم می‌کشند کنار. می‌زنند بغل... بمان خاتمی. بمان که ما دل‌مان برای عبدالله رمضان‌زاده تنگ شده. ما باز هم هر 9 روز یک بحران می‌خواهیم. ما رئیس‌جمهوری می‌خواهیم که قدش از ژاک شیراک بلند‌تر باشد، حالا مشکلات اقتصادی را حل نکرد، نکرد. اصلاً گور بابای سفرهای استانی. مهم این است که در فرانسه، آدم را تحویل بگیرند. تو رئیس‌جمهور شو ما از گرسنگی بمیریم هم خیالی نیست. تو رئیس‌جمهور شو، اصلاً به جای سفیر امید، سفیر یأس را به فضا بفرست. تو رئیس‌جمهور شو اصلاً مناطق محروم را سر نزن. صرف رئیس‌جمهور شدن تو همه مشکلات را حل می‌کند. تو دست‌کم 40 میلیون رای می‌آوری. البته اگر رئیس ستاد انتخابات، تاج زاده باشد بیشتر هم می‌آوری. حالا یک عده شایعه درست کرده‌اند که اگر تو رئیس‌جمهور شوی، نمی‌توانی با دیگر نهادها تعامل کنی. خوب اصلا چرا تو با آنها تعامل کنی؟ آنها با تو تعامل کنند. حالا رئیس‌جمهور شدی، گیریم تو را اذیت کردند. تهدید به خروج از حاکمیت کن. استعفا بده. لوایح دوگانه را بفرست مجلس. مشکلات اقتصادی زیاد شد، بگو اختیاراتم کم است. مردم ناراضی بودند، بگو دروغ است. کم نیاور. یک چیز گفتند، 10 تا چیز بگذار رویش، جواب‌شان را بده. سنگ انداختند، سنگ بینداز. حرفت را بزن. ملاحظه نکن. کشور را به آشوب بکش، بینداز گردن جناح راست. بعد دیدی اوضاع دارد از دست در می‌رود، علیه سازمان مجاهدین و مشارکت سخنرانی کن. بگو از اردوگاه اصلاحات، صدای دشمن می‌آید. فقط این بار اجازه نده اصلاحات را در خانه‌های تیمی اداره کنند. خودت تصمیم بگیر. مگر بهزاد نبوی وکیل و وصی توست؟ خودت بِبُر، خودت بدوز. به حرف احدی گوش نده. هر جا هم مردد شدی، یک فال حافظ بگیر. فقط نرو. صحنه را خالی نکن. جاخالی نده. به فکر خودت نیستی، به فکر ما باش. سکته را می‌زنیم ها!