مایکل وانا، بدون آنکه برای پنهان نگه داشتن تبانی‌هایش زحمت زیادی بکشد و تلاش زیادی بکند، این کار را انجام می‌داد و در نتیجه بازی‌ها دست می‌برد. مربی سال‌های پیش او به یاد می‌آورد:
باور دارم که بسیار خوب بازی می‌کردیم... [و] شرط بندی روی برد ما آن هم با اختلاف بیش از 3 [گل] صورت می‌گرفت. با این حال گاهی در فاصله دو متری دروازه فرصت‌های مسلم گلزنی را از دست می‌دادیم. خوب به یاد دارم که یک بار یکی از بازیکنان ما با دروازه‌بان حریف تک به تک شد. وانا از کنار او عبور کرد، توپ را از او گرفت و آن را از سمت راست دروازه به بیرون فرستاد! البته این کار همیشه هم اینچنین آشکارا صورت نمی‌پذیرد. یک فوتبالیست ماهر باید هنرپیشه بزرگی هم باشد. بد بازی کردن صرف، معنا و مفهومی ندارد. بازیکن باید طوری نشان بدهد که گویی نهایت تلاشش را انجام داده است. جکی پالو یا آقای تلویزیونی 3 دهه تمام کشتی کج‌گیر محبوب بریتانیا بود. ورزشکاری غول‌پیکر، خوش تیپ و فوق‌العاده. او به بد جنسی شهره بود. کارش این بود که چشم آبی‌ها - کشتی‌گیرانی را که نقش قهرمانان را بازی می‌کنند - و البته تماشاگران را عذاب بدهد. او در اوج دوران کاری‌اش قرارداد تلویزیونی پر سود و منفعتی را امضا کرد و بر این اساس زندگینامه افشاگرانه خود با عنوان You Grunt, I´ll Groan را چاپ کرد. پالو مدعی است، بیشتر کشتی کج گیر‌هایی که مردم را به وجد می‌آوردند، در واقع بر اساس سناریویی از پیش نوشته شده عمل می‌کردند؛ سناریویی که بر اساس آن برنده از پیش مشخص شده است. در بخش‌هایی از این کتاب با عنوان 6 فرمان و یا تشکیلات اداری، پالو با تمام جزئیات و به طور دقیق توافق‌ها را شرح داده و روشن می‌کند این قول و قرارها چگونه عملی می‌شوند. آنچه پالو به طور ویژه روی آن تاکید کرد، توانایی نمایش مرگ در پایان مسابقه‌هایی است که مورد تبانی قرار گرفته‌اند. نمایش آن پس از حرکات از پیش طراحی شده حریف.
... برای هر ورزشکار فعال در رشته کشتی کج واکنش به حرکت‌ها و فنون حریف اهمیت زیادی دارد... وقتی مردی را با صدای بلند از بالای سر به زمین پرت می‌کنم، از او این انتظار را هم دارم که برای چند ثانیه روی رینگ غلت بزند و سرش را به نشانه درد بگیرد. به این کار مردن یا تمارض گفته می‌شود. در یک مسابقه دستکاری شده فوتبال نیز درست همین طور است؛ بازیکن رشوه‌گیر باید به خوبی تقلب کند. درست همانطور که در کشتی کج هر حرکت باید نمایشی از درد واقعی را به همراه داشته باشد، یک فوتبالیست متقلب و فریبکار هم باید اینطور نشان داده و رفتار کند. آنها در میدان باید طوری نشان بدهند که گویی تقلب آخرین چیزی است که درباره آنها به ذهن خطور می‌کند. اسکات اولرن شاو در تیمی مالزیایی بازی می‌کرد که درگیر تقلب و تبانی بود. با این حال خود او به عنوان بازیکن هیچ گاه نمی‌توانست با یقین بگوید، کدام یک از هم تیمی‌هایش در واقع تبانی کرده‌اند. پیش از مسابقه کلی وراجی می‌شود؛ حرف زیاد می‌زنند. مالیات هم که ندارد. همه‌اش باد هواست. بیاین دیگه، بیاین دیگه! بعد در بازی همه آن حرف ها، موضوعات کوچک و بی اهمیتی هستند، مثل تکل اشتباه و یا اینکه اجازه بدهی بازیکن حریف بدون دردسر رد شود. این دسته از بازیکنان که پول گرفته بودند، طوری وانمود می‌کردند که انگار در زمین داشتند تک و تنها و تا آخرین نفس برای تیم‌شان می‌جنگیدند. بعد از بازی هم به رختکن رفته و با جیغ و داد خودشان را روی زمین انداخته و کولی بازی در می‌آوردند. اگر بازیکنی اعتراف کند که تمام تلاشش را به خرج نمی‌دهد، در واقع دست به خودکشی زده است، آن هم در کار و حرفه‌اش. وقتی آنها چنان باشند که گویا حاضرند، برای تیم‌شان جانفشانی کنند، به ندرت می‌توان گفت که آیا در یک مسابقه تبانی کرده‌اند یا خیر. حتی یک مربی با تجربه هم نمی‌تواند سر در بیاورد و این را بگوید. چنانچه یک بازیکن ماهرانه عمل کند، آن وقت تقلب‌ها و فریبکاری‌ها همانند اشتباه‌های سهوی یک بازیکن فوق‌العاده سختکوش به نظر می‌رسند. برای پلیس سنگاپور هم کار دشواری بود تا بخواهد در این‌باره دخالت و اعلام نظر کند. یک مامور گفت: فوتبال ارتباط زیادی با ذهن و روح آدمی دارد. بازیکنان می‌توانند روز بدی داشته باشند. حتی وقتی رشوه می‌گیرند...
برگردان: محمد علیجانی بائی