شیدا/ نوشته رضا مقصودی/ کارگردان: کمال تبریزی/ بازیگران: لیلا حاتمی، پارسا پیروزفر، بهزاد فراهانی، محمدرضا شریفی‌نیا، نادیا دلدار گلچین، کمند امیرسلیمانی، جمشید اسماعیل‌خانی، گوهرخیراندیش.
الهام صالح:
حکایت شیدایی است، بهتر از این نمی‌توان توصیفش کرد. حکایت شیدایی و رفتن، شیدایی و ماندن، شیدایی و درد را پنهان کردن. این
شیدایی هاست که زیبایش می‌کند، حتی اگر نامش «شیدا» نباشد. شیدا، ساخته کمال تبریزی، برگرفته از نام شیدا فاطمی است؛ کسی که جرقه‌های عشق را در ذهن فرهاد هرندی روشن می‌کند. اما این نام می‌تواند، علتی فراتر از هم نامی با یکی از شخصیت‌های فیلم داشته باشد.
این فیلم، شیدا نام گرفته به خاطر شیدایی‌های رزمندگان و چه بامسماست این نام وقتی پسر عزیزدردانه‌ای که با کلی سفارش، خدمت سربازی‌اش را در منطقه‌ای امن می‌گذراند، داوطلب می‌شود برای انجام کارهای دشوار. او عزیزدردانه است، اما ذهنش عزیزدردانگی را دوست ندارد. همین می‌شود که ارسال نامه و امریه را برعهده می‌گیرد و این یعنی باید به هر جایی سر کشید، بی خطر یا خطرناک. به قول فرمانده: نامه رسون باید همه جا بره... محورهای عملیاتی... خط مقدم... ضد هوایی... می‌دونی، همه‌اش زیر تیر و ترکشه... فرهاد هرندی در یکی از همین
عملیات هاست که مجروح می‌شود. بودن او در بیمارستان، خود حکایتی است بس مفصل. از هر گوشه، صدای ناله‌ای می‌آید، اما از مجروح چشم بسته، هیچ ناله‌ای برنمی خیزد. یعنی درد ندارد؟ اینطور نیست، او درد دارد، حتی بیشتر از بقیه. درد را می‌توان از پنجه‌های مشت شده‌اش فهمید. درد آنقدر زیاد است که آرام بخش دوبرابر هم اثر نمی‌کند. چطور باید آرامش کرد؟ درد دیگرگونه او با دوایی دیگرگونه آرام می‌گیرد. باید برایش خواند اما نه از آهنگ‌های کوچه بازاری، باید برای او از کلام خداوند خواند. از سوره مزمل و خانم پرستار، مهربانانه این وظیفه را برعهده می‌گیرد:
بسم الله الرحمن الرحیم. یا ایها المزمل/ قم اللیل الا قلیلا/ نصفه او انقص منه قلیلا... و درد آرام می‌یابد. درد، جای خود را به عشق می‌دهد. شیدا از آن دست فیلم‌هایی است که هر بار پایان می‌یابد، امیدواری طوری دیگر تمام شود. حیف! نمی‌شود!