«سرنا ویلیامز» یک روز قبل از رویارویی بیست باره با خواهرش «ونوس» وقتی از او سوال شد که آیا فیلم بازی‌های گذشته‌شان را برای ارتقا دادن سطح بازی‌اش تماشا می‌کند یا خیر واکنشی غیرمنتظره داشت: «اگر خوب بازی نکنم آن بازی‌هایی را تماشا می‌کنم که باخته‌ام، چون این بهترین راهنمای ممکن است».
و وقتی دوباره از او پرسیدند که چرا اینطور خودش را تنبیه می‌کند و به اصطلاح خود‌آزاری می‌کند «سرنا» بدون هیچ تغییر حالتی کار خود را چنین توجیه کرد: «باور کنید، هرگز دلم نمی‌خواهد شکست‌های گذشته‌ام را تماشا کنم ولی این کار به من کمک می‌کند که دیگر شکست نخورم. پس شاید امشب هم دوباره یکی از بازی‌هایی را که مقابل «ونوس» باخته‌ام تماشا کنم».
خب، ابتکار روانشناسانه منحصر به فرد خواهر کوچک‌تر دست کم این بار موثر افتاد و او فعلاً دیگر نیازی ندارد با تماشای شکست‌های گذشته‌اش در مقابل خواهر بزرگ‌تر، برای عبرت گرفتن خود را عذاب بدهد. بله، «سرنا» شنبه‌شب موفق شد بیستمین رویارویی تاریخی خواهران ویلیامز را در چارچوب رقابت‌های آزاد سونی اریکسون بیسکاین با پیروزی پشت سر بـگذارد و «ونوس» را در سه سـت (4-6، 3-6 و 3-6) شکست داد تا سهم هر یک از دو خواهر تا به امروز 10 پیروزی باشد. با این پیروزی «سرنا» نه‌تنها اندوه شکست‌های اخیر برابر رقیب هم خونش را به فراموشی سپرد بلکه پس از مدت‌ها دوباره عنوان بانوی شماره یک رنکینگ جهانی تنیس را به چنگ آورد و همین‌طور عنوان افتخاری بهترین بازیکن خانواده ویلیامز. او پس از پیروزی بر «ونوس» گفت: «من به وجد آمده‌ام. قبلاً فکر می‌کردم عاشق به دست آوردن دوباره عنوان بانوی شماره یک هستم ولی حالا از بردن این مسابقه خوشحالی‌ام از آنچه فکر می‌کردم هم بیشتر است».
اگر ونوس این بازی را می‌برد معلوم نبود «سرنا» بتواند در رتبه‌بندی جدید هفته آینده از «دینارا سافینا» که حالا بانوی شماره 2 است پیشی بگیرد. ونوس می‌گوید: «حتی با اینکه او خواهر من است من به اینجا آمده بودم تا ببرم. من نمی‌توانم هیچ چیز را به هیچ کس واگذار کنم. بنابراین از اینکه امشب (شنبه‌شب) باخته‌ام ناراحتم، کاری هم به رنکینگ ندارم».