خیلی زود بیستمین سالگرد آوریل سیاه فرا رسید؛ حادثه تلخی که 20 سال در سوگ آن نشستیم، حادثه‌ای که تنها به دلیل یک سوء‌مدیریت یا سهل‌انگاری در تاریخ فوتبال انگلیس ثبت شد و باید از نگاه انسانی و همنوع دوستی به این حادثه بپردازیم، 96 نفر از هواداران فوتبال در آن روز خیلی سخت جان باختند و رفتاری که در این میان از سوی عده‌ای رخ داد را نمی‌توان رفتاری انسانی تلقی کرد، این واکنش‌ها بیشتر از حیوانات سر می‌زند! 15 آوریل 1989 همیشه مانند لکه سیاهی بر تاریخ باقی خواهد ماند، روز سیاهی که جان 96 نفر را به راحتی گرفت و حالا من نمی‌توانم بدون حادثه «هیلز بورو» چیزی را در ذهن مرور کنم، همسر من در 15 آوریل به دنیا آمده و من مجبورم تا همیشه در این روز جشنی را برگزار کنم، تولدی که هر سال در آن تاریخ تکرار می‌شود و باید به نوعی خودم را در آن تاریخ شاد نشان دهم. از سوی دیگر عمه من روز تولد نخستین دخترش در 15 آوریل 1989 است. او مانند همه مادرها برای فرزندش جشن تولد می‌گیرد، درست در طرف دیگر خیلی از پدرها یا مادرها به سوگ از دست دادن فرزندانشان می‌نشینند، اما تنها چیزی که در این میان برایم اهمیت دارد این است که ذهنم را دوباره معطوف «هیلز بورو» می‌کنم و قسمتی از آن به هواداران لیورپول برمی‌گردد. در این 20 سال و در میان همه، آنی ویلیامز که پسرش کوین را از دست داده تا امروز برای برقراری عدالت در حال مبارزه است. او پسرش را در هیلزبورو از دست داد، ولی نکته مهم این است که مرگ او با دیگران کاملا متفاوت بود.
آنی ویلیامز و بریتانیا
ساعت 15/3 بعد از ظهر را نشان می‌دهد و آنی نگران پسرش کوین به دنبال این مساله می‌گردد که چه اتفاقی برای او افتاده؟ و واقعیت این است که او بعد از 15/3 بعداز ظهر سیاه ماه آوریل جان باخته است. برای مشخص شدن این موضوع آنی ویلیامز به تمام مراکزی که فکرش را می‌کند سر می‌زند و پلیس برای پیدا شدن فرزند آنی دائما در تکاپو است. ولی خیلی زود باخبر می‌شوند که فرزند او در حادثه‌ای کشته شده است، اما این حادثه در کجا رخ داده؟ و واقعا چه اتفاقی در هیدلزبوروگ افتاده که کسی از نحوه کشته شدن او چیزی نمی‌داند؟ در این میان شایعات فراوان و حرف‌های ضد و نقیضی زده شد و در آخر معلوم نشد که گناه این سهل‌انگاری که منجر به کشته شدن 96 نفر شد به گردن کیست. اما بعضی‌ها اصل ماجرا را اینگونه توصیف می‌کنند که هواداران لیورپول پشت درهای بسته ورزشگاه مانده بودند، بازی در جریان رقابت‌های جام اتحادیه، شلوغی جمعیت آنقدر زیاد است که هر لحظه احتمال می‌رود اتفاقی ناگوار رخ دهد، آنهایی که بیرون ایستاده‌اند ناگهان با صدای تشویق طرفداران داخل ورزشگاه مواجه می‌شوند و شور و هیجان از درون به بیرون انتقال داده می‌شود و معلوم نیست کدام مسؤول اجازه می‌دهد تا گیت‌های بلیت‌فروشی باز شوند تا جمعیت انبوه به سمت داخل هجوم بیاورند؛ می‌توانیم حدس بزنیم چه اتفاقی افتاده است!
روزنامه سان چاپ لندن این حادثه را تا به امروز به گردن هواداران لیورپول می‌اندازد و تا حالا آنها را بایکوت کرده است! قاضی لرد تیلور منشا انتشار این شایعات بود، او هواداران لیورپول را به دلیل این رفتارشان سرزنش می‌کند و انگشت اتهام را به سوی آنها نشانه می‌رود، طوری که اذهان عمومی به سمت خواسته‌های او منحرف می‌شود. حالا حدس می‌زنید این اشتباهات از کجا آب خورده است؟ از سوی شخصی که هیچ تجربه‌ای در رابطه با مهار جمعیت فراوان در روزهای شلوغ فوتبال انگلیس نداشته است، شخصی به نام «دیوید دوکنفیلد»، کسی که مسؤول گیت (C) ورزشگاه است، او در را باز می‌کند و جمعیت از این فرصت استفاده می‌کنند و به سمت آنجا حمله می‌کنند، واقعا فاجعه وحشتناکی است! مسؤول بی‌کفایتی که جان این همه انسان را به خطر می‌اندازد و حتی بعد از آن حادثه تلخ خیلی راحت بازنشسته می‌شود. من نمی‌دانم بعد از گذشت این همه سال او چگونه می‌تواند خواب آرامی داشته باشد؟ در آن روز خیلی‌ها، خیلی‌ها، مانند کوین ویلیامز زیر دست و پا جان دادند.
منبع: Times
مترجم: حسين جوادي