باور اینکه علی کریمی اینچنین به برکناری علی دایی واکنش نشان بدهد چندان سخت نبود. کریمی که میگفتند در یک روز زمستانی در ویلایی در لواسان و با وساطت حسین هدایتی و مهدی تاج با علی دایی آشتی کرده با حرفهای عجیبش علیه دایی نشان داد همانقدر لجاجت دارد که پیش از این از او سراغ داشتیم.
این یعنی که کریمی هم در این خصلت شباهت عجیبی به علی دایی دارد. بازیکنی که پیش از سفر تیم ملی به آلمان برای حضور در جام جهانی بارها مشکل ساز شد. همانی که در روز ملاقات اعضای تیم ملی با رئیسجمهور بر خلاف دیگر بازیکنان، لباس رسمی به تن داشت و همان جا توسط برانکوی محتاط از تیم ملی اخراج شد، اما با وساطت دادکان به تیم برگشت. همان بازیکنی که پس از تعویضش در دیدار برابر پرتغال و جلوی چشم میلیونها تماشاگر تلویزیونی به ساک پزشک تیم ملی لگد زد و باز هم از تیم ملی اخراج شد، اما دوباره با وساطت دادکان به تیم برگشت. همانی که در نیمه دوم دیدار ایران برابر آنگولا به درخواست برانکو برای حضور در میدان جواب رد داد. همانی که وقتی بنا به درخواستهای مردمی توسط دایی به تیم ملی دعوت شد به این دعوت جواب منفی داد. حالا با دانستن این واقعیتها خواندن اظهار نظر کریمی درباره علی دایی جالب است. «غرور و لجبازی دایی را به زمین کوبید». این نکته کلیدی حرفهای تازه کریمی است.
بر فرض که واقعا این طور بوده باشد و لجبازی و غرور، دایی را زمین زده باشد، اما آیا کریمی در جایگاهی است که بخواهد این چنین درباره سرمربی سابق تیم ملی صحبت کند. درست یا غلط، به هر حال دایی اسفند 86 به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب شد و سیزده ماه را در همین کسوت گذراند. سیزده ماهی که سیاهترین دوران کریمی را رقم زد و کریمی چهار روز پس از برکناری دایی فرصت را فراهم دید که بخواهد این دوران را تلافی کند.
البته این اولین باری نیست که کریمی با صحبتهایش فوتبال را به هم میریزد و با همین پیش زمینه به این میرسیم که کریمی برخلاف آنچه که تصور میکند یک بازیکن حرفهای نیست و حضور دو ساله او در بایرن مونیخ که یکی از حرفهایترین تیمهای باشگاهی جهان محسوب میشود هم به او راه حرفهای بودن را نیاموخته. بر خلاف کریمی به رفتار مهدی مهدویکیا دقت کنید.
بازیکنی که سیزده سال تمام به عنوان بازیکن در تیم ملی بازی کرده، اما هیچ کس حتی یک بار هم از او سراغ ندارید که بخواهد علیه کسی حرفی بزند. اگر شرایط مهدویکیا با کریمی در زمان حضور علی دایی در تیم ملی را با هم مقایسه کنید میبینید که مهدویکیا هم کم و بیش شرایطی یکسان با کریمی داشت، اما هیچ وقت حرفی علیه دایی نزد و وقتی هم که دایی برکنار شد تنها به این جمله بسنده کرد: «متاسفم و معتقدم دایی تنها مقصر باخت نبود».
شاید اگر مهدویکیا هم میخواست رفتاری مانند دایی در پیش بگیرد خیلی راحتتر میتوانست این کار را انجام دهد. هم مقبولیت بیشتری داشت و هم اینکه پذیرفتن حرفهایش راحتتر بود، اما او در فوتبال حرفهای آلمان یاد گرفته که یک بازیکن در جایگاهی نیست که بخواهد درباره سرمربی یک تیم صحبت کند. از طرف دیگر در شرایطی که این روزها همه دایی را نقد میکنند و رسانه ملی هم که در زمان بردها یار دوازدهم تیم ملی است و پس از باختها نقشش را فراموش میکند در متهم نشان دادن دایی کم نگذاشته، زدن دایی توسط کریمی آسانترین کار است. آسانترین کاری که البته به هیچ وجه رفتاری حرفهای از سوی یک بازیکن نیست.
به خود نگیریم
بیشتر روزنامههای ورزشی در نخستین شماره سال جدید خود، اشارهای به آخرین سریال مهران مدیری داشتند که در این بین خبر ورزشی هم دو مطلب در اینباره نوشت. آنچه از نوشته نویسندگان خبر برمیآمد در ابتدا اعتراف به وجود پدیده شوم دلالیسم در فوتبال بود اما آنها در انتها از مهران مدیری که جرأت بازگو کردن چنین معضلی را داشت، طلبکار شدند که بهتر است درباره فساد در سینما هم چیزی بگوید. مدیری در سریالش به جریان زیر زمینیای اشاره کرد که هیچ کس بهتر از خبرنگاران ورزشی قادر به لمس کردن آن نیستند اما با این وجود
سوء تفاهمی در این بین به وجود آمده است که خبر ورزشی سعی کرد با اخطار به خوانندگانش بفهماند همه خبرنگاران اینچنین نیستند. خبر به درستی به این موضوع اشاره داشت اما وقتی آنها در پایان نوشتههای خود به شکلی رادیکالیسم به مدیری تاختند شاید در باور حرف صحیحشان تردیدی به وجود بیاید. به نظر شما در سکانسهای فوتبالی مرد دو هزار چهره کجا درباره فوتبال اغراق شد؟ وجود برخی از سر دبیران باجگیر؟ وجود بعضی از دستیاران زیر آب زن؟ هدایت پولکی سکوها؟ دخالت مدیران عامل در ترکیب؟ وجود جلسات شبانه؟ نویسنده این سناریو مردی بود از پیکره همین جماعت خبرنگار و مطمئنا او هرگز راضی به تخریب اکثریت همقطاران خود نیست. با قبول این واقعیت باید با سعه صدر بیشتری این واقعیت را پذیرفت و تصور نکرد مهران مدیری و امیر مهدی ژوله همه عالم مطبوعات ورزشی را زیر علامت سوال بردند.