آندره شفرد، اولین سرباز فراری آمریکایی است که از مقاومت آلمان درخواست پناهندگی کرده است. این سرباز ناراضی، دیگر تمایلی به جنگیدن در عراق ندارد. او جنگ امروز آمریکا در عراق را ناقض حقوق شهروندی می‌داند. سایت آلمانی زبان اشپیگل در مصاحبه‌ای با شفرد، انگیزه‌ها و امیدواری‌های وی را جویا شده و هراس وی از پلیس نظامی ایالات‌متحده را به نمایش گذاشته است.
آقای شفرد! شما هنوز در یکی از اردوگاه‌های پناهندگان در آلمان زندگی می‌کنید، با توجه به امکانات رفاهی‌ای که پیش از این در میان نظامیان آمریکایی داشتید، اوضاع در این اردوگاه برای شما سخت نیست؟
باید بگویم بسیار وضعیت بهتری نسبت به قبل دارم. از روزی که درخواست پناهندگی دادم انگار مسیر زندگی‌ام عوض شده و احساس راحتی بیشتری می‌کنم. گرچه در ابتدا هراس عجیبی داشتم اما حالا شرایط بهتر شده و احساس امنیت بیشتری می‌کنم. ضمن اینکه زندگی در کنار پناهندگان مختلف از کشورهای گوناگون چون عراق، افغانستان و پاکستان احساس خوبی را در من به وجود آورده است و تازه با مصائب مختلف مردم این کشورها آشنا شده‌ام.
واقعاً چرا از ارتش آمریکا فرار کردید؟
خب به همان دلیلی که 25 هزار نظامی دیگر از ابتدای جنگ عراق ارتش آمریکا را ترک کردند. وقتی به عراق اعزام شدم، از سپتامبر 2004 تا فوریه 2005، به عنوان مکانیک در ارتش خدمت می‌کردم و در پادگانی درحوالی شهر تکریت به کار نگهداری و تعمیر بالگرد‌های آپاچی A64 -AH مشغول بودم. اما بعدها کم‌کم متوجه شدم این جنگ لعنتی چیزی جز تهاجم و اشغال نیست و علناً در تضاد با منشور سازمان ملل قرار داد و ناقض حقوق عمومی و شهروندی است. وقتی در آوریل 2007 دومین ابلاغ حضور در عراق را دریافت کردم فرصت را مغتنم شمردم تا یکبار و برای همیشه مخالفت شخصی خودم را با خدمت در این جنگ به مقامات آمریکایی اعلام کنم. در اصل فهمیدم دیگر مایل نیستم آمریکا را در این نبرد یاری کنم و مردم بی‌گناه عراق را به قتل برسانم.
چطور توانستید 19 ماه در جنوب آلمان خود را مخفی کنید؟
در این مدت، اختفای خود را بیش از همه مدیون چند تن از دوستان آلمانی‌ام هستم که پس از اطلاع از برنامه من برای فرار از ارتش اتاقی را در یک مزرعه قدیمی و دورافتاده برایم دست و پا کردند. به لحاظ مایحتاج نیز آنها غذا و پوشاک در اختیارم قرار می‌دادند و علاوه بر این شرایطی را به وجود آوردند تا در فواصل مشخصی بتوانم با کشاورزی و کارگری در مزرعه، مقداری پول برای خودم جمع کنم. اما به هر حال شرایط بسیار سختی بود. بعد به کمک چند تن از وکلای آشنا به امور نظامی که به سربازان گماشته آمریکا در آلمان مشاوره نظامی ارائه می‌کنند، حقوق قانونی خود را استعلام کردم و مورد حمایت قضایی قرار گرفتم.
آیا در آن دوران هیچ وقت با پلیس برخورد کردید؟
احتیاط بسیار زیادی در رفتار خود داشتم، چرا که شدیداً می‌ترسیدم مبادا پلیس آلمان من را به پلیس نظامی ایالات‌متحده تحویل دهد. اگر چنین اتفاقی می‌افتاد، باید ماه‌ها به زندان می‌رفتم. اما با این حال طی آن 19 ماه سیاه، 2 بار با پلیس برخورد کردم و در هر 2 مورد، وحشت زیادی وجود مرا فرا گرفت. مأموران پلیس گمان می‌کردند یک آفریقایی خدمتکار هستم که صاحبان مزرعه برای شست‌وشوی ظروف و تمیز کردن آشپزخانه مرا استخدام کرده‌اند. اما وقتی کارت شناسایی خودم را نشان می‌دادم خیالشان راحت می‌شد و فکر می‌کردند برای مرخصی به جنوب آلمان آمده‌ام. اما با تمام اینها، زندگی در چنین شرایطی بسیار دشوار بود و لحظه به لحظه باید ترس و وحشت را تجربه می‌کردم.
بسیاری از سربازان فراری ارتش آمریکا به کانادا می‌روند، چرا شما آلمان را انتخاب کرده‌اید؟
تمام سال‌های گذشته محل خدمت اجباری من آلمان بود و در پادگانی در حوالی نورنبرگ مشغول خدمت بودم. بسیاری از سربازان آمریکایی برای اعزام به عراق و افغانستان به آلمان می‌آیند و از اینجا اعزام می‌شوند. علاوه بر این، بسیاری از دوستان صمیمی من در آلمان ساکنند و من هم طبیعتاً آینده خود را در این کشور جست‌وجو می‌کنم. امیدوارم بتوانم روحیه شکست‌خورده نظامی خود را در انضباط موجود در آلمان ترمیم کنم و خاطره تلخ جنگ در عراق و کشتن مردم بی‌گناه را به فراموشی بسپارم.
شما اکنون به عنوان یک متقاضی پناهندگی تحت حمایت و مراقبت سازمان‌های پناهندگی قرار دارید آیا احساس امنیت می‌کنید و دیگر هراسی از پلیس نظامی ایالات‌متحده ندارید؟
حداقل می‌توانم بگویم که نسبت به قبل احساس امنیت و آسایش بیشتری دارم. اما به هر حال زندگی مداوم در سایه ترس و هراس چیزی نیست که به یکباره بهبود پیدا کند. الان به درستی نمی‌دانم چه آینده‌ای در انتظارم خواهد بود و پلیس نظامی احتمالا چه تنبیهی را برای من در آینده در نظر خواهد داشت. به این دلیل همچنان احتیاط را در اولویت قرار می‌دهم، اما این راهی است که خودم انتخاب کرده‌ام و گزینه دیگری ندارم. نمی‌خواستم حقوق شهروندی مردم عراق را زیر پا بگذارم. جرم من احترام به آسایش و آرامش مردم است. در اصل من گناهی نکرده‌ام. مجرمان اصلی آنهایی هستند که روی صندلی‌های گرم خود در واشنگتن نشسته‌اند.
منبع: اشپیگل
مترجم: مجتبی صادقیان