در مقر پرزرق و برق کنفدراسیون فوتبال آسیا در حومه کوالالامپور، دعوا بر سر این بود که چرا منچستریونایتد در صدر برنامه‌های روزانه فوتبال قاره قرار گرفته است؟ اولین باری که ملاقاتش کردم ماه مه 2007 بود و محمد بن‌همام در کنار «دیوید گیل» مدیر اجرایی منچستریونایتد و «دیوید ریچاردز» رئیس لیگ برتر انگلستان نشسته بود و اصلا سعی نمی‌کرد نارضایتی‌اش را پنهان کند. شیاطین سرخ شیطنت کرده بودند و یک مسابقه نمایشی چرب و نرم در مقابل منتخب مالزی را درست 48 ساعت پیش از فینال جام ملت‌های آسیای2007 تدارک دیده بودند. اما بن‌همام کاری نداشت به اینکه آنها قهرمان لیگ شماره یک جهان و یکی از شناخته‌شده‌ترین تیم‌های جهان هستند و حتی اینکه این مسابقه قرار است به مناسبت پاسداشت پنجاهمین سالگرد استقلال مالزی برگزار شود. او رودررو با آنها چنین مسابقه‌ای را «بی‌روح»، «بی‌اصالت»، فاقد احترام و حتی نوعی استعمارگری می‌دانست و لطمه‌ای به بزرگترین رویداد منطقه که در حال برگزاری بود. یکی از کارمندان AFC می‌گفت: «او بسیار نسبت به فوتبال آسیا حساس است و همه علاقه خود را معطوف به آن کرده به همین خاطر نمی‌ترسد از اینکه به خاطرش مقابل کسی بایستد.» در پایان جلسه، بازی منچستریونایتد لغو شد تا «وین رونی» و یارانش مجبور شوند قید مالزی را بزنند و به ژاپن، کره و چین سفر کنند. آنهایی که می‌شناسندش او را فردی وظیفه‌شناس و متشخص معرفی می‌کنند که البته از به رخ کشیدن قدرتش در مواقع لزوم ابایی ندارد. مرد قطری از سال 2002 به این سو رئیس AFC است و می‌تواند روزی بر مسند فیفا تکیه بزند. از طرف دیگر گفته می‌شود بن‌همام گاهی اوقات به شدت وسواس به خرج می‌دهد به طوری که با مدیریتی ریزبینانه کارمندان AFC را با انگشت گذاشتن روی ریزترین جزئیات به مرز دیوانگی می‌کشاند. حتی اینجا در بیرون شهر کوالالامپور، حرفه‌ای‌گری و دقت آنقدر اهمیت دارد که اگر کارمندان کنفدراسیون آسیایی 15 دقیقه دیرتر از ساعت 9 صبح برسند پشت در بسته پارکینگ می‌مانند.
یکی از مدیران AFC می‌گوید: «او بسیار سختگیر است اما این حقیقتا باعث می‌شود همه حواسمان جمع باشد. وقتی او در ساختمان حضور دارد مطمئناً متوجه خواهید شد که جو کاملاً متفاوتی حکمفرما است».
کسی که بیش از همه از انضباط «بن‌همام» منزجر شده «پیتر ولاپان» سلف مالزیایی او و دبیرکل AFC طي 30 سال است. وقتی ولاپان طرح محتمل انتقال بدنه اجرایی AFC از پایتخت مالزی را پس از 43 سال استقرار در این کشور زیر سوال برد بلافاصله «بن‌همام» او را به توطئه‌چینی برای شخص خودش متهم کرد. بعد ولاپان به شکوه آمد که چطور بن‌همام می‌خواهد مزد میزبانی طولانی مدت مالزی را با تنبیه این کشور به خاطر برنامه‌ریزی بازی نمایشی منچستریونایتد در کوران جام ملت‌های آسیای 2007 دهد. خانه AFC در فاصله بیست کیلومتری مرکز شهر کوالالامپور به سمت جنوب واقع شده، در نزدیکی ورزشگاه ملی مالزی «بوکیت جلال». ساختمانی مدرن که هشت سال پیش به طور اختصاصی برای AFC ساخته شد، با کفپوش‌های براق و پنجره‌های متعدد که به چشم‌اندازهای سبز و وسیع اطراف آن گشوده می‌شوند. یک سال و نیم پس از نخستین ملاقاتمان بار دیگر قدرتمندترین مرد فوتبال آسیا را در این ساختمان ملاقات می‌کنم. او کم‌کم چهره قدرتمندترین مرد فوتبال دنیا را هم به خود می‌گیرد. او به موازات من در اتاق کمیته اجرایی کنفدراسیون نشسته و برایم از چشم‌انداز بزرگش شامل قابل رقابت ساختن لیگ قهرمانان آسیا با نسخه اروپایی‌اش در دهه آتی صحبت می‌کند. پس از شش سال ریاست بر فوتبال آسیا و تجربه حضور در کمیته اجرایی فیفا به نظر می‌رسد همه چیز برای تسری دادن حکومتش به سراسر دنیا آماده است.
اگر دوست نازنینش «سپ بلاتر» آنطور که خیلی‌ها پیش‌‌بینی می‌کنند با اتمام دوره فعلی‌اش در سال 2011 از مسند قدرت فیفا کنار بکشد، «محمد بن‌همام» گزینه‌ای پرامید برای اداره فوتبال جهان خواهد بود. یکی از نزدیکانش می‌گوید: «این تا حد زیادی به حمایت بلاتر بستگی دارد. او هم به بن‌همام نزدیک است و هم به پلاتینی (رئیس یوفا) و باید ببینیم که به کدام سو متمایل خواهد شد.» البته نام «بن‌همام» آنقدر که در آسیا طنین افکنده در دیگر نقاط دنیا چندان شناخته شده نبود، بویژه خارج از دایره اهالی فوتبال. اما در سال 2004 وقتی بلاتر برای سومین دوره ریاست فیفا اقدام می‌کرد، این تاجر ثروتمند قطری هم که انگلیسی و فرانسوی را به همان فصاحت زبان مادری‌اش (عربی) صحبت می‌کند به جنب و جوش افتاد تا تصویر بین‌المللی‌اش را ارتقا بخشد و با استفاده از روابط عمومی موثرش به سمت افکار عمومی هجوم آورد بویژه با مصاحبه‌هایی مشهور در انگلستان. همان منبع نزدیک به بن‌همام می‌گوید: وقتی او تازه کارش را در AFC آغاز کرده بود چندان در مواجهه با دوربین روشن ژورنالیست‌ها اعتماد به نفس نداشت اما پس از تمرین رسانه‌ای و سپری کردن چند سال در این شغل او خیلی بهتر شده. گفته می‌شود «بن‌همام» به دنبال صاحبخانه‌ای با شرایط بهتر است بویژه در رابطه با معافیت مالیاتی کارمندان AFC و بویژه خارجی‌ها. بنابراین سنگاپور، دوحه و ابوظبی ممکن است صاحبخانه بعدی AFC باشند. آخرین امید مالزی برای حفظ مرکزیتش در فوتبال آسیا به جلسه‌ای است که روز 15 ژانویه بین «تنگکو عبدالله سلطان احمدشاه» معاون اول AFC و مقامات دولتی مالزی برگزار خواهد شد. اما مقصد این قطری مولتی میلیونر 59 ساله که سابقه درخشانی در مهندسی و تجارت صنعت تولید انرژی دارد با یازده فرزند ریز و درشت از 3 ساله تا 39 ساله، بدون تردید جایی خارج از کوالالامپور خواهد بود. در اینجاگفت‌و‌گوی اختصاصی Soccernet با او را می خوانید.
چه چیزی امکان دارد اتفاق بیفتد که هفته سی و نهم فوتبال انگلیس در کشورهای آسیایی برگزار شود؟
یک چیزهایی را دورا‌دور می‌دانم، ولی هنوز هیچ چیز در دستور کار لیگ برتر انگلیس قرار نگرفته است. در آسیا امکان دارد بعضی تغییرات توسط من پذیرفته نشود، اما آنها با من صحبت کردند و من گفتم که این توافق می‌تواند به دست آيد، اگر اتحادیه فوتبال درباره این مساله تصمیم‌گیری نهایی را انجام دهد. البته من تایید می‌کنم که بعضی از دیدارها به صورت یادبود در اینجا برگزار شوند.
نظر شما درباره ادعای پیترولاپان درباره اینکه مالزی در جریان رقابت‌های جام ملت‌های آسیا 2007 از منچستر یونایتد دعوت به عمل آورد، چیست؟ شما آنها را به نوعی جریمه کردید؟
نه، دقیقا به این شکل نیست. یک مساله شخصی بود. هرکسی می‌تواند عقیده‌ای داشته باشد، اما نیازی نیست که این ابراز نظر را قطعا درست بدانیم. من هیچ‌گاه از مقامی که دارم سو‌ءاستفاده نمی‌کنم و دوست ندارم در مسائل شخصی واکنش نشان دهم. ما در مالزی کنار هم لذت بردیم. ولی وضعیت آسیا در آنجا چگونه است؟ ما واقعا در درجه صفر قرار داریم، هیچ‌چیز خاصی نداریم و باشگاه‌های مالزی همگی آماتور هستند و تصویری جهانی از AFC وجود ندارد. ما قبلا می‌خواستیم سنگاپور یا دوحه را به‌عنوان مرکز انتخاب کنیم، اما می‌خواهیم مالزی را در این سطح ببینیم.
شما فکر می‌کنید چگونه مدیری هستید؟
من دارم در محیطی زندگی و کار می‌کنم که کاملا حرفه‌ای است و سعی می‌کنم توانایی‌هایم را افزایش دهم و همیشه در حال پیشرفت باشم و در تلاش هستم تا ایرادهایم را برطرف کنم.
بعضی‌ها می‌گویند شما به این دلیل نسبت به فوتبال آسیا تعصب دارید که تصمیم گرفته بودید اعضای AFC از خانواده شما باشند، آیا این مساله حقیقت دارد؟
(می‌خندد) بله، من فکر نمی‌کنم که کسی به اندازه سن من در اینجا باشد. من تقریبا 60 سال دارم. بچه‌های من از لحاظ سن و سال از تعدادی از کارمندانم مسن‌تر هستند! من همیشه دوست داشتم که در زندگی به مانند یک پدر واقعی باشم و به این مساله نیز افتخار می‌کنم. اجازه دهید چیزی را برای شما بازگو کنم، در سنی که من دارم و با تجربه‌ای که اندوخته‌ام، فکر می‌کنم باید به جوان‌ها بیشتر بها دهم و نمی‌دانم چرا آنها اینگونه فکر می‌کنند. می‌دانید، امیدوارم عدالت را بتوانم رعایت کنم.
نخستین خاطره‌ای که از فوتبالتان به یاد دارید چیست؟
زمانی که 17 ساله بودم بازی می‌کردم. در حدود سال‌های 1960 بود، تازه فوتبال آماتور در قطر شکل گرفته بود. من هرگز فوتبالیست خوبی نبودم، همیشه می‌خواستم در پست مهاجم بازی کنم، واقعا عاشق فوتبال بودم، یادم می‌آید بازی‌های بابی‌چارلتون و سر اسنتلی ماتئوس را تماشا می‌کردم و خیلی به بازی برزیلی‌ها علاقه داشتم. ولی خیلی زود در 20 سالگی کارهای اداری را شروع کردم. رئیس یک باشگاه شدم. بعد از آن به ریاست انجمن تیم‌های ملی رسیدم و بعد به هیات‌مدیره AFC نزدیک شدم؛ تا حالا که رئیس کنفدراسیون شدم، از آن زمان تا امروز 40 سال می‌گذرد.