طناز احدی مقدم:
ششم دسامبر 2001 یکی از بدترین روزهای زندگی هرمان مایر، برترین و برجسته‌ترین اسکی‌باز جهان بود، روزی که هرگز از ذهن مایر پاک نخواهد شد، روزی که دوستداران هرمان امیدی به بازگشت او نداشتند، اما امید این اتریشی بزرگ بر همه مشکلات غلبه کرد تا یک‌بار دیگر به میادین سخت رقابت بازگردد. هرمان مایر پس از 7 سال از آن حادثه تلخ دوباره به یاد تصادف وحشتناکش افتاده: به خوبی به یاد دارم در همان روزهای نخست که در بیمارستان بستری بودم، یکی از روزنامه‌های اتریش نوشت: «چند روز قبل قهرمان اسکی جهان در حالی که با اتومبیل فراری خود به سرعت در خیابان‌های شهر سالزبورگ می‌راند تصادف کرد و بر اثر این سانحه به بیمارستان منتقل شد.» هرگز این خبر را فراموش نمی‌کنم. با خواندن این متن، صحنه تصادف جلوی چشمانم تداعی شد. یادم هست هیچ امیدی به بازگشتم نبود. همه منتظر پاسخ پزشکان بودند، پاسخی که از پیش قابل پیش‌بینی بود؛ یک جراحی که به قطع پای من منجر می‌شود! روزهای بسیار سختی بود. باور کردنی نبود، که پای خود را از دست خواهم داد؛ با این حرکت برای همیشه اسکی و کوه‌های پربرف را کنار خود نمی‌دیدم. مدت‌ها با پای گچ گرفته از پنجره اتاق بیمارستان به ارتفاعات دهکده فلاچیو می‌نگریستم که از برف پوشیده شده بود و به یاد دوران کودکی‌ام در این دهکده زیبای کوهستانی می‌افتادم و به فکر فرو می‌رفتم که چگونه زندگی در ارتفاعات و اسکی را آموختم تا روزی قهرمان جهان شدم. روزی دکتر کارل بوئز، خبر تغییر شرایط و بهبودی مرا داد. با این خبر جان تازه‌ای گرفتم، حسی مرا از حالت رخوت و سکوت رها می‌کرد و می‌گفت باید بلند شوم و جدال را از سر گیرم. مایر یکی از پرافتخارترین ورزشکاران کشور اتریش، این ورزش را در سن سه سالگی آغاز کرد. دهکده فلاچیو، محل تولد مایر، در یک منطقه کوهستانی واقع شده و اطراف آن با کوه‌های پربرف پوشیده شده است. مایر در 6 سالگی مانند بزرگان و اسکی‌بازان ماهر اسکی می‌کرد و در حالی که تنها 15 سال سن داشت نخستین قهرمانی ورزشی خود را تجربه کرد و با انگیزه‌ای بالا و برای کسب تجربیات ارزنده و آموزش‌های تخصصی، راهی مدرسه مشهور اسکی اتریش شد اما با وجود اینکه مدیران، مایر را به این مدرسه دعوت کرده بودند، چندان به او روی خوشی نشان ندادند: بعد از مدتی که در مدرسه تمرین می‌کردم، روزی مدیر مدرسه مرا اخراج کرد زیرا معتقد بود آینده خوب و درخشانی در این رشته نخواهم داشت! به خانه بازگشتم و در مدرسه سنگ‌تراشی ثبت‌نام کردم. تابستان‌ها سنگ‌تراشی می‌کردم و زمستان‌ها اسکی، اما روزی به یاد خواسته همیشگی خودم افتادم، می‌خواستم قهرمان اسکی باشم. تمرینات آغاز شد تا قهرمانی‌ها از راه رسید، قهرمانی‌هایی که تا به امروز ادامه دارد. سال 98، با قهرمانی او در رقابت‌های جهانی و کسب مدال طلای المپیک به یادماندنی شد. خود او مدال جهانی ناگانوی ژاپن را دوست دارد؛ همان مدالی که او را به «هرمیناتور» ملقب کرد. سال‌های 1999 و 2000 نیز با قهرمانی به پایان رسید اما اوایل فصل 2001 تصادف وحشتناکش تمام رویاهای او را نقش بر آب کرد. او می‌توانست با کسب قهرمانی دیگری رکوردار شود. در تمام دوران بهبودی سال‌های زندگی‌ام را مرور می‌کردم، به یاد مدرسه و آکادمی اسکی افتادم، به یاد روزی که توسط مدیر اخراج شدم. او می‌گفت، من به درد اسکی نمی‌خورم! او پس از شنیدن خبر تصادفم گفته بود، آخر و عاقبت کسی که خیابان‌ها را مانند پیست اسکی پیچ در پیچ رد کند چیزی جز دراز کشیدن روی تخت بیمارستان و نگاه حسرت‌آمیز به کوه‌های سالزبورگ و آلپ نیست! تصور می‌کنم او تنها کسی بود که از تصادف من چندان ناراحت نشده بود و امیدوار بود با این تصادف اسکی را کنار بگذارم تا حرف او که می‌گفت به درد اسکی نمی‌خورم به واقعیت بپیوندد اما اینچنین نشد که او می‌خواست و از این بابت خوشحالم، واقعا خوشحالم.