عمليات غير ممكن

اینک تعطیلات دیر رس نیم فصل، برای پرسپولیس و سایپا آرامش بخش‌تر از هر برهه دیگری خواهد بود چرا که اولی موفق شد با نتیجه 3 بر صفر از سد حریفی بگذرد که دقیقا یکسال قبل در چنین روزهایی با همین نتیجه قرمزها را از گردونه جام حذفی خارج کرد و دومی با عبور از فولاد نشان داد با مایلی‌کهن تیم دیگری شده است. مصدومیت ایوان پتروویچ و 3 اخطاره بودن کاپیتان باقری 2 تغییر عمده را در میانه میدان قرمزها به وجود آورد. حسین بادامکی و پژمان نوری جانشینان باقری و ایوان شدند البته چند متر عقب‌تر سپهر حیدری مقصر بازی قبل، جایش رابه رحمان رضایی داد تا این انگاره که هر اشتباه منجر به خروج از ترکیب اصلی می‌شود، به اثبات برسد. البته به غیر از این تغییرات آنها تغییر دیگری هم در نوع فوتبالشان داشتند؛ دیگر خبری از سانتر‌های پرتعداد و بی‌حساب نبود اما با این وجود همین تحول موجب شد آنها در بیشتر دقایق نیمه نخست مالکیت توپ و میدان را به میزبان بدهند. در 2-4-4 مورد نظر پیروانی بازی به گونه‌ای گره خورده بود که توره و نیکبخت بسان جزیره‌ای دور افتاده از خط هافبک پرسپولیس، بدون تغذیه و منفعل نشان می‌دادند. در همین اتمسفر، محمد غلامی با جاگیری بین مدافعان پرسپولیس در چند نوبت موقعیت گلزنی پیدا کرد که در همه آنها بی دقتی،مانع از گلزنی این مهاجم شمالی شد. مردان کناری پرسپولیس اجازه نفوذ داشتند اما عدم حمایت از آنها موجب شده بود محمد و شیری اکثر توپ‌های پایه را از دست بدهند ؛همان توپ‌هایی که قرار بود منجر به حمله سرخپوشان شود عینا مبدل به ضد حملات پاس می‌شد. تنها در دقایق پایانی نیمه نخست بود که مجددا هافبک‌های قرمز به فرماندهی کاپیتان کریمی کنترل میانه میدان را در اختیار گرفتند که از این برتری هیچ سودی برای آنان عاید نشد. دقايق ابتدایی نیمه دوم دقیقا برشی بود از
45 دقیقه اول. پرسپولیس همچنان پر سکته فوتبال می‌کرد و در سوی مقابل حملات کم دامنه پاس هرگز کارگر نمی‌افتاد. به جرات می‌توان مدعی شد تنها حمله زهردار میهمان در دقیقه 50 خلق شد، جایی که پاس رو به بیرون نوری به زارع رسید و شوت سر کش شماره 11 پرسپولیس با کمترین اختلاف ممکن راهی اوت شد. 5 دقیقه بعد از این خطر، پاس فرصت داشت که کار را به نفع خود تمام کند اما ضربه سر خطرناک محمد غلامی به وسیله حقیقی دفع شد تا هنوز زندگی برای قرمزها ادامه داشته باشد. دقیقه 63 سر انجام انتظار میهمان به پایان رسید. علی کریمی پشت ضربه ایستگاهی ایستاد و توپ ارسالی او با ضربه سر توره روانه درون دروازه سامان صفا شد و این یعنی شوک مثبت به پیکره تیمی که برای گلزنی متد خاصی را دنبال نمی‌کرد. درست هنگام شادی قرمزها پیروانی همان کاری را کرد که برای رهایی پرسپولیس و حفظ برتری لازم به نظر می‌رسید؛ خروج علی واحدی نیکبخت -که دیگر هیچ نشانی از آن بازیکن تاثیر گذار گذشته را نداشت- و به میدان فراخواندن محمد منصوری علاوه بر تغییر سیستم در تغییر نتیجه هم تاثیر گذار بود. آمدن منصوری موجب شد توره در نوک پیشانی خط حمله حضور پیدا کند و حسین بادامکی دقیقا در جناح راست همان کاری را کند که منصوری در چپ می‌کرد. فقط 5 دقیقه از این تحول گذشت که پرسپولیس اختلاف را به 2 گل رساند، اتفاقی که تنها یک بار و آن هم در بازی مقابل داماش در تهران رخ داده بود. منصوری بعد از عبور از مدافع مستقیم توپ مناسبی را برای بادامکی ارسال کرد و برای شماره 7 چاره‌ای باقی نماند جز بازکردن مجدد دروازه سامان صفا. اما این پایان کار نبود چرا که در دقیقه 80، توره بعد از آنکه یک گل 99 درصدی را نزد و به آن یک درصد باقی مانده قناعت کرد این بار قدر توپ ارسالی کریمی را دانست و با ضربه‌ای سرضرب عوض تیر دروازه، تور را نشانه رفت و نتیجه چیزی نشد جز برتری 3 بر صفر پرسپولیس. بعد از این گل پاس رسما شکست را پذیرفت و دقایق پایانی فقط زمانی بود برای رد کردن زمان. با این وجود مهم‌ترین حادثه این دقایق اخراج امید خورج مدافع پیش تاخته پاس بود. سر انجام قرمزها با همین نتیجه کار رابه پایان رساندند و این بهترین هدیه برای مجموعه‌ای بود که در صورت شکست یا توقف می‌توانستید انواع اخبار ناخوشایند را از بطن باشگاه آنها بشنوید. علاوه بر این بازی، سایپا در ورزشگاه انقلاب کرج میزبان فولاد بود، دیداری که دوئل مایلی‌کهن و جلالی به حساب می‌آمد و در نهایت این میزبان بود که توانست با نتیجه 3 بر 2 از سد فولاد بگذرد. آشتیانی و رزاقی در 2 نوبت سایپا را پیش انداختند که در هر
2 مرتبه بختیاري‌زاده و سرلک کار رابه تساوی کشاندند اما گل ترائوره در دقیقه 70 بدون پاسخ ماند تا سایپا با این نتیجه نشان دهد با سرمربی جدیدش دیگر تیم سابق نیست. آنها در روزی که کارخانه سایپا از خودروی مینیاتور پرده برداشت از تیم جدیدی رونمایی کردند که به طور حتم با ادامه این روند به جایگاه اصلی‌اش باز خواهد گشت.