نزدیک به 2 قرن از روزگاری که «هانس‌کریستین‌اندرسن» داستان‌نویس مشهور دانمارکی«رمان‌لباس پادشاه» را به رشته تحریر درآورد، می‌گذرد؛ شاید نتوان ارتباطی میان این رمان با ورزش متصور بود اما واقعیت این است که برخی اشتباهات مکرر در عرصه‌های زندگی را می‌توان با مصادیق همین آثار مشاهیر ادبی مقایسه کرد. داستان لباس پادشاه ماجرای حاکمی است که به دلیل ساده‌لوحی خود و اطرافیانش در دام 2 خیاط شیاد گرفتار می‌شود. اکنون بندهایی از این داستان را با ماجرای سوداگرانی که تنها در همین چند ماه اخیر صابون‌شان به جامه فوتبال ایران خورده است، مقایسه می‌کنیم. داستان با ورود 2 خیاط به شهر و مراجعه آنها به دربار پادشاه و ادعایشان مبنی بر دوخت لباسی که تنها انسان‌های با شرافت و حلال‌زاده قادر به دیدن آن هستند آغاز می‌شود.
این بند را می‌توان با ورود مربیان و بازیکنان خارجی بسیاری به فوتبال ایران مقایسه کرد که هرکدام در روز ورود خود کوله‌باری از نام و نشان و افتخار را یدک می‌کشیدند و البته واسطه‌هایی که به‌نوعی واردکنندگان آنها به فوتبال ایران بودند، ادعا داشتند که تنها کارشناسان و افراد صاحب فن می‌توانند ارزش توانایی‌های فنی و تکنیکی این بازیکنان را درک کنند. در بند بعدی داستان «اندرسن» زمانی که پادشاه معتمدان درباری را برای نظارت بر کار خیاطان شیاد می‌فرستد آنها با کارگاه خالی و 2 خیاطی روبه‌رو می‌شوند که تنها در حال ادا در آوردن با نخ و سوزن هستند و خود را در حال ساختن و پرداختن لباس جدید پادشاه نشان می‌دهند و گماشتگان نیز از ترس لکه‌دار شدن شرافت خود گزارشی حاکی از مهارت و زیبایی کار خیاطان ارائه می‌کنند. این بند را مقایسه کنید با زمانی که عده‌ای از کادر فنی یا عوامل باشگاه‌های ایرانی در کنار واسطه‌های واردکننده، زبان به تعریف و تحسین این افراد باز می‌کنند.
به این تعاریف دقت کنید:«دوکارمو عضو باشگاه واسکودوگامای برزیل و بهترین گلزن لیگ این کشور بوده است» .«فابیو بالا یکی از معروف‌ترین بازیکنان میانی در لیگ برزیل بوده و دلیل آمدنش به ایران علاقه به استقلال است؟؟!!».
البته راویان آنقدر با قاطعیت صحبت می‌کنند که حتی به ذهن ما خطور نمی‌کند چگونه بهترین گلزنان و هافبک‌های برزیلی حاضر می‌شوند با دستمزدهای معمولی در فوتبال جهان و البته گزاف برای ما به باشگاه‌های ایرانی بیایند. آن هم در روزگاری که ریوالدو با آن سن و سالش برای هر ماه حضور در باشگاهی ازبکستانی یک میلیون‌دلار دریافت می‌کند. اکنون نوبت پادشاه است که خود به دیدن لباس جدیدش برود. او هم لباسی نمی‌بیند اما ریسک از دست دادن شرافت را به جان نمی‌خرد و کار خیاطان کلاهبردار را تایید می‌کند. این همان عکس‌العملی است که افراد تصمیم‌گیر در برخی باشگاه‌ها انجام داده‌اند.
آیا مصطفوی فراموش کرده که خود تحسین‌های «افشین قطبی» از «مارکو» و «دوکارمو»ی برزیلی را بارها تایید کرده بود و یا قلعه‌نویی نزدیک بود به دلیل پافشاری بر حمایت از انتخاب «رضا رجبی» سرنوشت کارش را به «فابیو بالا»ی ناآماده گره بزند؟ و در نهایت پرده نهایی داستان آنجایی است که پادشاه در ظاهر با لباس جدید و در واقع با تن عریان در خیابان‌های شهر قدم می‌زند و مردم نیز نگران تهمت بی‌شرافتی شاه را تشویق می‌کنند. ناگهان کودکی در آن میان فریاد می‌زند«شاه عریان است» و با این فریاد تمام جمع شروع به خنده می‌کنند. شاه شرمنده، بسیار دیر به خود می‌آید و خیاطان شیاد با صله گزافی که از شاه گرفته‌اند راه فرار را در پیش می‌گیرند. در هر صورت کودک داستان می‌تواند هرکسی باشد، رسانه‌هایی که دست «پیر لیت‌بارسکی» را زود خواندند؛ عادل فردوسی‌پور که واقعیت «دوکارمو» را عیان کرد یا اصرارهای واعظی‌آشتیانی که بلای «بالا» را از استقلال دور کرد.
آری این جامه بارها بر تن فوتبال باشگاهی ایران دوخته شده است. جالب آنکه باشگاهی چون پرسپولیس که ید طولایی در ماجراهایی چون «نیکولوفسکی»،«رافائل»، «آری‌هان» و ده‌ها مورد دیگر داشته در این فصل نیز تن به قبای دوکارمویی که خیاطش مارکو بود می‌دهد و قیمتش را نیز با از دست دادن افشین قطبی که ساده‌دلانه فریب دروغ‌های دوست برزیلی خود را خورد، پرداخت کرد. البته در نمایی، کمی آبرومندانه‌تر سپاهان نیز با «فیرات» همین سرانجام را یافت. البته در آخرین تجربه جامه‌ای که با داستان بازیکنان برزیلی برای استقلال دوخته شده بود با توجه به فشار افکار عمومی و هوشیاری مدیرعامل باشگاه استقلال به نتیجه نرسید.