آزاده صالحی: سرفه‌های خشکش خواب را از چشمانم گرفته و هر لکه خونی که از گلویش می‌ریزد انگار تکه‌ای از قلبم را جدا می‌کنند.تلویزیون را که روشن می‌کنم ناگهان تصویری که در قاب می‌نشیند تکان‌مان می‌دهد. از دیدن قیافه‌اش جا می‌خورم. بی‌اختیار بلند می‌شوم و به طرف تلویزیون خیز برمی‌دارم که مچ دستم را می‌گیرد. با نگاهش می‌‌گوید: دیدی دنیا
دار‌مکافات است! دیدی این همه خون بی‌جواب نماند! خون شبیر، خون قاسم، رضا، احمد...
از بزرگواری‌اش لجم می‌گیرد. می‌خواهم فریاد بزنم یادت رفته 20 سال است آواره شده‌ایم؟ یادت رفته 20 سال است صدایت را در سردشت جا گذاشته‌ای؟ یادت رفته... سرفه‌های خشکش سکوت اتاق را پاره می‌کند...