دست‌های خالی
نویسنده و کارگردان: ابوالقاسم طالبی
بازیگران: خسرو شکیبایی، مریلا زارعی، فاطمه گودرزی، زهرا داوودنژاد، اصغر تقی‌زاده
الهام صالح:
دست‌ها که خالی باشد، روابط هم معکوس می‌شود. نتیجه، جابه‌جایی نقش مادر و دختری است. زنگ‌های گاه و بی‌گاه و مشکوک تلفن، غیب شدن‌های ناگهانی مادر، تعقیب و گریز. مادر، در جایگاه متهم قرار می‌گیرد و دختر در جایگاه محاکمه کننده. یکی تعقیب می‌کند، دیگری می‌گریزد؛ تعقیب وگریزی نافرجام اما بالاخره راهی برای یک تعقیب جانانه یافته می‌شود. مادر اما زرنگ‌تر از این حرف‌هاست. دختر در تعقیب و گریز نهایی، کیش و مات می‌شود. آنچه برجای می‌ماند خجلت و شرمندگی است. در «دست‌های خالی» از روابط معمول بقیه فیلم‌ها خبری نیست. این فیلم قرار است متفاوت باشد، تماشاچی قرار است موقعیتی متفاوت را ببیند. موقعیتی که ذهنیت‌های معمول را دگرگون می‌کند. نتیجه اما یکی است، مادر از گناه مبراست و دختر غرق در اشتباه. نوع رسیدن به این نتیجه است که با بقیه فیلم‌ها تفاوت دارد. اینجا از خواستگار پنهانی و «عشق پیری گر بجنبد کوس رسوایی زند» خبری نیست. این عشق، قدیمی‌تر از این حرف‌هاست؛ قدمتی به اندازه همه تنهایی‌های مادر، به اندازه سن دختر. عشق نهانی، پدر سال‌های دور است، پدر مانده در اسارت، پدر دور از زن و فرزند. مردی با کوله باری از خاطرات تلخ و شوک‌هایی که گاه‌و‌بی‌گاه، بی هیچ هشداری سر می‌رسند تا زندگی را تلخ کنند به کام خانواده شاد. تلخ که نه! از شیرینی زندگی‌شان بکاهند. تلخ و شیرین، دو لبه ترازوی «دست‌های خالی» اند. این فیلم یا تلخ است یا شیرین. طعم عسل می‌دهد آنجا که دختر برای پدر شیرین‌زبانی می‌کند: «وقتی نبودین، نبودنتون همه جا بود، چراغ خونه‌مون خاموش بود بابا.» و تلخ است آن هنگام که موج می‌آید و مرد، سر بر میز می‌کوبد. تلخ است وقتی پدر به دختر می‌گوید:
« آبروتو بردم بابا!» «دست‌های خالی»، طعم زهر دارد آنجا که مرد با دیدن باز و بسته شدن دهان ماهی، یاد جبهه می‌کند. « دست‌های خالی» اما با این تلخی‌ها و شیرینی‌هاست که دیدنی می‌شود.