1- چیزی که در شادی گل نخست قرمزها ناپدید شد، مهم‌ترین تعویض و تغییر پیروانی در طول مدت حضورش در این تیم بود. نیمه اول پرسپولیس و پاس بوی گل نمی‌داد یا اگر قرار به فتحی بود به‌طور قطع مردان شادی‌آفرین، لباس سرخ بر تن نداشتند
چرا که پرسپولیس در حالت تغییر روش بود و این مرحله گذر مصادف شد با گم‌کردن کلید. 30 سانتر در بازی با راه‌آهن و بیست و هفت سانتر دیگر در مصاف با سایپا، ناخود‌آگاه رژیم جدیدی را به فوتبال پیروانی اضافه کرد. مربی جسور خواهان برد پرگل است اما در دیدار اول با اختلاف یک گل پیروز شد و در نبرد دوم تن به تساوی یک بر یک داد، همین معدل ضعیف شایعه‌ای را خلق کرد که با وجود شایعه بودنش به اندازه یک واقعیت غول‌آسا مخرب و ویران‌گر بود؛ «شکست پرسپولیس در همدان یعنی تغییر در کادر فنی و مدیریتی».
2- پیروانی در زمین قدس تن به کاری داد که پیش از این در ورزشگاه خانگی و زمین یکدست آزادی مرتکب آن نشده بود. نبود کریم باقری یعنی خداحافظی با پاس‌های بلند و فرار‌های ابراهیم توره و در سوی مقابل غیبت ایوان به قیمت کاهش چشمگیر سانتر تمام شد. رنسانس قرمز با همین 2 غیبت شکل گرفت، اما چرا نیمه اول عقیم از آب در‌آمد؟ جواب چندان دور نیست چراکه پرس مردان میزبان فرا‌تر از آنی بود که تصورش می‌رفت. محمد از راست و شیری از چپ بیشترین توپ را در چنین دقایقی از دست دادند. آنها اجازه نفوذ داشتند اما بعد از 20 متر پیشروی اکثر حملات پرسپولیس مبدل به ضد‌حملاتی می‌شد که روی دروازه حقیقی شکل می‌گرفت. قطبی چنین فوتبالی را نمی‌پسندید بنابراین نه اجازه نفوذ بی‌محابا را می‌داد و نه دوست داشت تن به ریسکی دهد که ماحصل آن شاید برد سه بر صفر یا شکست با چنین نتیجه‌ای باشد.
3- پرسپولیس در آغاز نیمه دوم نه، بعد از گل نخست هم نه، بلکه دقیقا از زمانی عوض شد که پیروانی نقطه ضعف را با 60 دقیقه تاخیر رصد کرد. در 2-4-4 مورد علاقه او علی نیکبخت واحدی و توره فعلا برادر نیستند، هر 2 در کورس آقای گلی حضور دارند و طبیعی به نظر می‌رسد هر یک از آنها خود را مهاجم هدف بداند. تیمی که بیش از یک فصل و نیم 1-3-2-4 بازی کند به‌طور یقین با چنین معضلی هم رو‌به‌رو خواهد شد. چاره چه چیز بود؟ خروج از سیستم اولیه و برگشت به نقطه قطبی. حضور منصوری نه‌تنها توره را آزاد کرد بلکه به بادامکی وظیفه جدیدی را محول کرد که در این آزاد‌سازی دو‌گانه توره و بادامکی همان‌هایی شدند که آرزوی هر مدعی‌ای است. 2 گل بعد از گل اول دقیقا روی همین پروسه حاصل شد.
4- قهرمان لیگ هفتم 2 مهره متفاوت از دیگران داشت؛ عباس آقایی و حسین بادامکی. مشخصات این 2 نسبت به دیگران متفاوت بود. اگر در اول مسابقه کریم باقری، علی کریمی یا علی نیکبخت واحدی بد باشند با قاطعیت می‌توان به یک نتیجه‌گیری رسید؛ آنها تا پایان بازی بد می‌مانند یا دست‌کم هرگز تاثیر‌گذاری روزهای قبل را نخواهند داشت اما آقایی و بادامکی هرگز از این فرمول تبعیت نمی‌کردند. آنها می‌توانستند تا حد‌افتضاح بد باشند اما به یکباره در اواسط یا اواخر بازی تغییر کنند. هفده گل‌زده خلیلی در لیگ هفتم مرهون پاس‌های این 2 بود؛ مردانی که شاید در طول فصل هرگز در قامت ستاره ظاهر نشدند اما فوتبال آنها و کار‌های‌شان غیر‌قابل پیش‌بینی بود. بادامکی در دیدار برابر پاس دوباره همان شماره هشت سال قبل شد. در نیمه اول با توسل به ذره‌بین هم قادر به رویتش نبودید اما در 30 دقیقه پایانی شد ستاره شماره یک.
5- نکته کلیدی بازی شنبه یک جای دیگری نهفته بود؛ پرسپولیس برای سومین‌بار در تمامی طول فصل با اختلاف 2 گل از حریفش پیش افتاد و این یعنی آنها در پروسه تغییر خود می‌خواهند با شهامت‌تر از گذشته باشند؛ اتفاقی که در دیدار مقابل سایپا تلاشی برای انجامش شکل گرفت اما خیلی زود با یک اشتباه بزرگ از جانب باقری و حیدری معدوم شد. پرسپولیس گل اول را زد اما برای صید 3امتیاز تن به دفاع صرف نداد و این آغازی است برای مردی که می‌خواهد تفاوت خود را با قطبی در شهامتش بروز دهد. ریسکی که می‌توانست نتیجه را باز هم به تساوی بکشاند اما تجربه قلعه‌نویی در استقلال نوینش می‌گوید می‌توان با کمی جسارت و جاه‌طلبی دست نیافتنی شد.