فراکسیون اصولگرایان عصر یکشنبه پس از حرف و حدیث‌های فراوان، نهایتا رأی به صدور بیانیه‌ای در حمایت از محمود احمدی‌نژاد داد. فارغ از دلایل صدور این بیانیه یا عوامل دخیل در به تأخیر افتادن آن، این وجیزه در پی آن است تا از منظری دیگر به کندوکاو در جایگاه و نیز تأثیرگذاری چنین رفتارهایی در تصمیم‌گیری‌های کلان مردم و همچنین مناسبات نمایندگان مجلس با دولت بپردازد.
اصرار اکثریت فراکسیون غالب مجلس بر صدور بیانیه حمایتی از احمدی‌نژاد که حتی در برهه‌ای برخی تغییرات در ساختار تصمیم‌گیری مجلس را تحمل کرده بود، به‌خاطر تشخیص درست جهت‌گیری کلان نظام امری پسندیده و پذیرفته شده است. این موضوع حتی باعث آن شد تا برخی اراده‌های نامبارک در مجلس اصولگرایان نمودار شود. با این وجود پذیرش واقعیات عرصه سیاست‌پیشگی کشور، باعث بروز تناقضاتی در این میان خواهد شد. نخست، میزان تأثیرگذاری چنین اقداماتی در جلب افکار عمومی و هدایت آنان به سوی کاندیدای مطلوب است. دکتر احمدی‌نژاد با خلق حماسه سوم تیر تا حدود زیادی به شفاف‌سازی رفتار انتخاباتی مردم کمک کرد.« احمدی‌نژاد» خود اینک «نماد آزادگی سیاسی» است و خواسته یا ناخواسته، شیوه سیاست‌پیشگی‌اش مطلوب مردم، به همین خاطر پیگیری این منش سیاسی از سوی وی تا هنگامی که اکثریت مردم معتقد به کارآیی چنین رویکرد‌هایی هستند، کاملا محتمل است. در چنین شرایطی اعلام بیانیه‌های انتخاباتی از سوی گروه‌ها و احزابی که پیش از این مناسبات مطلوبی با دولت وی نداشته‌اند، اگر چه می‌تواند نشان‌دهنده تأثیرگذاری مثبت گفتمان احمدی‌نژادی در جامعه باشد اما به همان میزان تمایل احمدی‌نژاد برای قرابت با گروه‌های سیاسی نیز منجر به مخدوش شدن وجهه آزادگی وی می‌شود.احمدی‌نژاد تا کنون به این موضوع وفادار مانده است. هیچ گروه و تشکل اصولگرایی تاکنون نتوانسته کوچک‌ترین خبر یا نقل‌قولی از احمدی‌نژاد در باب تمایل وی به حمایت گروه‌ها و احزاب سیاسی از خود بیان کند. احمدی‌نژاد حتی در سفر اخیر به استان یزد، بسیار شفاف و آشکار اعلام کرد که به احزاب و تشکل‌های سیاسی وابستگی ندارد و «آزادگی دولت اسلامی» را مورد تأکید قرار داد. البته این به معنای نفی حمایت گروه‌ها و احزاب سیاسی نیست بلکه نشانگر قرابت افراد و قوام مناسبات آنهاست. در چنین شرایطی اعلام حمایت فراکسیون اصولگرایان هرچند می‌تواند موجبات ایجاد یک فضای رسانه‌ای به سود رئیس‌جمهور را فراهم کند، اما مطمئنا قابلیت تمرکز را ندارد. باز هم تأکید می‌شود که تلاش برای صدور بیانیه برای حمایت از احمدی‌نژاد در جایگاه خود بسیار ارزشمند است اما آیا واقعا در جلب افکار عمومی تاثیری خواهد داشت؟ به نظر می‌رسد تجربه مجلس ششم که ترجمان واقعی آن به ماجراجویی، بسیار شبیه است، منجر بدان شده تا نگاه‌ها به برخی جایگاه‌ها بسیار ضعیف و شکننده باشد، اما موضوع دیگر برای برخی رفتارها در مجلس هشتم است. بدیهی است نقش تصمیم‌گیری نمایندگان در قبال تصمیمات یا درخواست‌های دولت بسیار تأثیر‌گذارتر از نقش آنان در قبال موضوعاتی چون انتخابات ریاست‌جمهوری است. مجلسیان محترم که اکنون به درستی لزوم حمایت از احمدی‌نژاد در انتخابات ریاست‌جمهوری دهم را درک کرده‌اند بهتر آن بود در قبال موضوعات مهم از جمله مسائلی چون لایحه بودجه 88 که شاهرگ حیاتی قوام دولت است بدین نتیجه می‌رسیدند که اگر اینگونه می‌شد قطعا نقش نمایندگان محترم در استمرار گفتمان دولت مستقر بسیار برجسته‌تر از شرایط فعلی بود. بنابراین حمایت فراکسیون اصولگرایان از محمود احمدی‌نژاد و بررسی واقعیات ابتدایی آن منتج به برجسته شدن این واقعیت می‌شود که متأسفانه مجلسیان محترم به‌رغم شناسایی اهمیت و جایگاه جهت‌گیری دولت، تصمیم‌گیری‌های بموقع و دقیق در این راستا را اتخاذ نکردند. یکی از رفتارهای مطلوب احمدی‌نژاد نزد افکار عمومی استقلال رأی وی از گروه‌ها و تشکل‌های سیاسی است. قطعا هر تصمیمی که منجر به تقویت این رفتار شود، موجب استمرار گفتمان وی نیز خواهد شد. مناسبات دولت و مجلس در روند تحولات آتی کشور که روند شتابان آن اینک به خوبی ملموس است، متاثر از تصمیمات «اثرگذار» است. در این میان تفاوت رفتارهای مجلس در قبال دولت، نزد دولتیان فقط از نظرگاه «تاثیرگذاری» مورد بررسی قرار می‌گیرد. نتیجه تاثیرگذاری دولت نیز جهت‌گیری‌های کلان اقتصادی است. به نظر می‌رسد دولت بیشتر تصمیمات مجلس محترم را در راستای جهت‌گیری‌های کلان اقتصادی خود مورد بررسی قرار می‌دهد. در این راستا دولت، موضوعاتی چون رای به حمایت از احمدی‌نژاد را در کنار تصمیم‌گیری‌های دیگر مجلس در قبال دولت قرار می‌دهد و میزان تاثیرگذاری آن را نظاره می‌کند. هدف، واکاوی رفتارهای گذشته مجلس محترم نیست بلکه آنچه مورد نظر است، شناسایی درست تصمیم‌گیری‌هاست. اهتمام نمایندگان محترم برای اعلام حمایت از احمدی‌نژاد همانگونه که گفته شد، قابل ستایش است اما به نظر می‌رسد افکار عمومی این اقدام را در برابر تصمیم‌گیری‌های کلان مجلس در قبال دولت «متناقض» می‌بیند. بدیهی است دولت عامل این تناقض رفتار نیست چرا که قطعاً اراده‌ای از طرف دولت برای صدور بیانیه مجلس صورت نگرفته است. پرداخت به این واقعیت بدان جهت است که مجلس هشتم در راستای تقویت گفتمان انقلاب تعریف شده و در افکار عمومی مطرح است. بنابراین هرگونه تناقض رفتار و نیز تقابل با دولت انقلابی به تنزل جایگاه این قوه بسیار تاثیرگذار می‌انجامد. بدیهی است ضعف قانونگذاری و رفتار متناقض مجموعه‌ای که اکثریت آن را نیروهای وفادار به انقلاب تشکیل می‌دهند هیچگاه مطلوب نخواهد بود اما این نکته نیز باید مورد توجه قرار گیرد که برای یافتن عامل این تنزل جایگاه نباید در خارج از مجموعه مجلس به جست‌وجو پرداخت.