«اگر مطلبی نوشتید که به ازای آن کسی چکی برای شما فرستاد و اگر آن چک برگشت نخورد تا شما بتوانید با پول آن قبض برق خود را پرداخت کنید ،آنگاه من شما را یک نویسنده با استعداد به‌شمار می‌آورم». این تعریف «استعداد» از زبان یکی از با استعدادترین نویسندگان حال حاضر جهان است.
«استفن ادوین کینگ» که نامی آشنا برای اهالی ادبیات و سینماست ، سال 1947 در «پورتلند» ایالات متحده به دنیا آمد. 2سال بیشتر نداشت که پدرش او، مادرش و برادر خوانده اش را برای همیشه و زیر مشکلات مالی شدید ترک کرد. گفته می‌شود زمانی که «کینگ» کودکی بیش نبود، شاهد برخورد و کشته شدن دوستش با یک قطار بوده، اما خود او چیزی از آن به یاد نمی‌آورد. فقط خانواده او هنگام ورودش به خانه، پسرک را ناتوان از صحبت کردن و در حالت شوک می‌یابند. عده‌ای بر این باورند که توانایی او در نگارش داستان‌های دلهره‌آور و ماورای طبیعی، ریشه در همین خاطره دارد. گرچه «کینگ» کاملا با این نظر مخالف است. وی در دوران مدرسه علاقه زیادی به داستان‌های مصور ترسناک نشان می‌دهد و با نگارش داستان فیلم‌هایی که می‌دید و به دنبال فروش آنها به دوستانش برای خود درآمد کسب می‌کرد؛ هر چند با آگاهی معلم‌های مدرسه مجبور می‌شود پول را به دوستانش بازگرداند. کینگ در سال 1966 با ورود به دانشگاه «مین» تحصیلات خود را در رشته زبان انگلیسی آغاز می کند و در سال 1970 موفق به کسب لیسانس هنر در زمینه نویسندگی می‌شود.
در این زمان او با فروش داستان‌های کوتاه و نوشتن چند ستون در مجلات، امرار معاش می‌کرد. موفقیت او زمانی آغاز شد که همسرش تکه کاغذهایی را که او درون سطل زباله انداخته بود، پیدا می‌کند. «کینگ» روی این کاغذها داستان دختری به نام «کری» را که دارای قدرت ذهنی خارق‌العاده‌ای است به‌صورت نیمه‌کاره نوشته بود، اما چون این داستان او را جذب نکرد از ادامه آن ناامید شد. در این میان، همسرش او را تشویق کرد تا داستان «کری» را ادامه دهد. داستانی که برای چاپ اولیه آن مبلغ 2500 دلار به او پرداخت شد، اما فروش 400 هزار دلاری داستان، شهرت و نیمی از این سود را نصیب او کرد.
در اواخر دهه 70 و اوایل دهه 80، «کینگ» تصمیم می‌گیرد تا از نام «ریچارد باخمن» به عنوان اسم مستعار خود استفاده کند. با این کار او می‌خواست امتحان کند که آیا با نامی دیگر هم می‌تواند همین شهرت را تکرار کند یا اینکه موفقیت او امری تصادفی است، اما هوادارانش سبک خاص او را در نوشتن به خوبی تشخیص دادند و او مجبور شد مرگ «ریچارد باخمن» را اعلام کند.
وی کتاب «نیمه تاریک» را که می‌تواند برگرفته از همین جریان باشد به «باخمن» هدیه کرد. در سال 1999 یک راننده «مینی‌ون» که تمرکز خود را از دست داده بود، کینگ را زیر می‌گیرد و باعث از کار افتادن ریه سمت چپ ، شکستگی‌های متعدد پای راست و شکستگی لگن وی می‌شود و این نویسنده را به مدت 3 هفته روانه بیمارستان می‌کند. پس از بهبودی، او به کار نوشتن ادامه می‌دهد و تجربه این تصادف را در داستان‌هایش به کار می‌گیرد اما دو سال بعد و در پی ناتوانی ریه ها و افت قدرت جسمانی به فکر بازنشستگی می‌افتد. همچنین اتومبیلی که این نویسنده معروف را زیر گرفته بود توسط وکیل او خریداری می‌شود تا به این ترتیب مانع از حراج آن روی سایت اینترنتی «ایبی» شود.
پس از خرید و قبل از نابود کردن آن، «کینگ» با یک چوب بیسبال به جان اتومبیل می‌افتد و تا آنجا که می‌تواند آن را تخریب می‌کند.سبک نگارش این نویسنده تحت تاثیر نویسندگان بزرگی چون «الکساندر دوما»، «ادگار آلن‌پو» و «ریچارد متیسن» است. زمانی که از انگیزه‌اش برای نوشتن، از او سوال می‌شود، با این پاسخ مواجه می‌شویم که می‌گوید: «من می‌نویسم چون برای کار دیگری جز نوشتن خلق نشدم. من عاشق نوشتن هستم و نمی‌توانم خودم را در حال انجام کار دیگری تصور کنم.»
وی همچنین فرمول ویژه‌ای را برای نویسنده شدن ارائه می‌دهد. به گفته کینگ، برای اینکه یک نویسنده شوید باید روزی چهار تا شش ساعت بخوانید و بنویسید. در غیر این‌صورت جایی بین نویسندگان نخواهید داشت. به اعتقاد او داستان‌های خوب نوشته نمی‌شوند و نباید آنها را از پیش طراحی کرد. او در جایی گفته: «زمانی یکی از طرفدارانم که پیرزنی بسیار بیمار بود از من درباره پایان یکی از داستان‌های دنباله‌داری که بیش از 30 سال در حال نگارش آن بودم، سوال کرد. بی‌تردید عمر او به پایان داستان نمی‌رسید اما من واقعا از این پایان بی خبر بودم و تنها جوابم به او «من نمی‌دانم» بود.» استفن کینگ برخلاف بسیاری از نویسندگان از تغییر داستان‌هایش در اقتباس سینمایی آنها دلگیر نمی‌شود. او کتاب و فیلم‌های اقتباسی را به سیب و پرتقال تشبیه می‌کند که هردو خوشمزه، اما کاملا متفاوت هستند.