بحث خصوصی‌سازی کم‌کم جدی شده است. آقای «سینیوری» از ایتالیا میهمان اتحادیه فوتبال بود تا تجربیات سری A را به لیگ برتر منتقل کند. ما می‌خواهیم فوتبال را از دولت بگیریم و به بخش خصوصی منتقل کنیم با این هدف که فوتبال سودرسان شود. هر فرد فوتبالی، زمانی که چشم به روی این بازی در کشور ما می‌گشاید در نخستین بینش به فقر زیرساخت برای این رشته ورزشی برمی‌خورد. زمین برای تمرین، زمین برای مسابقه، محل برای تمرین و محل برای مسابقه یعنی مهم‌ترین زیرساخت‌ها در کشور ما برای بازی و مسابقه در حد استاندارد نیستند. در شهرهای پرجمعیت ایران رفت و آمد به این مکان‌ها از معضلات بزرگ به شمار می‌آید. نخستین سؤال در این‌باره این است که آیا بخش خصوصی قبل از خصوصی‌سازی انحصارات دولتی، فقط در حد کارخانه‌های پلاستیک‌سازی و مبل‌سازی بوده و مالکان بزرگ این توانایی را دارند که کمبود زیرساخت‌های موجود را برطرف کنند یا اینکه ساختن زیرساخت‌های مورد نیاز فوتبال همچنان وظیفه دولت می‌ماند؟
مورد بعدی ضعف در ساختار تیم‌های پایه است. بخش خصوصی باید در نظر بگیرد که 30 درصد هزینه سالانه برای تیم بزرگسالان بدون برگشت باید صرف تیم‌های پایه شود. تیم‌های پایه احتیاج به آکادمی دارند و زیرساخت‌های مورد نیاز که دوباره این سؤال را پیش می‌آورد، مسؤولیت عملیاتی ایجاد این آکادمی‌ها به عهده کیست؟ بخش خصوصی، یا اینکه دولت باید آکادمی‌ها را هم بسازد تا انحصار موجود، این قابلیت را پیدا کند که بتوان از دولتی به خصوصی آن را دست به دست کرد. در صحبت‌هایی که شده است بخش خصوصی از دولت می‌خواهد که پس از انجام همه این عملیات، فوتبال را به مدت 5 سال با تقبل همه هزینه‌های آن به این بخش بسپارد تا شاید این رشته ورزشی سودرسان شود. جای تعجب است کارشناس محترم، آقای «سینیوری» به این مورد اشاره نکردند که کل باشگاه‌های سری A به گفته آقای برلوسکونی، صاحب باشگاه آث.میلان، ورشکسته‌اند؟
او به این مطلب اشاره نکرد که به‌دلیل دستکاری و تبانی‌های موجود، بازی‌های سری A در استادیوم‌های خالی از تماشاگر برگزار می‌شوند و شبکه‌های تلویزیونی اروپا دیگر علاقه‌ای به پخش زنده مسابقات این لیگ ندارند؟ به کتاب «تبانی» یا «بردهای مطمئن» نوشته دکتر «دکلان هیل» مراجعه کنید تا متوجه شوید، هزینه اصلی باشگاه‌های ورشکسته که بدون استثنا همه ورشکسته‌اند از کدام کانال تامین می‌شوند نمی‌دانم در چه زمینه‌ای آقای «سینیوری» به اتحادیه فوتبال مشاوره داده است ولی برای من جای بسی تعجب است که نمایندگان بخش خصوصی برای مذاکره با دولت هیچ اشاره‌ای به بحث فسادزدایی نداشتند، آنچه که دولت را در حال حاضر رنج می‌دهد و او را مجبور کرده است قبل از خصوصی‌سازی صنایع فولاد،راه‌آهن، نیرو و ... دست به خصوصی‌سازی فوتبال بزند فساد موجود در این رشته ورزشی است که به علت عیان و آشکار بودن موجب بی‌اعتباری می‌شود. در رابطه با فسادزدایی ما باید شرم و خجالت را کنار بگذاریم چون در این رابطه در پرده سخن گفتن بیشتر به تشدید فساد منجر می‌شود تا به برطرف شدن آن و به همین دلیل باید گفت، فوتبال در اروپا در دستان بخش خصوصی فاسد شده است و در بعضی از کشورها مثل سنگاپور و مالزی در دست دولت‌ها. ولی جالب اینجاست که گناه فاسد شدن فوتبال نه گردن بخش خصوصی است و نه گردن دولت‌ها بلکه این خود فوتبال است که به‌دلیل چرخش عظیم پول بدون نظارت، مانند کیک خامه‌ای خیلی زود فاسد می‌شود. اگر به تاریخچه فوتبال رجوع کنیم و بگوییم بعد از بازیکن احتیاج به مربی بوده است و بعد از این 2 مدیریت، فیزیوتراپ، پزشک و کم‌کم روانشناس. با فاسد شدن فوتبال متوجه می‌شویم از زمانی که فوتبال حرفه‌ای شده است و پول وسیله داد و ستد را در این رشته ورزشی به وجود آورده است یک رکن اصلی برای جلوگیری از دستکاری ورزشی که اگر دستکاری شود ماهیت اصلی خود را از دست می‌دهد کم داشته‌ایم که به اندازه بازیکن، مربی، مدیر، پزشک، فیزیوتراپ و ... ارزش کیفی دارد و آن هم، نظارت بر توزیع پول بوده است. در حقیقت گردانندگان فوتبال هرگز حاضر نشده‌اند برای ایجاد یکی از ارکان اساسی لازم و حیاتی پول خرج کنند و همین مساله دلیل فساد و فروپاشی این رشته ورزشی در دستان بخش خصوصی یا دولتی می‌شود. نمایندگان بخش خصوصی متاسفانه در حال حاضر صرفا به بهره‌وری از فوتبالی می‌اندیشند که هرگز صنعت بهره‌وری نبوده است. آنها با تمرکز روی فوتبال حرفه‌ای در شکل و شمایل لیگ برتر، کل فوتبال ایران در قالب فوتبال آماتوری، آموزشگاه‌ها و محلات را فراموش کرده‌اند. پولی را که دولت از بیت‌المال خرج فوتبال می‌کند باید خرج کل فوتبال کشور شود و بخش خصوصی اگر می‌خواهد از فوتبال حرفه‌ای بهره‌ای ببرد خودش باید دست به کار شود تیم بسازد، خرج کند و از پایه آن را به رأس هرم ببرد و به این شکل جای باشگاه‌های دولتی را بگیرد، دولت هم باید اجازه بدهد که بخش خصوصی در صورت داشتن توانایی‌های لازم در رقابت‌های سالم بتواند با نیرو و سرمایه‌اش جای باشگاه‌های دولتی را بگیرد وگر‌نه چه تضمینی وجود دارد که اگر بخش خصوصی سوار اسب زین شده دولت شد و پس‌فردا نتوانست کاه و یونجه اسب را فراهم آورد آن را به مهاراجه‌های هندی، تریادهای چینی و صاحبان چاه نفت نفروشد؟ همان کاری که هم‌اکنون بخش خصوصی در لیگ‌های برتر اروپا انجام می‌دهد.
اگر دولت می‌پذیرد، پس‌فردا پیروزی را یک مهاراجه هندی بچرخاند! عیبی ندارد این گوی و این هم میدان.