این بار خیلی‌ها پیروزی یک‌طرفه بارسا در ال‌کلاسیکو را پیش‌بینی می‌کردند اما همین پیش‌بینی‌ها غالباً به نتیجه‌ای پرگل می‌پرداختند نه یک نمایش چشمگیر فوتبالی. اتفاق بزرگ ال‌کلاسیکوی 157 نه پیروزی 2-صفر بارسلونا بر رئال مادرید که «فوتبال کامل» شاگردان گواردیولا بود. بدون تردید این یک‌طرفه‌ترین داربی بارسا– رئال بود پس از عصر تیم رویایی کرایف در اوایل دهه 90.
آبی و اناری‌ها در سراسر نیمه اول و بیشتر دقایق نیمه دوم حقیقتاً فوتبالی شاعرانه ارائه دادند که قلدرهای مادریدی هم باوجود طبع خشنشان مسحور آن شدند. جریانی سیال از پاس‌های ظریف بی‌وقفه در زمین سپیدهای مقهور به راه افتاده بود و رئال مادرید چنان جریان بازی را واداده بود که انگار بارسا در مقابل یک تیم محلی بازی می‌کند. حتی اگر به هواداران مازنی برنخورد بهتر بود بگوییم «شموشک مادرید». ال‌کلاسیکوی 157 تنها انتقام شکست‌های تحقیرآمیز فصل پیش کاتالان‌ها از تیم سلطنتی پایتخت نبود بلکه فصل جدیدی در تاریخ رقابت 2 باشگاه رقیب گشود.
نمایش تیم گواردیولا از آغاز یک فصل رویایی دیگر در تاریخ بارسلونا خبر می‌داد و اینکه کاخ باشکوه رئال مادرید در حال فروریختن است.
حتی اگر بپذیریم که رئال بسیاری از بازیکنان کلیدی‌اش را به خاطر مصدومیت در اختیار نداشت اما آیا باز هم چنین فوتبال منفعلانه‌ای پذیرفتنی بود؟
ال‌کلاسیکو میدانی است که کاتالان‌ها و مادریدی‌ها برای به نمایش گذاشتن روح مبارزه‌جویی‌شان پا به آن می‌گذارند. به یاد داریم که بارسلونا در سال‌های ابتدای قرن جدید که واقعاً به روزگار فرود افتاده بود و حتی هفته‌ها و ماه‌هایی را در زمان مربیگری رکساچ، فنگال و اوایل کار رایکارد در قعر جدول سپری کرد هرگز در ال‌کلاسیکو کم نگذاشته و هرگز تنها با هدف نتیجه‌گیری با رقیب مرکز‌نشین روبه‌رو نشد. حتی در بحرانی‌ترین روزهای فصل گذشته که آنها در وضعیتی مشابه وضع امروز رئال از مهره‌های کلیدی‌شان بی‌بهره بودند و قهرمانی را به رئال واگذار کرده بودند آبی و اناری‌ها حاضر شدند برای دشمنشان تونل افتخار بسازند و کف بزنند ولی با فوتبالی هجومی و نمایشی آبرومند سرشان را بالا بگیرند، حتی اگر نتیجه پایانی 4-1 به سود رئال مادرید رقم بخورد.
اما درست در نقطه مقابل فوتبال شنبه‌شب رئال مادرید نشانه بی‌هویتی و بی‌شخصیتی تیمی بود که در کمال حیرت با وجود برخورداری از پرزرق و برق‌ترین کلکسیون افتخارات داخلی و بین‌المللی هنوز در فوتبال جهان به عنوان مکتب شناخته نمی‌شود. آیا تاکنون دیده‌اید کسی از مکتب رئال مادرید صحبت کند؟ رئال مادرید را باید با باشگاه‌های عربی پولدار در سطح آسیا مقایسه کرد که تنها یک راه برای پیروزی دارند و آن خریدن موفقیت است.
این فصل، رئال در خرید کلیدهای موفقیت بد عمل کرد و از بد حادثه برخلاف نیم‌قرن دوران دیکتاتوری فرانکو، بزرگ‌ترین حامی تاریخی‌شان و حکومت
8 ساله راستگراها که نقطه آغاز فرضیه تیم کهکشانی بود نمی‌توانند تحت حاکمیت چپگراها قهرمانی را هم بخرند. نتیجه می‌شود آن چیزی که شنبه‌شب دیدیم.
این بزرگ‌ترین پیروزی بارسا در ابعاد فوتبالی بود و بزرگ‌ترین شکست رئال در سال‌های اخیر. البته برخلاف طرفداران رئال که عادت دارند پیروزی‌های بزرگ تیمشان بر رقیب را به «تحقیر» تعبیر کنند، سپیدها از سوی آبی و اناری‌ها تحقیر نشدند بلکه این مدیران، مربیان و بازیکنان سپیدپوش بودند که هوادارانشان را با کز کردن در انتهای زمین تحقیر کردند. حتی روزی که هواداران برنابئو به افتخار درخشش رونالدینیو در ال‌کلاسیکو 5-2004 ایستادند و برای آبی و اناری‌ها کف زدند نیز تحقیری در کار نبود اما حتی آن شب هم شاهد چنین فاصله فاحشی میان بارسا و رئال نبودیم. اگر تعارف را کنار بگذاریم، به قول سردبیر روزنامه «ال‌موندو دپورتیوو» بارسا باید تا اطلاع ثانوی با رقیبی بزرگ که سابقاً رئال مادرید نام داشت خداحافظی کند و فعلاً به رقابت با ویارئال، والنسیا، اسپانیول و اتلتیکو مادرید قناعت کند.