حسین جوادی:
انتظار برای «ال‌کلاسیکو» به پایان می‌رسد و نبرد سنتی بارسا و رئال به‌دنبال تمامی پیش‌بینی‌های درست و غلط با سوت کانتالخو داور دیدار شروع می‌شود. باران ورزشگاه نوکمپ را مورد لطف قرار داده تا شاید به نظر آید از زیبایی که انتظارش را داشتیم کاسته می‌شود اما اینگونه نیست و هرچه قطرات باران سریع‌تر می‌شوند بازیکنان هم با سرعت بالایشان ال‌کلاسیکوی زیبای دیگری را رقم می‌زنند، تمامی پیش‌بینی‌ها چه از نوع عوام آن و چه از نوع سیاسی و تخصصی به برتری پرگل آبی و اناری‌ها رای می‌داد. حال خوش این روزهای بارسلونا به علاوه وضعیت بغرنج رئال سبب شده بود بازنده و برنده از قبل مشخص شوند. حتی ذهن تعدادی از هواداران نیز بر این باور بود که باید بارسلونا را صاحب سه امتیاز خانگی بدانیم و اگر به چند روز قبل برگردیم برند شوستر نیز عقیده داشت پیروزی در این دیدار با دارودسته‌ای که نصف آن تار و مار شده و به دلیل مصدومیت، کمر تیم را شکسته‌اند نمی‌تواند واقعی به نظر برسد. اما هنوز بارقه‌هایی از امید به چشم می‌خورد و نخستین و مهم‌ترین آن نزد سران باشگاه بود، شاید هم آنها از ترس خراب نشدن چهره مدیریتی‌شان تصمیم گرفتند تا آقای «ترسو» را کنار بگذارند و روانشناسی به نام راموس را به مدت شش ماه استخدام کنند، اما نیتشان هرچه بود تصمیم درستی به نظر می‌رسید چون او در تجربه اول برابر زنیت موفق نشان داد پس می‌توان اینطور بیان کرد که هنوز به تساوی یا پیروزی در ال‌کلاسیکو می‌شد امیدوار بود. به هر حال از سوی دیگر لازم نیست از گواردیولا و پسرانش تعریف و تمجید کنیم چون بدون شک آنها رویایی‌ترین بارسلونای دهه اخیر هستند، پس نیازی نیست تا به بیان واژه‌های کلیشه‌ای بپردازیم. اما دیداری که برگزار شد از دو جنبه بسیار واجب است تا به آن بپردازیم، اول اینکه به همگان ثابت شد که چرا ال‌کلاسیکو هنوز در صدر داربی‌های جهان، جزو پربیننده‌ترین دیدارهاست و چرا فوتبال کشورهایی نظیر ایتالیا، فرانسه با عدم استقبال هواداران روبه‌رو می‌شود. به نظر می‌رسد دیگر نباید به دنبال طرح موضوعاتی مانند فوتبال ایتالیا رو به زوال می‌رود یا همانند اینها بود. چون کافی است تا نگاهی به دیدار شنبه‌شب یا همان ساعات ابتدایی بامداد یکشنبه می‌انداختید، باورکردنی نبود، تیم سفیدپوش همان رئالی بود که قرار بود پنج گل بخورد یاآن طرف بارسلونا دست به فوتبالی زشت نزند. بازیکنان هر دو تیم آنقدر دویدند که دیگر حرفی برای ماندن نمانده بود. خب فکر می‌کنید چرا این اتفاق در دیدار 2 تیم یوونتوس و اینترمیلان نمی‌افتد و این رقابت در میان سکوهای خالی برگزار می‌شود یا چرا اینقدر داربی‌های انگلیسی کسل‌کننده است؟ دیدارهایی که بیشتر به راگبی می‌ماند تا فوتبال! جوابش کاملا واضح است، هیچ کدام از آنها مانند ال‌کلاسیکو در قلب هوادارانشان ریشه محکمی ندارند و معلوم می‌شود که چرا به آن ال‌گران‌کلاسیکو می‌گویند. حتی اگر مدیران دو باشگاه به ظاهر کنار یکدیگر بنشینند یا ساعت‌ها قبل از آغاز دیدار با یکدیگر بر سر میز غذا قرار بگیرند باز هم نمی‌توانند اوج نفرت را از همدیگر پنهان کنند! جالب است دو واژه عشق و نفرت در کنار هم قرار می‌گیرد، یعنی دقیقا همان حلقه مفقوده‌ای که در دیگر نقاط اروپا دیده نمی‌شود. عشق و نفرت موجب می‌شود رئال با داشتن لشکری از مصدومان طوری برابر بارسا در نوکمپ صف‌آرایی کند که حتی طرفداران دوآتشه کاتالان نتوانند تا دقایق پایانی نتیجه را پیش‌بینی کنند. همین عشق و نفرت موجب می‌شود جنبه دومی که می‌خواستیم به آن بپردازیم خودش نمایان شود. درست است این 2 واژه موجب شد تا پیش‌بینی‌ها تا حدودی غلط از آب درآید، نگاهی به هر 2 دروازه‌بان می‌انداختید، کاسیاس که تا همین چند روز پیش مضحک‌ترین گل‌ها را دریافت می‌کرد تا دقیقه 80 بازی، فوق‌العاده بود، پنالتی گرفت، تک به تک را مهار کرد و... حالا از آن طرف والدز که شاید نقطه‌ضعف بارسلونا باشد در شب ال‌کلاسیکو درخشید، درنته، رائول، متدزلدر و کاسیاس، آنری، والدز، آبیدال و آلوز خیلی خوب برای تیم‌هایشان ظاهر شدند و جدا از نتیجه‌ای که گرفته شد و جدا از اینکه داور دیدار، خیلی خوب قضاوت نکرد ولی روی هم رفته ال‌کلاسیکوی نفسگیری بود آن هم در زیر باران تند اسپانیایی که با زیبایی‌های تصویربرداری عظمت آن دوچندان می‌شد، «باران در اسپاین می‌بارد فراوان...» (این قطعه شعری است از فیلم کلاسیک و هنرمندانه «بانوی زیبای من» فیلمی از جورج کیوکر 1964) به همین دلایل است که ال‌کلاسیکو در هر شرایطی با شور و هیجان خاصی برگزار می‌شود، حتی اگر دو تیم در بحران نیز بسر ببرند اما نبردشان در ال کلاسیکو زیباتر از فینال لیگ قهرمانان اروپاست.