چند دهه قبل، معماران تنها می‌توانستند تصوری از ایده‌های خلاقانه و بناهای شگفت‌انگیز خود داشته باشند، در حالی که امکان ساختن چنین پروژه‌های جاه‌طلبانه‌ای وجود نداشت اما امروزه ساخت پهنه‌ای شناور از حباب‌های شیشه‌ای یا استادیوم ورزشی بافته شده از تیرهای فولادی یا حتی پوشش شفاف چادرمانندی روی هزاران مترمربع زمین- که صرفا می‌توانست در تصور آدمی شکل بگیرد- جنبه عملی به خود گرفته است. هرچند عموم مردم ساخت چنین بناهایی را حاصل ابتکار و خلاقیت معماران و مهندسان می‌دانند اما حقیقت این است که برپایی چنین سازه‌هایی بیش از هر چیز مدیون ویژگی‌های منحصر به فرد ماده‌اي است که به‌طور مخفف ETFE نامیده می‌شود. یک پلیمر با پایه فلوئوروکربن بسیار بادوام و با قابلیت‌های فوق‌العاده که از آن به عنوان ماده ساختمانی آینده نام برده می‌شود. این پلیمر شگفت‌انگیز یک پلاستیک شفاف تفلونی است که جایگزین شیشه و پلاستیک‌های معمولی در بسیاری از ساختمان‌ها شده است. هر چند این ماده با کارهای معماری شگفت‌انگیز به جهانیان معرفی شده اما در حقیقت تاریخچه اختراع آن به دهه 70 میلادی بازمی‌گردد که نخستین‌بار در صنایع هوانوردی به کار برده شد. ETFE از حدود 15 سال پیش مورد توجه معماران قرار گرفت و هم‌اکنون بناهای بسیاری در سراسر جهان با استفاده از آن ساخته می‌شود.
پروژه ادن در انگلستان (2001)
این پروژه عظیم‌ترین بنای ساخته شده با استفاده از ETFE است. این بنا گلخانه بزرگی با گنبدهای ژئودزیک است که قابلیت پرورش انواع گونه‌های گیاهی بومی اقلیم‌های مختلف سراسر جهان را داراست؛ از اقلیم مدیترانه‌ای گرفته تا جنگل‌های پرباران استوایی اما نکته اینجاست که تمام این ویژگی‌ها مدیون قابلیت‌های فوق‌العاده ETFE نظیر انعطاف‌پذیری، سبکی، دوام و... است که معمار پروژه نیکولاس گریمشاو را در طراحی و اجرای آن یاری کرده است.
استادیوم بازل در سوییس (2001)
این پروژه توسط معماران مطرح، هرزوگ و دمورن طراحی شده است. استادیوم شکل پف کرده خود را در نمای بیرونی از پانل‌های بادکرده‌ای به دست آورده که از ورق‌های ETFE ساخته شده‌اند. برای ایجاد چنین پانل‌هایی، هوای خشک با فشار به داخل 2 ورق ETFE که از تمام جهات به یکدیگر جوش داده شده‌اند، دمیده می‌شود. در نمای این استادیوم نام شهر بازل توسط ورق‌های ETFE که دارای رنگ قرمز ثابتی هستند حک شده و در دیگر قسمت‌ها، نما به‌صورت نیمه‌شفاف همانند پرده سینماست که با جلوه‌هایی از طریق پرژکتورها روشن می‌شود.
استادیوم آليانس آر‌نا در آلمان (2005)
این استادیوم فوتبال در مونیخ، ابتکار دیگری از هرزوگ و دمورن است. لقب (قایق بادی) این استادیوم، ریشه در شکل منحصر به فرد و نیز 2 هزار و 800 پانل پف کرده ETFE دارد که نمای خارجی آن را پوشانده‌اند. همانند استادیوم بازل، پوسته استادیوم آلیانس هم، شب‌هنگام روشن می‌شود و بسته به تیمی که در آن میزبان است به رنگ‌های قرمز، آبی یا سفید درمی‌آید.
مرکز بازی‌های آبی پکن (2007)
این ساختمان ملقب به مکعب آبی است و میزبان بازی‌های آبی المپیک 2008 پکن بود. در طراحی و ساخت این بنا، بر اساس ایده خاص آن، از 4هزار پانل ETFE در جداره‌ها و سقف استفاده شده تا جلوه‌ای حباب‌مانند در داخل و خارج آن ایجاد شود. مکعب آبی دارای 5 استخر برای شنا، شیرجه و واترپولو و 17هزار سکو برای تماشاگران است. همچنین این ساختمان جزو معدود بناهایی در جهان است که بیشترین بهره‌وری انرژی را داراست. لایه‌های حبابی آبی‌رنگ در نما، این قابلیت را به‌وجود آورده تا ساختمان همانند یک گلخانه تا 90 درصد انرژی تابشی خورشید را در خود حبس کند و از آن برای گرمایش داخلی و گرمایش استخرها استفاده شود.
مرکز تفریحی در قزاقستان (2008)
این پروژه که توسط دفتر معماری نورمن فاستر طراحی شده یک مرکز بزرگ تفریحی و فرهنگی است که در آستانه، پایتخت کشور قزاقستان واقع شده است. این مرکز شامل گستره‌ای از فروشگاه‌ها، کافه‌ها، سالن‌هاي تئاتر و... است. سازه این بنا به یک چادر غول‌پیکر بر فراز یک کوهستان شباهت دارد. در حقیقت ETFE نقش یک پوشش را در ساخت این بنا بازی می‌کند و غشای عظیم خارجی آن را تشکیل می‌دهد، در نتیجه این امکان فراهم می‌شود که در عین عبور نور به فضاهای داخلی، مردم در مقابل اثرات نامطلوب آب و هوای ناملایم محافظت شوند و کل مجموعه در سراسر سال قابل استفاده شود.