بردیا یادگاری:
لحظه کلیدی مسابقه زمانی بود که محمد‌علی کریم هافبک راست عراق با تکلی بی‌مورد موجب اخراج خود شد. در این لحظات عراق گل تساوی خود را مقابل ایران به ثمر رسانده بود و به نظر نبض بازی را در دست داشت. عراق که در ابتدای بازی با خوش‌شانسی از چند موقعیت خوب تیم ایران جان سالم به در برد به مرور و بویژه در نیم‌ساعت پایانی مسابقه، برتری خود را به ایران تحمیل کرد. ایران البته در دقایق بسیاری از بازی برتری بی‌چون و چرایی در زمین داشت اما عراق با انگیزه بسیار و با قدرت خوبی در زمین حاضر شده بود و عرق تیم قطبی را درآورد.
به طور کلی نکته‌های زیر را می‌شود درباره بازی تیم ملی بولد کرد:
1- پیشرفت به معنای واقعی کلمه چیزی نیست که آن را بتوان در تیم ملی فوتبال ایران دقیقا مشاهده کرد. شکل بازی تیم ملی چشم‌نواز و جذاب نیست و بازیکنان در گردش توپ در نقاط مختلف زمین مشکل دارند. این نقيصه‌ای است که تنها با تمرین و تمرین و یک مربی سخت‌گیر و صاحب ایده رو به بهبود
خواهد رفت.
2- ضعف دفاعی همچنان تیم ملی را رنج می‌دهد. آرایش تیم ملی به هنگام دفاع است و نه آنچه کارشناسان تلویزیونی به اشتباه آن را طور دیگری تعبیر می‌کنند. در واقع غیرممکن است که در یک مسابقه یک تیم به تیم مقابل شانس گلزنی ندهد اما باید به خاطر داشته باشیم که در فوتبال تیمی برنده است که اشتباه کمتری مرتکب شود. در تیم ملی ما اما اشتباهات همچنان بالاست.
3- هرگاه روی مدافعان وسط تیم ملی فشار وارد می‌شود آنها به نقطه سردرگمی می‌رسند. نکته مهم این است که ما سال‌هاست به مدافعان خود آموخته‌ایم که زیر توپ بزنند حال آنکه نقطه آغاز بازی‌سازی، خط دفاعی هر تیمی است. مدافعان تیم‌ملی در هنگام ارسال پاس‌های عرضی دست‌پاچه عمل می‌کنند و در حرکات رو به جلو چندان موفق نیستند. این مسأله‌ای است که ایران را در مسابقات جدی زیر فشار خواهد گذاشت. افشین قطبی از موهبت مدافعان سریع، دو پا و بازی‌ساز برخوردار نیست و این مشکلی است که در جام ملت‌ها نیز با ما خواهد بود.
4- تیم ملی ایران سریع بازی نمی‌کند که البته تغییرات بویژه در گوش‌ها و هافبک‌های وسط در این کاهش کیفیت بازی موثر بود. ایران بویژه در هنگام حمله سبک تازه‌ای را آموخته و در عمق خوب کار می‌کند اما به نظر می‌رسد مهارت مهاجمان در زدن به عمق متناسب با توانایی‌های ارسال پاس هافبک‌ها نیست. در بازي با عراق ایران در توپ‌های برگشتی شانس‌های خوبی داشت اما کمتر مهاجمان در موقعیت تک به تک قرار گرفتند.
5- مدافعان وسط تیم ملی نباید نبردهای تن به تن را به بازیکنان حریف ببازند. در این زمینه شکل بازی آندو تیموریان و پژمان نوری الگوی مناسبی برای سایر بازیکنان است.
6- دومین گل محمد غلامی در سومین بازی ملی نشان داد که بازیکنی در خط حمله ظهور کرده که یک استعداد جدید برای فوتبال ایران است. شناخت ظرفیت‌های بازی غلامی و تنظیم فاز تهاجمی روی حرکات او نقشه‌ای است که می‌تواند ما را صاحب امیدواری‌های بیشتری بکند.
7- تغییر تاکتیک و تغییر آهنگ. البته با تغییرات وارد شده در ترکیب تیم ملی نباید انتظار بیشتری از تیم ملی داشته باشیم اما شکل کلی یک تیم باید نشان‌‌دهنده قابلیت‌های تاکتیکی آن باشد. ما سال‌هاست در رده ملی تیم کاملی نداشته‌ایم اما حرکت به این سمت آغاز شده است. باید صبر کرد و منتظر ادامه کارهای قطبی در تیم ملی ماند. آنچه مسلم است این است که فوتبال ملی دوباره مایه امیدواری است اما ما احتیاج به سخت‌گیری بیشتر، تمرکز و کار و کار و کار داریم.