وحيد ارجمند:
اظهارات اخیر حسین مرعشی، از بستگان حجت‌الاسلام هاشمی رفسنجانی در جمع دانشجویان مرودشت را می‌توان شاخصه‌ای برای تفسیر «حکومت‌داری» در نگاه این قبیله قلمداد کرد. این نوشته خواهان توجه به این اظهارنظر عضو کارگزاران که «ما دزد هستیم و احمدی‌نژاد نتوانست مچ ما را بگیرد» از منظر صحت و سقم گفته وی یا میزان اختلاس و رتبه آقای مرعشی در اختلاس نیست؛ چرا که قضاوت در این باره را به افکار عمومی واگذار می‌کنیم. این نوشته در نظر دارد تفکر و به دیگر عبارت، جسارتی که منجر به پدیدار شدن چنین اظهارات و ادبیاتی در سپهر سیاسی کشور شده را نقادی کند. حسین مرعشی که روزگاری رئیس دفتر هاشمی رفسنجانی و نیز معاون سیدمحمدخاتمی بود، اینک به عنوان نماد بخشی از گفتمان این 2 دولت به حساب می‌آید و تاسف‌برانگیز است قدرت‌گیری گفتمان‌هایی که مرعشی بخشی از ترجمان آنها را برعهده دارد. به راستی این چگونه تفکری است که مردم در قبال جوابگویی از آنها به خاطر عملکرد قابل انتقادشان مستحق چنین اهانت‌هایی می‌شوند؟ چرا جایگاه مردم نزد این افراد بدین میزان نازل شده که نقل چنین اظهارنظرهایی را اینک شاهدیم. اما چند نکته درباره «ما دزدیم و احمدی‌نژاد نتوانست مچ ما را بگیرد!»؛ 1- با استناد به این جمله، آقای مرعشی با اطمینان خاطر به کدام پشتوانه چنین صریح به دزد بودن خود معترف می‌شود؟ طبیعی است مجازات «سرقت» مشخص و قابل تعریف است اما چرا مرعشی اینگونه فارغ‌البال و با لبخندی ملیح به دزدی خود اذعان می‌کند و مطمئن از عدم پیگیری این گفته خود است؟ 2- رئیس دفتر حجت‌الاسلام هاشمی رفسنجانی در دوره ریاست جمهوری وی، پس از بیان «ما دزدیم» صراحتا اعلام می‌کند که «احمدی‌نژاد نتوانست مچ ما را بگیرد». در این‌باره باید گفت که بدون شک اعتراضات شدید آقای مرعشی و فرادستان و فرودستان وی به جهت‌گیری‌های احمدی‌نژاد، نشانگر عصبانیت آنها از این تصمیمات است. قطعا وقتی جیغ و فریاد جماعت دزد از یک اقدام بلند می‌شود، باید این واقعیت را پذیرفت که روال و شرایط برای آنها همانند گذشته نیست بنابراین احمدی‌نژاد توانست مانع تداوم دست‌درازی‌ها شود که اگر این واقعیت نبود، قطعا جناب مرعشی و دوستان وی هیچگاه مخالف احمدی‌نژاد و احمدی‌نژادها نبودند. اما سرخوشی و شیرین‌زبانی جناب مرعشی شايد به‌خاطر «عدم مجازات» باشد. در این باره نیز باید گفت این سفارشات و فشارهای بی‌سابقه به دستگاه‌های ذی‌ربط است که مانع اعمال مجازات درباره مجرم می‌شود، نه ضعف قانون یا ناتوانی در پیگیری این موضوع. در شرایط فعلی کوتاهی دست «دزدها» از اموال مردم خود بهترین دستاورد است و مطمئناً در آتیه‌ای نه‌چندان دور، مرحله دوم که مجازات «دزدها» است نیز محقق خواهد شد. 3- همانگونه که گفته شد، ادبیات آقای مرعشی در مواجهه با مردم غیرقابل تحمل است. جسارت در توهین به مردم و به کار بردن ادبیاتی که بیشتر به واژگان مصطلح در میان راهزنان و چماقداران و عربده‌کشان «قدیم» شباهت دارد، به هیچ‌وجه قابل پذیرش نیست. جناب مرعشی باید بدانند شرایط فعلی دیگر همانند گذشته نیست که برخی در دولت‌ها و به واسطه انتساب به برخی شخصیت‌های بانفوذ، برای خود شأن سلطنتی قائل شده و برای نشان دادن این جایگاه، توهین به مردم را پیشه کنند. دریدگی در انتخاب واژگان دیگر جایگاهی در ادبیات سیاسی کشور ندارد و موجبات نفرت مردم را فراهم خواهد کرد. مردم به هیچ وجه خواهان بازگشت به مناسبات ارباب و رعیتی نیستند و عرصه را برای بازگشت «اربابان و عالیجنابان» فراهم نمی‌کنند.