حالا می‌فهمیم که چرا فرگی در زندگی حرفه‌ای‌اش به دنبال به دست آوردن گنجینه ملی نیست، حالا می‌دانیم که چرا فرزندان و خانم فرگوسن مدت‌زمان طولانی را صبر کرده‌اند تا او به عظیم‌ترین افتخاراتش برسد.
او همیشه در بهترین و درست‌ترین مکانی که لیاقتش را داشت قرار می‌گرفت، نشستن روی نیمکت بزرگ‌ترین باشگاه اروپا که فرصت نفس کشیدن را برایش مهیا ساخت، مزید بر این علت است. خب، مردم نیز با استناد به این دلایل خیلی راحت و بدون هیچ بحثی درباره فرگی می‌گویند؛ «می‌دانید ... واقعا او بهترین است ...» بهترین برای همیشه، به‌طوری که او را لایق دریافت جایزه نوبل می‌دانند، مردی که افتخارات زیادی برای «من‌یو» به دست آورد و کارخانه آنها را با محصولات جدیدی به بازار عرضه کرد اما همیشه نمی‌توان فرضیات را بر پایه و اساس این عقاید بنا گذاشت، لااقل چهارشنبه شب، فینال لیگ قهرمانان، شب ناامید‌کننده‌ای برای فرگی و پسرانش بود. شاید تا قبل از به صدا درآمدن سوت آغاز بازی هیچ شبهه‌ای وجود نداشت که پیرمرد اسکاتلندی به درستی تا اینجا رسیده اما قهرمانی بارسلونا بدان معنی بود که اگر قرار است درباره فرگی اظهارنظر کنیم باید با احتیاط و چرخاندن این واژه‌ها در زبان، تمام جوانب را بسنجیم. این بازی به ما نشان داد که او فرسوده شده و دیگر به مرز بی‌میلی و اشباع شدن رسیده است، البته اگر او برنده فینال مهیج می‌شد بدون‌شک در بالاترین جایگاه اروپا و انگلیس قرار می‌گرفت و آن وقت می‌توانستیم او را پیرمرد دست‌نیافتنی خطاب کنیم و شاید هم می‌توانست به رکورد باب پیسلی برسد، مربی افسانه‌ای که توانست سه‌بار عنوان قهرمانی اروپا را با لیورپول به دست بیاورد، شما می‌توانید درباره 11 عنوان قهرمانی فرگی در 22 سال از حضورش در «من‌یو» سخن بگویید اما در حقیقت مجبورید درباره مدت‌زمان طولانی که او در اولدترافورد سپری کرده تا بتواند این عناوین را به دست آورد تأمل کنید، ما نیز با رکورد‌ها و افتخاراتی که او به دست آورده موافقیم اما باید با احترام بگوییم،فرگی تنها دو بار فاتح لیگ قهرمانان شده و چهارشنبه شب اگر او به این افتخار نائل می‌شد آن وقت می‌شد درباره تاریخی‌ترین پیروزی‌اش گفت‌و‌گو کنیم اما شرایط این‌گونه پیش نرفت، درست زمانی که سوت بازی به صدا درآمد گویی همه چیز به خواب رفته و کمی آن‌طرف‌تر مردی هست که به این استدلال رسیده؛ مربیگری، انتهایش به کجا می‌رسد؟ و در پایان دیدار شما هم می‌توانستید در این‌باره تفکر کنید. نکته‌ای که در اینجا مشخص شده، این است که بعضی از بازیکنان با نحوه نمایش ضعیفشان سبب شدند تا مشکلات دوچندان شود، به طور مثال، اندرسون در زمانی که گل اول به ثمر رسید، خواب بود و سمت چپ دفاع «من‌یو» که گفته می‌شد شکست‌ناپذیرند، مغلوب حرکات پسران کاتالان شد، آن هم در عرض 10 دقیقه! حالا فکر می‌کنید برلیان پرتغالی فرگی، کریس رونالدو کجای این معرکه بود! او حتی سال گذشته غیر از آن گلی که به چلسی زد کار زیادی از دستش برنیامد و حتی ضربه پنالتی که به باد داد می‌توانست برایش یک تراژدی خلق کند. این فصل هم کریس نشان داد مرد بازی‌های بزرگ نیست و هرگز نمی‌تواند ذهنش را در این گونه نبردها تحت کنترل بگیرد و حالا فکر کنید بازیکنان «من‌یو» چگونه عاجزانه به پسران گوآردیولا نگاه می‌کردند، آن هم زمانی که کاتالان‌ها مالکیت توپ را برعهده داشتند، آن زمان بود که فرگی نیز احساس ضعف می‌کرد. این دیدار بزرگ‌ترین شانسی بود که نصیب فرگوسن می‌شد، چیزی که پیسلی از آن بی‌نصیب نماند و هر مربی به خوبی می‌داند که چطور و چگونه باید از این موقعیت‌ها استفاده کند اما خب، گل دوم که توسط مسی به ثمر رسید نبوغ پسر آرژانتینی را به رخ شیاطین کشید، آن زمان بود که همه چیز برای مربی بزرگ تمام شد.
منبع: Times