میثم بهرامی:
یک قسمت از طبقه دوم ورزشگاه آزادی یک دفعه شلوغ می‌شود. سربازان نیروی انتظامی دور یک نفر حلقه می‌زنند. انگار که یکی از اوباش یا در لفظ اجانب، هولیگان را گرفته‌اند، اما مشت‌ها بالا نمی‌روند و باتوم‌های سربازان از غلاف بیرون نمی‌آیند. از دور که نگاه می‌کنی انگار یک اتفاقی افتاده، اما نزدیک که می‌شوی، می‌بینی سربازها دور چای فروش ورزشگاه حلقه زده‌اند و دست‌شان را دراز کرده‌اند تا یک لیوان چای از او بگیرند. این عادت چای‌فروش ورزشگاه است که بعد از بازی، زمانی که خیالش راحت شد همه تماشاگران رفته‌اند و دیگر هیچ کسی از او خرید نمی‌کند، چای داخل کتری بزرگش را که دور آن چند دور پارچه پیچیده تا کار عایق حرارتی را انجام دهد، مفت و مجانی به سربازان نیروی انتظامی می‌دهد! اما نه به پاس تشکر از زحمات آنها که اگر این کار را نکند محتویات کتری سرد می‌شود و باید آن را دور بریزد!
این تنها بخشی از آشفتگی‌های ورزشگاه آزادی بعد از برگزاری مسابقات لیگ برتر است. تازه این اتفاق زمانی می‌افتد که سربازان، تمام هواداران را از ورزشگاه بیرون کرده‌اند و خدمت‌شان را انجام داده‌اند. بین خالی کردن ورزشگاه و به خط شدن جلوی در غربی استادیوم 100 هزار نفری، چند دقیقه وقت خالی وجود دارد که سربازان می‌توانند از این فرصت برای حلقه زدن دور چای فروش ورزشگاه استفاده کنند. معمولا به خط شدن آنها را فقط خبرنگاران و عوامل رسانه‌ها می‌توانند ببینند. چون تا آن زمان همه رفته‌اند و حدودا یک ساعت از پایان مسابقه گذشته است. هواداران که می‌روند، دیگر خیال نیروی انتظامی هم راحت می‌شود. می‌ماند ترافیک بیرون ورزشگاه که آن هم ارتباطی به یگان ویژه و سربازان پلیس ندارد. بیرون ورزشگاه، تا میدان آزادی و مناطق غربی تهران، همه چیز تحت تاثیر نتیجه مسابقه‌ای است که در ورزشگاه آزادی برگزار شده. ترافیک خیابان‌ها برای یکی، دو ساعت زیاد می‌شود و جمعیت داخل مترو هم تحت تاثیر افرادی هستند که از ورزشگاه بیرون آمده‌اند. هر چه به سمت شرق تهران می‌روی تعداد تماشاگران و آنهایی که پرچم یک تیم فوتبال را روی دوش خود انداخته‌اند کمتر می‌شود اما تاثیر پذیری محیط از آنها کم نمی‌شود. تماشاگران تحت تاثیر جو ورزشگاه وارد خیابان‌ها می‌شوند و این شرایط تا زمانی که وارد خانه‌های خود می‌شوند ادامه دارد، انگار که محیط باید با آنها سازگار شود نه آنها با محیط! در همان لحظاتی که تماشاگران نظم ظاهری شهر را به هم می‌ریزند، داخل ورزشگاه اوضاع آشفته‌ای برقرار است. عجیب‌ترین صحنه را می‌توان داخل رختکن تیم‌ها دید؛ جایی که بازیکنان محبوب فوتبال، همان‌هایی که رقم قراردادهایشان آدم را به فکر فرو می‌برد، زباله‌های خود را روی زمین ریخته‌اند و کف رختکن را با سطل زباله یکی کرده‌اند. دسته گل‌هایی که اول بازی به عنوان نماد احترام و خوشامد گویی به حریف و نشان دادن شعور اجتماعی باشگاه‌های ورزشی و البته فرهنگی تهیه شده‌اند، با گل‌های پرپر شده روی زمین ریخته‌اند و در کنار آنها، بطری آب معدنی و پوست میوه‌های مختلف است که روی زمین ریخته‌اند! بازیکنان در حال بیرون رفتن از رختکن از روی زباله‌ها می‌پرند و پیرمردی که مسؤول نظافت رختکن است، انگار که دیدن این صحنه‌ها برایش عادی شده باشد، منتظر می‌ماند تا آنها بروند و برای تمیز کردن رختکن دست به کار شود. در کثیف شدن رختکن اصلا نتیجه بازی تاثیرگذار نیست. اگر باخته باشند از روی عصبانیت بطری آب و پوست میوه را به در و دیوار می‌کوبند و اگر برده باشند، از روی شادی آسمان را زباله افشان می‌کنند!
بیرون رختکن‌ها، 8-7 نفر برای آبیاری، جمع کردن زباله‌های داخل زمین و شناسایی و ترمیم قسمت‌های آسیب دیده چمن ورزشگاه وارد زمین چمن می‌شوند اما کسی به آنها توجه نمی‌کند. همه دنبال کار خودشان هستند و به فکر اینکه به منافع خود برسند. بیشتر از همه، فعالیت خبرنگاران به چشم می‌آید که معمولا دنبال بازیکنان و مربیان می‌روند و می‌خواهند با آنها مصاحبه کنند. داخل اتاق کنفرانس مطبوعاتی، همه منتظر می‌مانند تا مربیان دو تیم بیایند و مصاحبه کنند. تلاش خبرنگاران برای پرسیدن سوالات بیشتر، قابل ستایش است اما فیلمبرداران و عوامل اجرایی شبکه‌های تلویزیونی که نمی‌توانند درک کنند پرسیدن این همه سوال چه مزیتی دارد از هر فرصتی استفاده می‌کنند تا یک «خسته نباشید» بلند بگویند و پرسش و پاسخ را تمام کنند. برای آنها «زود رسیدن به خانه» مهم‌تر از «گرفتن تیتر یک» است.