بنت‌الهدی صدر:
مادربزرگ همیشه می‌گفت: شب عید غدیر و روز عید، لباس‌های تاکرده و تازه‌تان را از بقچه‌ها بیرون بیاورید و اتو بزنید و خوب عطرآگین کنید و بپوشید که تبرک عید شود. بچه سیدها هم که بیشتر از باقی نوه‌ها ذوق‌زده بودند، لباس‌های سبز به تن می‌کردند و هوا برشان می‌داشت برای شیطنت و بازیگوشی، بعد توی دنیایی از اسکناس‌های نو و تانخورده 20-10 تومانی پرت می‌شدند و کنار دست پدر می‌نشستند و امضا کردن‌هایش را تماشا می‌کردند. آن‌وقت پدر هم دستی به سرشان می‌کشید و لبخند نرمی روی صورتش نقش می‌بست. پوستش زیر ته‌ریشی خاکستری با آن تبسم عیدانه چین می‌خورد. دست بچه‌هایش را می‌گرفت و انگشت سبابه‌شان را با نوک خودکار جوهری می‌کرد و ردش را مثل یک دایره کوچک، گوشه اسکناس‌های نو می‌کاشت.
آقاجان هم میوه‌های از آب گذشته حوض را تو سبد می‌ریخت و می‌نشست به خشک کردنشان. بچه‌ها دورش حلقه می‌زدند و خنده‌کنان به میوه‌ها ناخنک می‌زدند و دیس‌های مرتب شیرینی را زیرچشمی ورانداز می‌کردند. غروب عید غدیر دیگر جلوی صدای خنده‌ها را هیچ غمی نمی‌توانست بگیرد. اهالی خانه می‌دویدند میان هال منزل و بساط شادی، خنده و مزاح جور می‌شد. صبح غدیر دنیا آن‌قدر تازه و معصوم به نظر می‌رسید که گویی درست با صدای اذان صبح متولد شده است. تازه‌تازه و با مزه «ازل»! حکایت صبح عید غدیر، حکایت شادی شیعه‌های پرشوری است که شعر امامت را بارها شنیده‌اند و طعم معنایش را در خم شدن رکوع‌ها و سجده‌هایشان چشیده‌اند. آخر صبح غدیر، سلام تازه‌ای دارد و گوش‌ها در جریان مداوم و پی در پی «یاعلی» تا منبری هجرت می‌کند که حبیب خدا از جهاز شتران کاروان حاجیان کنار چشمه «غدیر» برافراشت و تا عرش فرمود: من کنت مولاه، فهذا «علی» مولاه!
و تو باز موج می‌خوری در 12 مسیر، پشت هم،که جهان در حیرت دوازدهمی‌اش سلانه‌سلانه و شاید خسته در مسیر خاک تا آسمان قدم می‌زند...