اگر اخبار وزنه‌برداری را دنبال کنید حتما تا الان شنیده‌اید که سعید علی‌حسینی پدیده جدید دسته فوق سنگین وزنه‌برداری ایران لقب گرفته، کسی که در مسابقات جوانان آسیا نه‌تنها مدال طلای تورنمنت را به گردن انداخت که حتی توانست رکوردهای یکضرب و دو ضرب جوانان دنیا راهم بشکند. او هفته گذشته که به اردبیل بازگشت با استقبال همشهریان خودش به منزل رفت و حالا به فکر رسیدن به رکوردهای رضازاده است. او با 21سال سن پر امید‌ترین وزنه بردار ایران برای مسابقات جهانی پیش‌روست. بد نیست بدانید علی حسینی با رکوردهایی که در مسابقات جوانان آسیا زد می‌توانست مدال برنز المپیک 2008 پکن را مال خود کند اما حیف که در آن روزها به خاطر گذراندن دوره محرومیت دو ساله برای دوپینگ، المپیک را از دست داد.
ماجرای دوپینگ‌تان در دوران ایوانف چه بود؟
آقای ایوانف دیسیپلین زیادی در تیم ملی وزنه‌برداری داشت. هرشب ما را صدا می‌کرد در اتاقش تا با مشاوره پزشک تیم قرص‌ها و محلول‌هایی را بخوریم. هروقت هم می‌پرسیدیم که اینها چه چیزهایی است که به ما می‌دهید کسی جوابمان را نمی‌داد.
و با حضور سرزده ماموران وادا شما و هشت وزنه بردار دیگر به خاطر دوپینگ برای دو سال محروم شدید.
سخت‌ترین دوران زندگی من بود. چند ماه اول را تمرین نمی‌کردم اما بعد دیدم که نمی‌شود. برای همین تمرین کردم و با وجود اینکه محروم بودم حتی در اردوهای تیم ملی هم بودم.
انگار در اردوی وزنه‌برداری پیش از المپیک 2008 رکوردهای شما از حسین رضازاده هم بهتر بوده.
نه این‌طور هم که شما می‌گویید نبود. شاید من وزنه‌های سنگین‌تری بلند می‌کردم اما حاج حسین همیشه روی برنامه تمرین می‌کند و جوری وزنه می‌زند که در المپیک به بهترین فرم برسد و بهترین رکوردهارا بزند.
اما بعد از اینکه رضازاده مشکل قند خون گرفت و خداحافظی کرد، رشید شریفی به المپیک رفت و دوازدهم شد.
گذشته‌ها دیگرگذشته. اصلا نمی‌خواهم به آن روزها فکرکنم .
در مسابقات جوانان آسیا چه رکوردهایی زدی؟
در یکضرب 205 کیلو زدم. در دوضرب هم
241 کیلوگرم.
الان رکورددار جوانان جهان هستی چقدر با رکوردهای رضازاده فاصله داری؟
در یکضرب هشت کیلو گرم و در دو ضرب
22 کیلوگرم.
پس کار چندان راحتی هم برای قهرمانی در مسابقات جهانی سال آینده ندارید؟
اصلا کارم راحت نیست. هر وزنه برداری اگر یک روز تمرین نکند یک کیلو گرم عقب می‌افتد. من باید هر روز وزنه بزنم تا به رکوردهای جهانی برسم.
الان اگر بخواهند برای دسته فوق‌سنگین تیم ملی وزنه‌بردار انتخاب کنند، تو شانس بیشتری داری یا رشید شریفی؟
نمی‌دانم. به هر حال آقای رضازاده سرمربی تیم ملی هستند و انتخاب ایشان بهترین انتخاب خواهد بود.
اما رکوردهای شما از رشید شریفی خیلی بالاتر است.
این لطف شماست. حالا اگر بتوانم این رکوردها را تا آستانه مسابقات جهانی‌نگه دارم آن وقت می‌توانم به فوق سنگین تیم ملی هم برسم.
جانشینی رضازاده کار سختی است؟
بله. من خودم به خاطر مدال طلای آقای رضازاده در المپیک 2000 سیدنی رفتم در کلاس‌های وزنه‌برداری اردبیل ثبت نام کردم. اتفاقا به خاطر اینکه پدرم پیشکسوت وزنه‌برداری بود رفتیم همان سالنی که آقای رضازاده در کودکی در آنجا تمرین می‌کرد.
رضازاده نخستین مدال المپیک خودش را در بیست و دو سالگی در سیدنی 2000 گرفت. شما چه قولی می‌دهید؟
البته من اگر هم بخواهم نخستین مدالم را در المپیک 2012 لندن بگیرم تا آن روز بیست و چهار سالم شده. ولی سعی می‌کنم تا آن موقع در مسابقات جهانی مدال طلا بگیرم.
به هر حال انگار آن دو سال محرومیت حسابی شما را در وزنه برداری عقب انداخته.
آره دقیقا. اگر محرومیتم پیش از المپیک پکن هم تمام می‌شد یک المپیک بیشتر در زندگی‌ام تجربه می‌کردم.
از رضازاده لاغرتر به چشم می‌آیی. وزن شما چقدر است؟
150 کیلو گرم. البته نسبت به روزهای دوران چاقی آقای رضازاده که 165 کیلو بودند، سبک‌تر هستم. با این حال به خاطر اینکه قدم نسبت به ایشان بلند‌تر است، لاغرتر به نظر می‌رسم. من 193 سانتیمتر قد دارم. در حالی که آقای رضازاده
182 سانتیمتر قد داشتند.
جالب نیست که پس از رضازاده اردبیلی، یک وزنه بردار اردبیلی دیگر بیاید و جای او را بگیرد؟
جوی‌که در اردبیل برای وزنه‌برداری وجود دارد در هیچ شهر دیگری نمی‌بینید. در اردبیل پس از هر قهرمانی رضازاده پدر‌و‌مادرها دست پسرهای‌شان را می‌گیرند تا در کلاس‌های وزنه‌برداری ثبت نام کنند.
الان در سالن‌های اردبیل کسی را می‌بینید که در سال‌های آینده بتواند جای شما را پرکند؟
سخت است در آن سن‌ها بتوانی استعداد کسی را کشف کنی. رکوردها در آن سن پایین است.
انگار پدر شما هم نقش زیادی
در پیشرفت شما داشته.
بله. عزیز علی حسینی پدر من در سال 1364 در مسابقات آسیایی در تبریز مدال برنز قاره را گرفته بود و نخستین مشوق من در وزنه‌برداری هم پدرم بود. پدرم اولین مربی من در وزنه‌برداری بود و تا سال‌ها تحت نظارت ایشان کار می‌کردم.
وضع خورد و خوراک شما چطور است؟
بد نیست. همان سه وعده غذای روزانه را می‌خورم. البته یک کم پر و پیمان‌تر از دیگران. خدا مادرم را نگه دارد که عاشق قورمه سبزی‌هایش هستم. وقتی قورمه‌سبزی می‌پزد یکی، دو تا دیس پر می‌خورم.
حسین رضازاده روزانه 5 وعده غذا می‌خورد. انگار در دسته فوق سنگین هرقدر وزن وزنه بردار سنگین‌تر باشد، رکورد زدن راحت‌تر است.
بله. جالب هم اینجاست که تا وقتی ورزش می‌کنیم وزن مان بالا می‌ماند و بعد از اینکه تمرینات را ول کنیم لاغر می‌شویم. برخلاف دیگر ورزش‌ها که اگر آن را ول کنید چاق‌تر می‌شوید.
یک نکته با مزه دیگر هم اینکه همه به اشتباه تصور می‌کنند نام کوچک شما «علی» است. در حالی که نام اصلی شما «سعید» است. سعید علی حسینی.
آره دیگر. این هم از شانس ما. در خیابان پیش می‌آید که اشتباه «علی آقا» صدایم می‌زنند. من هم برای اینکه تو ذوق‌شان نخورد چیزی نمی‌گویم و جواب‌‌شان را می‌دهم.