ستاره است
نویسنده و کارگردان: فریدون جیرانی
بازیگران: نیکی کریمی، امین حیایی، اندیشه فولادوند، مژگان ربانی
الهام صالح:
«صدا! دوربین! حرکت» این جمله‌ها به یمن پخش پشت صحنه فیلم‌ها، برای مخاطب آشناست. اینها یعنی فیلمی در جایی فیلمبرداری می‌شود. عجله نکنید! اینجا قضیه کمی متفاوت است. اینجا فیلم تو فیلم است. از پشت شیشه خودرو می‌توان شهر و خیابان‌ها را دید. امین حیایی با لهجه گيلكي صحبت می‌کند، او راننده یک گروه فیلمبرداری است. و دوباره: «صدا؟ رفت! دوربین؟ رفت!» آدم‌ها و خیابان‌ها و اشیا، هر چیزی که فکر کنید سیاه و سفید است. سیاه یعنی یک معضل، سیاه یعنی قرار است موضوع تلخ باشد و سیاه یعنی؛ اعتیاد. «ستاره است» دومین جلد از سه‌گانه «ستاره‌ها» ساخته فریدون جیرانی به معضل اعتیاد می‌پردازد. البته پیش از این معضل، مشکلات یک هنرپیشه به نمایش درمی آید. «فرزانه مشرقی» بازیگری جوان است که در فیلم کارگردانی تازه‌کار، نقش زنی میانسال و موادفروش را بازی می‌کند. او همان بازیگری است که قرار است مشکلاتش به نمایش درآید. تماشاچی برای رویارویی با مشکلات او خیلی معطل نمی‌ماند. وقتی بازیگر در اولین صحنه‌های فیلم به شخص آن سوی خط تلفن نهیب می‌زند که: «من هفته پیش مهمونی نرفتم، زندونی نشدم...»، یعنی که مخاطب باید سریع موضوع را بگیرد. اما داستانی دیگر در خلال این داستان رخ می‌دهد. زنی جوان، هنرپیشه را با خود همراه می‌کند. منتظر چی هستید؟ بقیه ماجرا؟ نخیر! قرار نیست فیلم لو برود. فقط اینکه «ستاره است»، در بعضی صحنه‌ها عجیب می‌شود. تیک‌تاک ساعت به گوش می‌رسد، بی آنکه ساعتی وجود داشته باشد. صدای ویولون به گوش می‌رسد بی‌آنکه ویولونی وجود داشته باشد و وقتی زن جوان، خطاب به هنرپیشه می‌پرسد: «هاشم‌آقا خیلی دوست داشت؟»، روح مخاطب زخمی می‌شود. در «ستاره است» بازی و واقعیت درهم می‌آمیزد و وقتی فرزانه مشرقی خطاب به مامور نیروی انتظامی می‌گوید: «دارم بهت می‌گم من هنرپیشه‌ام، هنرپیشه! هنرپیشه! هنرپیشه!» مخاطب پیام فیلم را درک می‌کند.