هانیه باقری: پلاستیک کوچک نقل، توی دست کوچک‌ترین نوه خانواده پاره شد و دانه‌های سفید روی دامن صورتی دخترک شیرین‌زبان ریخت و صدای خنده ریزش بلند شد. پدربزرگ چشمش را از چشمان درشت و سیاه نوه دزدید و لبخند نرمی صورتش را پر کرد. نگاهش روی جمع یکدست فرزندانش مساوی و مداوم پخش شد که گاهی دانه‌های انار را قاشق‌کش می‌کردند. زیر لب چند سوره قرآن را به رسم فاتحه‌ای برای حافظ زمزمه کرد و کتاب غزل‌های شاعر شیراز را بین دست‌هایش گرفت و کاغذهای محکم زیر رفت و آمد انگشتان پدربزرگ دل توی دلشان نبود که انتخاب می‌شوند یا نه. کتاب باز شد و پدربزرگ بلند خواند: یاد باد آنکه سر کوی توام منزل بود
دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود...
عكس: فارس