کاپلو؛ تصویری از یک برنده

ادامه قسمت دوم: اسپال

دومین فصل حضور کاپلو یعنی 64-1963 به فصل بزرگی برای او تبدیل شد. او نه تنها نخستین بازی خود را برای تیمش انجام داد بلکه همانند داستان‌ها با عشق زندگی‌اش ملاقات کرد. یک روز که کاپلو با اتوبوس به مدرسه می‌رفت لائورا را دید؛ همه چیز دست به دست هم داد و اکنون پس از گذشت 45 سال از آن روز این دو هنوز در کنار هم هستند. فابیو و رجا هر دو بعدها در سال 1969 به فاصله چند هفته از یکدیگر ازدواج کردند اما در آن زمان کاپلو به دنبال راهی درست برای ملاقات با دختر مورد علاقه‌اش بود. او خیلی زود بی‌نقص‌ترین حیله را برای دیدن هرچه بیشتر لائورا پیدا کرد. فابیو داوطلبانه دختر مربی تیم جوانان خود فابری را به مدرسه برده و پس از تعطیلی مدرسه به دنبال او می‌رفت. سپس اغلب برای شام به منزل فابری رفته و با توجه به اینکه لائورا درست در همان اطراف زندگی می‌کرد همه چیز مرتب و خیلی خوب پیش می‌رفت. فابری می‌گوید: «فابیو به دیدن من می‌آمد. ما شام می‌خوردیم و سپس او ما را ترک می‌کرد اما می‌دانستم که به دیدن لائورا می‌رفت. با این حال اهمیتی به این مساله نمی‌دادم. همه چیز در آن زمان پاک و معصومانه بود. دوران سختی بود و علاوه بر این با توجه به تلاشی که کاپلو در کارهای مدرسه و فوتبال خود به خرج می‌داد جای هیچگونه نگرانی وجود نداشت». کاپلو و لائورا اغلب به همراه رجا و نامزدش بیرون می‌رفتند. رجا می‌گوید: «من مدیون فابیو هستم چرا که لائورا و زنی که قرار بود همسر من شود دوستان نزدیکی بودند و این دوستی تا به امروز هم ادامه دارد. هرچند در ابتدا فابیو روزهای چندان دشواری را در مقایسه با من سپری نمی‌کرد. پیش از آنکه با لیویا آشنا شوم همواره او را با پسری می‌دیدم که تصور می‌کردم نامزدش است و در نتیجه فاصله‌ام را با لیویا حفظ می‌کردم. بعدها بود که متوجه شدم آن پسر برادر دوقلوی لیویاست». این دو زوج زمان‌های بسیاری را با یکدیگر سپری کرده و اغلب تابستان‌ها به گرادو واقع در ساحلی که فاصله چندانی با پیریس نداشت، می‌رفتند. آنها قایق کوچک گوئرینو را قرض گرفته و روزها به مرداب می‌رفتند و به ماهیگیری و غواصی می‌پرداختند. مسلماً این روزها فابیو و رجا خیلی موفق به دیدن یکدیگر نمی‌شوند هرچند همسران آنها اغلب با یکدیگر صحبت می‌کنند. با این حال، هر زمان که امکانش باشد آنها به گرادو رفته و در رستوران نیکو که نیم قرن مشتری پر و پا قرص آن بودند غذاهای دریایی می‌خورند. این از معدود دفعاتی بود که کاپلو به خود اجازه بروز احساساتش را می‌داد. تصور کردن کاپلو به عنوان یک نوجوان کار آسانی نیست. آنهایی که او را در آن زمان می‌شناختند، می‌گویند کاپلو علاوه بر سختکوشی و اهل رقابت بودن حس شوخ طبعی جالبی داشته است. فابری می‌گوید: «او معتاد فوتبال شده بود. نمی‌توانم تعداد دفعاتی که او برای شام دیر می‌کرد و ما درست جلوی اتاق من هنگامی که او مشغول بازی بود توپ فوتبال را از او می‌گرفتیم به خاطر بیاورم. من به این خصوصیت کاپلو علاقه داشتم هرچند همسرم گاهی از این مساله استقبال نمی‌کرد». اما فابری تنها بهانه‌ای برای دیدن لائورا نبود. در واقع فابیو رابطه خاصی با فابری دارد. وقتی من در اکتبر 2007 گفت و گویی با کاپلو داشتم او به من گفت فابری در کنار هلنیو هررا که در رم با وی کار کرده بود از مربیانی بود که بیش از دیگران روی او تاثیر گذاشته بودند. تا به امروز، فابری دو عدد قرقاول را در خانه‌اش نگه داشته که آنها را از کاپلوی جوان هدیه گرفته است. فابری می‌گوید: «فابیو 16 یا 17 ساله بود که این دو قرقاول را شکار کرد». شکار از کارهای مورد علاقه فابیو بود و هر زمان که او به خانه می‌رفت به همراه پدرش اسلحه را برداشته و به شکار می‌رفتند. هرچیزی که آنها نشانه می‌گرفتند یا مورد استفاده قرار می‌گرفت یا خورده می‌شد. هیچ چیز به هدر نمی‌رفت. فابری در این باره می‌گوید: «پس از آنکه فابیو به دیدن خانواده‌اش می‌رفت او اغلب با یک کیف پر از پرنده‌هایی که شکار کرده بود به خانه ما می‌آمد». فابری همچنین از شوخ طبعی کاپلو که به غیر از چند دوست نزدیکش، شمار کمی آن را دیده بودند، گفت: یک روز فابری با یک روش تمرینی عجیب فابیو را شگفت‌زده کرده و سعی در افزایش قدرت تکنیکی او داشت. فابری می‌گوید: «کاپلو باید سوار دوچرخه می‌شد و به سمت دروازه حرکت می‌کرد. سپس من توپ را برای او ارسال می‌کردم و او باید بدون افتادن از دوچرخه با ضربه سر توپ را وارد دروازه می‌کرد. پس از آن نوبت به خود من می‌رسید که این کار را انجام دهم. او هم باید توپ را درست هر جایی که من با دوچرخه می‌رفتم ارسال می‌کرد». کاپلو درون زمین هم تلاش بسیاری از خود نشان می‌داد. منتقل شدن از پیریس به تیم جوانانی که فابری هدایت آن را برعهده داشت شروع نسبتاً دشواری برای او بود. ماتزا چندین جلسه از نخستین تمرین‌های او را از نزدیک تماشا کرده و بویژه پس از یک برهه نمایش ضعیف از سوی کاپلو کاملاً ناامید شده بود. فابری در این باره می‌گوید: «شاید من اشتباه کرده باشم. می‌گویند مردم فریولی خشن اما انعطاف‌پذیر هستند. کاپلو طوری بود که گویی از«ricotta» (نوعی پنیر نرم ایتالیایی) درست شده بود. به نظر می‌رسید The Diviner (غیبگو) درباره قضاوت خود دچار تردید شده باشد اما فابری هرگز چنین قضاوتی درباره کاپلو نداشت.

ترجمه: رشید سعدلو