بین پنجم مهر تا چهاردهم مهر تنها 9 روز فاصله هست؛ 9 روزی که زمان زیادی به نظر نمی‌رسد اما این تعداد روزهای اندک برای جوانی قائمشهری که از بی‌نام و نشانی به اسم و رسمی در دنیای وزنه‌برداری جهان رسیده، روزهای پراهمیتی به شمار می‌رود. بهداد سلیمی که تا پیش از حضور در مسابقات آنتالیای ترکیه تنها جوانی 21ساله بود پس از رسیدن به مدال طلای رقابت‌های جهانی مهم‌ترین چهره ورزش ایران در بازی‌های آسیایی گوانگجو است. سلیمی این روزها زندگی متفاوتی دارد. این زندگی متفاوت به سلیمی هم ثابت کرده که «باید با مردم خاکی» باشد. البته او می‌گوید در رابطه‌اش با مردم هیچ الگویی ندارد و کاری را می‌کند که فکر می‌کند درست است. بهداد سلیمی پس از آنکه با شنیدن پیام مقام معظم رهبری غافلگیر شد، یکشنبه هم نشان ویژه حضرت علی اکبر را دریافت کرد تا مسؤولیتش «چندبرابر» شود. قهرمان دسته فوق سنگین وزنه‌برداری دنیا در گفت‌وگو با «وطن‌امروز» از مسابقات جهانی گفت و بازی‌های آسیایی گوانگجو.
شاید دوران زندگی بهداد سلیمی را بتوان به 2 بخش تقسیم کرد. یکی قبل از مسابقات جهانی و یکی بعد از آن. در این چند روز بر تو چه گذشت؟
چیز خاصی نگذشت. بعد از مسابقات وقتی به قائمشهر رفتم، مردم برایم سنگ تمام گذاشتند. واقعا لطف‌شان قابل جبران نیست. استقبال بسیار خوبی از من کردند. 2، 3 روز مرخصی رفتم و حالا هم مشغول تمرین با تیم ملی هستم.
قطعا تو آن بهداد سلیمی قبل از مسابقات آنتالیا نیستی و مردم انتظار دیگری از قهرمان جهان دارند.
بله، من این را حس کرده‌ام. فکر می‌کنم باید تغییراتی را در خودم ایجاد کنم. باید صبر و حوصله‌ام بیشتر شود. باید طوری با مردم برخورد کنم که آنها نگویند چرا آنقدر خودش را می‌گیرد. باید با مردم خاکی بود. این تنها انتظار مردم است و من هم تلاشم را می‌کنم همانی باشم که مردم می‌خواهند.
شاید سوالم کلیشه‌ای باشد اما الگوی تو در رفتار با مردم چه کسی است.
در رفتار الگوی خاصی ندارم. باید کاری را انجام بدهم که فکر می‌کنم بهترین است. در وزنه‌برداری می‌توانم الگویی برای خودم تعریف کنم اما در رفتار باید بهترین برخورد و شیوه زندگی را انتخاب کنم.
شانسی که آوردی این بود که در کادر فنی تیم ملی در این دوره 3 قهرمان دنیا حضور داشت. کورش باقری، حسین فلاحتی و حسین رضازاده 3 نفری بودند که تو را در آنتالیا کوچ می‌کردند. این یک شانس بزرگ برای تو بود.
دقیقا همین‌طور است. برای نخستین بار بود که در مسابقات بزرگسالان جهان شرکت می‌کردم و استرس خیلی بالا بود. باقری در سال 2001 در همان سالن قهرمان دنیا شده بود. حسین فلاحتی قهرمان سال 2003 جهان بود و حاج حسین (رضازاده) هم قهرمان چندین باره دنیا و المپیک است. حضور این سه نفر خیلی کمک کرد. بودن حاج حسین کنار من یک امتیاز مثبت برای من و یک امتیاز منفی برای حریفان بود. حریفان من همان کسانی بودند که پیش‌تر با حاج حسین رقابت کرده بودند و او همه حریفانم را می‌شناخت.
بعد از قهرمانی در جهان پیام مقام معظم رهبری یک اتفاق ویژه بود. وقتی شنیدی آقا پیغام داده‌اند چه حسی داشتی؟
واقعا برایم غافلگیرکننده بود. بزرگ‌تر از افتخاری که در مسابقات جهانی کسب کردم، این پیام بود. امیدوارم بتوانم انتظاراتی که به وجود آمده را جوابگو باشم. نشان حضرت علی اکبر(ع) هم که یکشنبه گرفتم بر مسؤولیت‌هایم اضافه می‌کند.
به هر حال تا بازی‌های آسیایی فاصله زیادی باقی نمانده.
من 7 ماه برای مسابقات جهانی ترکیه در اردو بوده‌ام و شکر خدا نتیجه‌اش را هم گرفتم. پس از قهرمانی جهان مربیان یک هفته به من استراحت دادند اما پس از 2، 3 روز به تمرینات برگشتم. الان هم تمام فکرم متوجه بازی‌های آسیایی است. می‌دانم همانطور که شناخت مردم از من بیشتر شده، همان قدر مسؤولیت و وظیفه‌ام سنگین‌تر شده است.