گل دروگبا و ضربه محکم الکس، چلسی را دوباره مقابل آرسنال به پیروزی رساند. یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت آرسن ونگر، باور داشتن به اصولش و تعهد به سبکی جذاب از فوتبال است. او اصرار دارد این سبک تنها راه قهرمانی آرسنال است. اما 5 سال بدون جام نشان از چیز دیگری دارد و بی‌میلی کامل ونگر به تغییر سبک بازی تیمش مقابل چلسی موجب شده آنها در هر 4 دیدار قبلی خود در لیگ برتر مقابل رقیب لندنی شکست بخورند. مرد فرانسوی بشدت اصرار دارد که تیمش بازی آسانی با چلسی داشت و حاکم میدان بود، هرچند آنها 2 بر صفر باختند. این اصرار نشان از لجبازی او دارد. چلسی در بازی با آرسنال تیم برتر میدان بود و ونگر این موضوع را حتی درک هم نکرد. اما اشلی کول درک می‌کند. او در وقت‌های تلف‌شده نیمه اول به شعارهای زشت طرفداران آرسنال اینگونه واکنش نشان داد که به نشان طلایی لیگ برتر روی آستین چپش اشاره کرد. این علامت نشان از قهرمانی دارد و توجیه خوبی برای انتقال جنجالی او در تابستان 2006 از این سو به آن سوی لندن بود. از آن هنگام تا حالا آرسنال افتخاری به جام‌های قبلی اضافه نکرده اما چلسی با منچستریونایتد حاکمان فوتبال انگلیس بوده‌اند. در همان دقیقه اول دیدار، باکاری سانیا، مدافع راست آرسنال در وضعیت خوبی برای سانتر قرار گرفت و توپ را روی دروازه فرستاد که مروان شاماخ آن را با ضربه سر به بیرون زد. طرفداران آرسنال با خود گفتند: عجب! آنها فکر می‌کردند تیمشان سرانجام به این نتیجه رسیده که از نقشه دوم استفاده کند. مدافعان چلسی کار آسانی برای مقابله با آرسنالی‌ها داشتند اما آنها حالا رو به سانتر کردن به محوطه جریمه آورده بودند. اما ماجرا همان‌جا به پایان رسید. ونگر پلنگی است که نمی‌تواند خال‌هایش را عوض کند. بازیکنان او هم آنقدر در فوتبال مبتنی بر پاس خود غرق شده بودند که نمی‌توانستند مقابل قدرت بدنی چلسی و کارآمدی آنها در یک‌سوم پایانی روش‌شان را تغییر دهند. ونگر پس از بازی گفت که چلسی در استفاده از موقعیت‌ها بهتر عمل کرد. شاید اما توپچی‌ها ممکن بود شکست سنگین‌تری متحمل شوند؛ اگر گل اشلی کول در نیمه دوم به دلیل آفساید میلیمتری مردود اعلام نمی‌شد یا اگر نیکولاس آنلکا، ستاره سابق آرسنال موقعیتی عالی را از دست نمی‌داد. با وجود مهارت‌های جک ویلشر و زیرکی سمیر نصری، اینکه بخواهید چلسی را با نفوذ از میانه میدان ببرید مانند این است که بخواهید دیواری سنگی را با پر ویران کنید.
سادگی قدرت همان اشتباهات همیشگی
چلسی از نظر فیزیکی نسبت به آرسنال در سیاره دیگری بسر می‌برد و توپچی‌ها حالا 3 بازی است که مقابل تیم غرب لندنی گلی نزده‌اند. آنها در 4 دیدار اخیر خود 11 گل از چلسی خورده‌اند. کارلو آنچلوتی لابد خوشحال است که آرسنال تلاش کرد از فضای محدود بین بازیکنانی غول‌پیکر مانند الکس، جان تری، جان اوبی میکل و میشل اسین استفاده کند. بازی از همان ابتدا الگوی آشنایی داشت؛ آرسنال فوتبال را باز بازی می‌کرد و آسیب‌پذیری دفاع خود را به اندازه روانی حملاتش به نمایش گذاشت. وقتی لوران کوشیلنی ضربه سری از فاصله بسیار نزدیک را از دست داد، می‌شد فهمید آرسنالی‌ها قرار است از موقعیت‌های از دست رفته‌شان نالان باشند. بازی، نبرد آشنایی بین 2 سبک فوتبال بود و نتیجه‌ای بسیار آشنا برای آرسنال به همراه داشت. چلسی فوتبال زشت بازی نمی‌کند اما آنها راحت هستند که توپ را مستقیم برای دیدیه دروگبا، نقطه تمرکزشان در حمله بفرستند. گل آنها نشان از توانایی‌شان در ساختن موقعیت با کارهای ساده با توپ داشت. کول فراری سریع داشت، پاس رامیرس را گرفت و به دروگبا داد و او هم گل زد؛ به همین سادگی. آرسنال پیچیده بازی می‌کرد و به دنبال راه نفوذ بود اما چلسی بسیار ساده و مستقیم و ویرانگر بازی کرد. دروگبا حالا در 13 بازی مقابل آرسنال 13 گل زده است.