بازی بزرگ سرانجام برگزار شد و ایرانیان با رضایت از عملکرد جوانان فوتبالیست خود شاهد سوت پایان دیدار بودند. بازی با برزیل از جمله آرزوهای اهالی فوتبال، اعم از بازیکن و تماشاگر بود که داشت به رویایی دست نیافتنی تبدیل می‌شد اما شامگاه پنجشنبه این رویا لباس واقعیت پوشید تا اهالی ایران از این به بعد در بزم‌های فوتبالی خود، بازی با برزیل را هم به بحث بنشینند. عملکرد تیم ایران در بازی با برزیل بسیار امیدوارکننده بود و این موضوع بر لذت بازی با پر افتخار ترين تيم دنيا اضافه می‌کند. شاید اگر صالح المرزوقی، کمک داور اماراتی گل کاملا درست ایران را نادرست اعلام نمی‌کرد، ضربه مسعود شجاعی به آن شکل عجیب به بیرون نمی‌رفت و میداوودی کمی با تجربه‌تر بود، چه بسا بزمی چون بزم پیروزی ملبورن در خیابان‌های ایران بر پا می‌شد. به هر حال برزیل برای ما دست یافتنی و بازی ملی‌پوشان جوان ایران برای ملت به یادماندنی شد. با این وجود اما متاسفانه رفتار عجیب تعدادی از رسانه‌ها از جمله برخی برنامه‌های رسانه ملی خاطره‌ای تلخ در مذاق مردم به جای گذاشت. در مدت یک هفته اخیر تلاش بسیاری شد تا از اهمیت بازی بزرگ ایران و برزیل کاسته شود. در برخی جراید ورزشی و سیاسی این رویه با جدیت دنبال شد اما متاسفانه آنچه باعث شگفتی ملت شد، آشکار شدن نفوذ این مافیای رسانه‌ای در رسانه ملی بود. درباره این موضوع چند نکته کوتاه بیان می‌شود.
1- 72 ساعت قبل از بازی به یادماندنی ایران و برزیل، مضحک‌ترین سوال درباره این دیدار در قالب سوال برنامه 90 مطرح شد: «برنده بازی ایران و برزیل کدام تیم است؟» واقعا آیا درباره بازی با قدرتمند‌ترین و پر‌افتخار‌ترین تیم دنیا باید اینگونه سخن گفت؟ چرا درباره اصل ماجرا یعنی تاثیر مثبت این دیدار بر بازی‌های تیم ملی و اعتماد به نفس بازیکنان ، سوالي پرسيده نشد؟ آیا بیراه بود اگر در این برنامه که از هر بهانه‌ای برای بیان برخی دیدگاه‌های سیاسی استفاده می‌شود، تقدیری از فدراسیون یا عوامل دولتی برای این بازی بی‌هزینه به عمل می‌آمد؟ شاید مناسب‌ترین سوال درباره این دیدار «انتظار مردم از ملی‌پوشان در بازی با برزیل» بود که قطعا مورد پسند مدیران این برنامه تلویزیونی قرار نمی‌گرفت.
2- اما فاجعه رسانه ملی در برنامه مربوط به بازی ایران و برزیل بود. گزارشگر مسابقه به طرز وحشتناکی به دنبال بی‌اعتبار کردن معتبر‌ترین تیم ملی فوتبال دنیا بود(!) و از همان ابتدا تلاش کرد با استفاده از تنها تخصصش، محل برگزاری این دیدار را زیر سوال ببرد. گزارشگر بازی تلاش بسیار کرد تا تیم ملی برزیل را یک تیم ناتمام القا کند. او مثلا می‌گفت « این بازیکن نخستین بازی ملی خود را انجام می‌دهد»، «فلان تیم از فلان بازیکن برزیل دل خوشی ندارد و طرفداران این تیم خوشحال می‌شوند اگر در این دیدار برای این بازیکن اتفاقی بیفتد» و... چرا؟ براستی چرا باید برزیل به این شکل مورد حمله گزارشگر قرار گیرد؟ آیا جرم تیم ملی برزیل بازی مجانی با ایران بود؟ چرا در طول 90 دقیقه کمتر از بازیکنان معروف برزیل نام برده می‌شد؟ چرا آنقدر که روی بازیکنان جدید تیم ملی برزیل تاکید می‌شد، به همان میزان تلاش می‌شد از بازیکنان معروف نامی برده نشود؟ آیا براستی گزارشگر بازی فراموش کرده که خود بارها در جام‌جهانی گفته که برزیل آنقدر بازیکن دارد که می‌تواند 4 تیم خود را قهرمان دنیا کند؟
3- حمله به برزیل از سوی گزارشگر چنان دنبال می‌شد که او فراموش کرد اکثر بازیکنان تیم ملی ایران هم جوانانی هستند که سابقه کمی در تیم ملی دارند. بازیکنانی مانند میداوودی، غلامی، حاج‌صفی، زنید‌پور، انصاری فرد و... آیا اسطوره‌های فوتبال این سرزمین هستند یا بهترین‌های فوتبال ایران؟ بسیار بدیهی است تیم‌های ملی همواره شاکله اصلی تیم خود را پس از هر جام‌جهانی تغییر می‌دهند تا تیمی جدیدتر با هدف موفقیت در جام‌جهانی آینده تدارک ببینند؟ گزارشگر بازی آیا از این بدیهیات که در فوتبال برزیل همواره وجود داشته بی‌خبر است؟ پس چرا بدون اشاره به این واقعیت درصدد این بود که تیم ملی برزیل را تضعیف کرده و از اهمیت بازی با این تیم بکاهد؟
4- گزارشکر به شکل عجیبی سعی می‌کرد بین بازی ایران و آلمان در سال 2003 و این بازی مقایسه به‌وجود آورد. با این تفاوت که آن بازی در ایران برگزار شد ولی این بازی در امارات. این گزارشگر گویا فراموش کرده که اول تفاوت برزیل و آلمان بسیار است، دوم برزیل خود برای انجام این دیدار پیشقدم شده است و سوم این بازی بسیار پرهزینه برای ایران با کمترین هزینه برگزار شد. مگر همین تیم برزیل نبود که در زمان دادکان – مدیر مورد علاقه همین گزارشگر- برای بازی با ایران خواستار دریافت 5/1 میلیون دلار شده بود؟ چهارم گویا گزارشگر تلویزیون فراموش کرده است بازی ایران و آلمان یک بازی «خیریه» بود که آلمان‌ها به خاطر زلزله بم، راضی به انجام آن شدند و نه سیاست‌های عقب‌گرد دولت وقت. در برنامه فوتبال برتر هم متاسفانه فردی که از او به نام کارشناس یاد می‌شد بدترین تحلیل‌ها را درباره ملی‌پوشان ایران انجام داد به گونه‌ای که انگار ایران در مقابل گوآتمالا بازنده شده بود.
5- در بازی برزیل تیم ایران بسیار خوب بود. یک گل کاملا صحیح به ثمر رساند و 2 فرصت 100 درصد را تبدیل به گل نکرد. هیچ نشانه‌ای از استرس در این تیم وجود نداشت. بازیکنان جوان ایران بسیار امیدوارکننده ظاهر شدند. هرچقدر بازی جوانان ایران موجب غرور می‌شد اما رفتار تلویزیون ایران بر این احساس غرور پتک تمایلات سیاسی می‌کوبید. چرا؟ چرا از یک سو باید چنین صریح و گستاخ هم به احساسات ملی مردم توهین کرد و هم تلاش و زحمات بازیکنان تیم ملی را نادیده گرفت؟ آیا تمایلات سیاسی همواره حکم به هر اقدام ناعادلانه‌ای می‌دهد؟ براستی اگر این دیدار در زمان دولتی غیر از دولت احمدی‌نژاد برگزار می‌شد؛ سوگلی‌های تلویزیون ایران درباره آن چه رفتاری نشان می‌دادند؟