محسن جندقی، خبرنگار اعزامی به امارات:
اولین بازی ایران و برزیل در حالی برگزار شد که بسیاری فکر می‌کردند ورزشگاه 43 هزار نفری شیخ زاید ابوظبی برای انجام این دیدار بزرگ، کوچک است. تعداد بی‌شمار ایرانیان دوبی و ابوظبی این توهم را به وجود آورده بود که برای به دست آوردن بلیت بازی؛
سر و دست‌ها شکسته خواهد شد و یکی از روزنامه‌های ورزشی کشور هفته گذشته تیتر اول خود را به وجود بازار سیاه بلیت فروشی در ابوظبی اختصاص داده بود اما حتی این جوسازی‌ها نیز بیشتر از 10 هزار ایرانی را ترغیب نکرد به ورزشگاه ملی امارات بیایند تا برای هزارمین بار با خود بگوییم کاش این بازی در تهران برگزار می‌شد.
جاده دوبی به ابوظبی نسبت به روزهای گذشته شلوغ‌تر بود و هر از چند گاهی اتومبیلی که پرچم ايران روی آن بود با سرعت از کنار ما می‌گذشت. هر چه به ورزشگاه نزدیک می‌شدیم این هیجان و ترافیک خودروها بیشتر می‌شد و هواداران مشتاق که قصد داشتند این بازی را از نزدیک مشاهده کنند از همان بیرون ورزشگاه تیم محبوب خود که عمدتا ایران بود را تشویق می‌کردند.
پس از یک ساعت و 45 دقیقه سفر با اتوبوس از دوبی تا ابوظبی و قبل از آغاز بازی خبرنگاران در کمال ناباوری متوجه شدند که آی‌دی کارت آنها صادر نشده است. اعتراض خبرنگاران به این وضع در حال رسیدن به جاهای باریک بود و مسؤولان فدراسیون دقایقی قبل از بازی در حال تحقیق در این زمینه بودند. البته کاشف به عمل آمد که مسؤولان فدراسیون کوچک‌ترین دخالتی در این زمینه ندارند و لطف روابط بین‌الملل و روابط عمومی فدراسیون امارات شامل حال خبرنگاران ایرانی شده و فهرست خبرنگاران و عکس‌های آنها را گم کرده‌اند! البته یک سوال بی‌جواب باقی ماند و آن اینکه چرا برای خبرنگاران اماراتی و برزیلی این اتفاق نیفتاد؟ به هر حال خبرنگاران با آی‌دی کارت‌هایی که ترابیان، مسؤول روابط بین‌الملل فدراسیون به آنها تحویل داد وارد زمین شدند.
از همان ابتدای ورود تیم رسانه‌ای به زمین یکی از هواداران برزیل با حرکات برزیلی توجه عکاسان و خبرنگاران را به خود جلب کرد تا جایی که عکاسان با ملی‌پوشان برزیل که برای گرم کردن خود وارد زمین شده بودند کاری نداشتند.
15مهر روز کریم باقری هم بود و آنقدر تشویق شد که از تک‌تک مشوق‌های خود تشکر کرد، از حبیب کاشانی گرفته تا همبازی‌های سابق. قبل از آغاز بازی وقتی از قطبی پرسیده شد که کریم باقری چه موقع در ترکیب تیم ملی قرار می‌گیرد، گفت: نمی‌دانم! البته پس از پایان بازی قطبي گفت: یکی از افتخارات بزرگ من این است که کریم باز هم شاگرد من شده است.
در فرهنگ فوتبالی ما آبادان به‌عنوان برزیلی‌ترین فوتبال ایرانی شناخته می‌شود و آبادانی‌ها به این موضوع ایمان دارند. هرچند تیم نفت آبادان در چند سال اخیر نقش آسانسور را بازی کرده و هر سال سقوط و صعود می‌کند اما آبادانی‌ها به این مساله کاری ندارند و نام برزیل را همیشه در کنار فوتبال خود زمزمه می‌کنند. یک ساعت قبل از بازی پرچمی که شعار «آبادان برزیلته» روی آن نوشته شده بود آن هم در میان هواداران برزیل برافراشته شد تا سوژه ناب خبرنگاران شود. وقتی برزیلی‌ها از این موضوع با خبر شدند نفوذی آبادانی را مجبور کردند که آن پرچم را جمع کند. ظریفی در آنجا گفت: اگر از هوادار آبادانی بپرسی چرا مجبور شدی پرچم را برداری؟ جواب می‌دهد: برزیلی‌ها اعتقاد داشتند برزیل آبادانته! و به خاطر همین شعار آبادان برزیلته را قبول نداشتند!
وقتی که سرود ملی برزیل نواخته شد برزیلی‌های حاضر در ورزشگاه که تعدادشان نصف هواداران ایرانی بود سرود ملی را زمزمه می‌کردند اما نکته جالب ماجرا همراهی میرزاپور با آنها بود و سرود ملی حریف را زمزمه می‌کرد اما نمی‌دانیم با چه زبانی.
طبیعی‌ترین کار ممکن برای عکاسان و خبرنگاران داخل زمین این بود که پشت دروازه ایران تجمع کنند و شکارچی لحظات ناب فوتبال هجومی باشند اما گل مردودی که ایران در ابتدای بازی به ثمر رساند خیلی‌ها از جمله آنها و صد‌البته تماشاگران برزیلی را غافلگیر کرد.
پیراهن بازیکنان 2 تیم قبل از آغاز بازی هم خیس بود چه برسد به اینکه در شرجی‌ترین هوای ممکن بخواهند بدوند، دفاع کنند یا درگیر شوند. هوای ابوظبی واقعا گرم بود و تماشاگران خونگرم به غیر از تشویق کردن خودشان را باد می‌زدند. بگذریم از اینکه بعضی تماشاگران واقعا گرمشان شده بود!
هو کردن برزیلی‌ها از زمین تا آسمان با هو کردن ایرانی‌ها فرق داشت. صدای عجیب و غریبی که شبیه سوت کشیدن بود تا هو کردن. بازیکنان ما هم باید برای هر ضربه کاشته‌ای که می‌زدند این صدا را تحمل می‌کردند.
در اواخر نیمه اول بازی علی منصوریان، مربی تیم ملی با بازیکنان ذخیره‌ای چون اولادی، کریم انصاری فرد، مبعلی و محمد نوری برای گرم کردن به پشت دروازه تیم ملی برزیل رفتند. خبرنگاران صدا و سیما که وظیفه حاشیه‌برداری از این بازی را داشتند این فرصت را مغتنم شمرده و با بازیکنان و منصوریان مصاحبه می‌کردند. بازیکنان و علی منصوریان هم تا توانستند با آنها همکاری کردند و تقریبا گرم کردن را فراموش کردند؛ فراموش نکنید که هوا خیلی گرم بود و بازیکنان بدون گرم کردن هم گرم می‌شدند!
در دقیقه 40 این دیدار که بازی برزیل افت کرده و حوصله تماشاگران خود را سر برده بود، خسرو حیدری و محمد نصرتی برای تصاحب توپ با هم رقابت کرده و با پروازی دیدنی همدیگر را نقش زمین کردند تا خنده حضار را در پی داشته باشد! تماشاگران برزیلی از این صحنه استقبال کردند و شعاری عجیب سر دادند که احتمالا ترجمه‌اش می‌شود: دوباره دوباره!
بازیکنان ایران آنقدر برای گلزنی به برزیل هیجان داشتند که همین مساله موجب شد نتوانند گل بزنند! جدای از گلی که ایران به ثمر رساند و با اشتباه داوری مردود شد بازیکنان آن تمرکز لازم را نداشتند و وقتی نزدیک دروازه برزیل می‌شدند قدرت تصمیم‌گیری صحیح را از دست می‌دادند. نقطه اوج این هیجان التماس‌های زنیدپور به نکونام برای زدن ضربه ایستگاهی در دقیقه 45 بازی بود. زنیدپور به نکونام که قصد داشت ضربه کاشته مستقیم را به سمت دروازه برزیل بزند التماس می‌کرد که این کار را به او محول کند! اشاره زنیدپور به سمت نیمکت باعث شد نکونام یک پاس پشت پا برای او بفرستد و آقا میلاد این فرصت را به بدترین شکل ممکن از دست بدهد. شاید اگر نکونام خودش این ضربه را می‌زد...
در بین 2 نیمه بازی بازیکنان ذخیره ایران برای گرم کردن وارد زمین شدند اما از بازیکنان برزیل خبری نبود. کریم باقری هم برای گرم کردن بین 2 نیمه وارد زمین شد. داستان آمدن کریم هم جالب بود چراکه باقری اصلا در یک جلسه تمرین تیم ملی هم شرکت نکرده و بامداد پنجشنبه همراه خانواده وارد ابوظبی شده بود.
در نیمه دوم حتی مسعود شجاعی اعتقاد داشت آن توپی که به دیرک عمودی دروازه برخورد کرده، در مسیر بازگشت از خط دروازه گذشته اما داور اماراتی گوشش به این حرف‌ها بدهکار نبود تا افشین قطبی که کم کم به یک مربی تمام عیار ایرانی تبدیل می‌شود پس از بازی به خبرنگاران بگوید که داور هم تحت تاثیر نام برزیل بود. شنیده‌ها حاکی است داور دیدار ایران و برزیل از بچگی عاشق روبینیو و دنی آلوس بوده و عکس این 2 نفر را در اتاقش نصب می‌کرد!
خیلی‌ها اعتقاد داشتند کریم باقری فرشته نجات ما در این بازی خواهد شد و با یکی از آن شوت‌های سرکشش دروازه حریف را باز خواهد کرد. به همین علت تماشاگران آن قدر کریم باقری را تشویق کردند که افشین قطبی تسلیم شد و شماره 6 به یاد ماندنی را در دقیقه 71 وارد زمین کرد. 6 به جای 7 وارد زمین شد و تماشاگران آنقدر فریاد شادی سر دادند که خبرنگاران خارجی علت را جویا شدند. البته آقا کریم در دقایق پایانی می‌توانست زهر خود را بریزد و با یک پاس گل شب به یاد ماندنی را رقم بزند اما میداوودی قدر ندانست و توپ را با اختلاف کم به بیرون فرستاد.
پس از پایان بازی بازیکنان 2 تیم مراسم تعویض پیراهن را اجرا و با هم خوش و بش کردند. کریم باقری هم روی دوش هواداران و با مشایعت ملی‌پوشان به طرف تماشاگران ایرانی رفت و از آنها تشکر کرد. کریم باقری درحالی که گل و هدیه در دستش بود به سمت راهروی ورزشگاه رفت اما گزارشگران اماراتی مانع رفتنش شدند و مصاحبه‌های اختصاصی که به صورت مستقیم از شبکه‌های دوبی اسپورت و ابوظبی اسپورت پخش می‌شد تهیه کردند. گویا خداحافظی کریم باقری برای عرب‌ها خیلی مهم بود. کریم باقری هم چند روز قبل از بازی گفته بود: کاش این بازی در تهران برگزار می‌شد. کریم دوست داشت در ایران و با حضور 100 هزار تماشاگر از فوتبال ملی خداحافظی کند نه در ابوظبی و با 10 هزار هوادار.
رحمتی هم با نمایش خوبش خبرنگاران عرب را به وجد آورده بود. دروازه‌بان تیم ملی ایران مسافت 40 متری زمین تا رختکن را در عرض 60 دقیقه طی کرد چراکه کمتر گزارشگر و خبرنگاری به او اجازه داد که به رفتن سمت رختکن فکر کند.
خوش مشرب‌ترین بازیکن تیم ملی برزیل روبینیو بود. او با هر کس که تقاضا می‌کرد عکس یادگاری می‌گرفت، با هوادارانش شوخی می‌کرد و حتی در مصاحبه با یکی از شبکه‌های تلویزیونی برزیل لطیفه تعریف کرد! او هر آنچه داشت به رسم یادگار به هواداران داد و بدون لباس و با کمترین امکانات به رختکن رفت!
تیم ملی برزیل برای انجام هر دیدار دوستانه مبلغ 5/2 میلیون دلار می‌گیرد. به عبارتی فدراسیون فوتبال برزیل برای انجام همین 90 دقیقه حدود 2 میلیارد و 700 میلیون تومان درآمد کسب کرد. البته فدراسیون فوتبال ایران هیچ مبلغی نپرداخت و اسپانسر برزیل که قرارداد 3 ساله‌ای با فدراسیون این کشور دارد این مبلغ را به حساب برزیل واریز کرد. اگر می‌خواهید بپرسید که این بازی برای اسپانسر برزیل چه سودی داشته سوالتان به جا نیست؛ همین قدر بدانید که حق پخش تلویزیونی این بازی بیش از 300 میلیون تومان بوده و حدود 100 کشور هم خواهان پخش این دیدار بودند. درباره نرخ تبلیغ دور زمین و اسپانسرهایی که برای دیده شدن یک لحظه لوگوی خود مبالغ گزافی می‌پردازند هم صحبت نمی‌کنیم.
در کنفرانس خبری منزس، سرمربی تیم ملی برزیل هیچ مترجم زبان پرتغالی و فارسی وجود نداشت و مسؤول رسانه‌ای تیم ملی برزیل صحبت‌های منزس را ترجمه می‌کرد. منزس گفت: من هم دوست دارم با تیم ملی برزیل به تهران بیایم و با تیم ملی ایران بازی کنم.
افشین قطبی هم در کنفرانس خبری گفت: از فوتبال ایران راضی و از نتیجه ناراضی هستم. او گفت: هنوز کسی به من نگفته که چرا داور آن گل ایران را قبول نکرد. ما نمی‌خواستیم 11 نفره دفاع کنیم و زیر توپ بزنیم بلکه می‌خواستیم یک بازی زیبا ارائه دهیم.
در خلال صحبت‌های قطبی ناگهان یک مترجم عرب کنارش قرار گرفت و سوال و جواب کنفرانس را به عربی ترجمه می‌کرد. حضور ناگهانی مترجم عرب باعث تعجب و خنده حاضران در سالن کنفرانس شد و افشین قطبی هم نتوانست جلوی خنده خود را بگیرد. البته ترجمه این مترجم عربی خیلی‌ها را به یاد بعضی از مترجم‌های معروف ایرانی انداخت؛ آنجایی که قطبی گفت: بازیکنان تیم ملی برزیل در سطح اول فوتبال جهان و در تیم‌هایی مثل بارسلونا و اينتر و چلسی بازی می‌کنند، مترجم ترجمه کرد که بازیکنان برزیل در تیم‌هایی مثل آرسنال و ميلان بازی می‌کنند!
قطبی به خبرنگارهایی که از او با زبان انگلیسی سوال می‌کردند به انگلیسی جواب می‌داد تا حداقل از نظر دانستن زبان از همتای برزیلی خود جلوتر باشد.
یکی از خبرنگاران قبل از بازی گفته بود که اگر ایران برزیل را ببرد فوتبال ما 10 سال عقب می‌افتد. بازی را باختیم اما قطبی هنوز امیدوار است به جام ملت‌های آسیا و ما را هم امیدوار می‌کند و اطمینان می‌دهد که بايد با فراغ بال بازی‌های تیم ملی را نگاه کنیم. او همواره از 6 بازی در جام ملت‌های 2011 قطر صحبت می‌کند و این یعنی حداقل جزو 4 تیم آسیا بودن. برای دیدن نتیجه کار قطبی حداقل باید 100 روز صبر کرد.
شکست 3 بر صفر برابر برزیل
يك بازي آبرومندانه
باخت 3 بر صفر برابر برزیل که تعداد قهرمانی‌هایش در جام‌جهانی بیشتر از حضور ایران در این تورنمنت بزرگ است به هیچ عنوان نتیجه عجیبی نیست. آنچه پنجشنبه‌شب رخ داد همین بود؛ برزیل با گل‌های دنی‌آلوس در دقیقه 13، پاتو در دقیقه 68 و نیلمار در دقیقه 90 ایران را شکست داد. این در حالی بود که فرید علی داور اماراتی بازی یک گل سالم ایران را در دقیقه 9 که توسط محمد غلامی به ثمر رسید به دلیل آفساید مردود اعلام کرد. شاگردان قطبی در این بازی نمایش قابل قبولی داشتند و توانستند پا به پای حریف نامدارشان بازی کنند، طوری که حتی چند موقعیت خوب گلزنی هم داشتیم اما مهاجمان بویژه شجاعی به‌خوبی از آنها استفاده نکردند. البته برزیل هم چند بار روی دروازه ایران خطرساز شد که یک بار توسط روبینیو تیر دروازه را به لرزه درآورد و چند بار هم سيدمهدی رحمتی دروازه تیم ملی را نجات داد. او به همین دلیل در پایان بازی به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد. نکته جالب اینکه رحمتی بعد از انتخابش یک جایزه گرفت که آن را به کریم باقری تقدیم کرد. او پشت بلندگوی استادیوم گفت:«از همه ایرانی‌ها تشکر می‌کنم و جایزه‌ام را به کریم باقری بازیکن ارزنده کشورم تقدیم می‌کنم». نکته قابل توجه اینکه کریم باقری بازیکن قدیمی تیم ملی برای خداحافظی رسمی از بازی‌های ملی در دقیقه 72 وارد زمین شد. باقری که شماره 6 را به تن کرده بود با حضورش در زمین، ورزشگاه را به وجد آورد. تماشاگران ایرانی که از قبل از بازی او را تشویق می‌کردند با حضورش در زمین، ورزشگاه را روی سرشان گذاشتند. او در دقیقه 93 یک پاس گل صد‌در‌صد به میداوودی داد که او در حالت تک به تک این موقعیت را به اوت زد. بعد از این لحظه و پس از سوت پایان بازی، بازیکنان تیم ملی باقری را روی دوش خود بلند کردند و به سمت تماشاگران بردند. او در حالی که مقاومت می‌کرد روی دوش علیرضا حقیقی دروازه‌بان پرسپولیس قرار گرفت و با بازیکنان چند متری دور افتخار زد.